بهترین راه جبران خسارت این است که مسیر کنگره را درست طی کنیم

اولین جلسه از دوره هفتم سری کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی بردسکن به استادی مسافرحسن ، نگهبانی  مسافر هادی  و دبیری  مسافرعلی با دستور جلسه «وادی هشتم و تاثیر آن روی من » در روز یک شنبه 12 مهر ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حسن هستم یک مسافر.
ازنگهبان عزیز وتمام خدمتگزاران که این فرصت به من دادند تا دراین جایگاه بنشینم، آموزش بگیرم و خدمت کنم،متشکرم.
وادی هفتم می‌گوید: «با حرکت، راه نمایان می‌شود»
در وادی‌های قبلی، به‌خصوص وادی‌های اول تا چهارم، بیشتر با تفکر و ساختار تفکر سروکار داشتیم. در وادی هفتم، رمز و راز کشف حقیقت  را را پیدا می‌کنیم؛ اما در وادی هشتم می گوید فقط دانستن کافی نیست. باید آن را به مرحله عمل برسانیم و حرکت کنیم.
هر ساختاری ابتدا با یک تفکر شکل می‌گیرد. ما ابتدا باید درباره موضوعی که با آن روبه‌رو هستیم تفکر کنیم و ساختار فکری مناسبی داشته باشیم تا بتوانیم مسیر حرکت خودمان را پیدا کنیم.
فرض کنید ما در زندگی با مشکلی روبه‌رو هستیم؛ مشکل خانوادگی، مالی یا هر مشکل دیگری. ممکن است ساعت‌ها بنشینیم و فکر کنیم که چه کار باید بکنیم، اما اگر فقط فکر کنیم و هیچ حرکتی نداشته باشیم، به نتیجه‌ای نمی‌رسیم.باید حرکت کنیم. وقتی حرکت می‌کنیم، راه کم‌کم خودش را به ما نشان می‌دهد.
مثلاً اگر تصمیم بگیریم از اینجا به تهران برویم، لازم نیست از همان ابتدا تمام جزئیات مسیر را بدانیم؛ اینکه از کدام جاده برویم، کجا توقف کنیم و چه اتفاقی در مسیر خواهد افتاد. وقتی حرکت کنیم، تابلوها و نشانه‌ها یکی‌یکی خودشان را نشان می‌دهند؛ مثلاً می‌بینیم که نوشته شده «تهران ۹۰ کیلومتر». بعد متوجه می‌شویم این جاده اصلی است، آن یکی جاده فرعی است و مسیر کم‌کم برای ما روشن می‌شود.
در زندگی هم همین‌طور است.در این مسیر ممکن است بر سر یک دوراهی قرار بگیریم. چون انسان اختیار دارد، ممکن است یک راه، صراط مستقیم باشد؛ راه تقوا، راه دیگر می‌تواند راه ضدارزشی و فسق و فجور باشد.
ممکن است در مسیر صراط مستقیم حرکت کنیم، اما نیروهای منفی بخواهند ما را از مسیر خارج کنند. مثلاً به من حسن گفته شود: «تو که به کنگره ۶۰ می‌روی و درمان می‌کنی، دیگر لازم نیست سفرت را درست ادامه بدهی.» اینجاست که باید خیلی مراقب باشیم و بدانیم نیروهای منفی همیشه در مسیر وجود دارند.
حرکت در صراط مستقیم، لازمه‌هایی دارد و یکی از مهم‌ترین آنها رعایت قوانین و جبران خسارت است.
ما در گذشته، چه خواسته و چه ناخواسته، به جسم، روان و جهان‌بینی خودمان آسیب زده‌ایم یا به خانواده، جامعه و حتی حقوق دیگران توجه نکرده‌ایم.مثلاً ممکن است زمانی که تحت تأثیر مواد بودیم، حقوق اعضای خانواده را رعایت نکرده باشیم. فرض کنید با خانواده و دختر کوچولوی خودمان برای خوردن بستنی بیرون رفته‌ایم. بچه می‌گوید: «من بستنی قیفی می‌خواهم»، اما ما اصلاً به خواسته او توجه نمی‌کردیم و فقط حرف خودمان را می‌زدیم. این یعنی حقوق دیگران را رعایت نمی‌کردیم و به خواسته و احساس آنها احترام نمی‌گذاشتیم.
حالا که وارد مسیر درمان و صراط مستقیم شده‌ایم، باید جبران خسارت کنیم.
به نظر من، بهترین راه جبران خسارت این است که مسیر کنگره را درست طی کنیم. در سفر اول، با درست سفر کردن، هم به جسم و روان خودمان جبران خسارت می‌کنیم و هم به خانواده‌مان.وقتی به تعادل برسیم، می‌توانیم حق و حقوق خانواده را بهتر رعایت کنیم و رفتار مناسب ‌تری داشته باشیم.
در مورد جامعه هم همین‌طور است. شاید زمانی که مصرف‌کننده بودیم، شیشه ماشین را پایین می‌دادیم و آشغال را بیرون می‌انداختیم و اصلاً به این فکر نمی‌کردیم که جامعه هم حق و حقوقی دارد و باید در بهتر شدن زندگی جمعی خودمان نقش داشته باشیم.امروز باید این رفتارها را اصلاح کنیم.
به نظر من، بهترین مسیر برای این تغییر، مسیر کنگره است. در این مسیر باید گوش‌به‌فرمان باشیم، آموزش‌ها را بهتر بپذیریم و تلاش کنیم آنها را در زندگی خودمان عملی کنیم.
امیدوارم همه ما بتوانیم در مسیرکنگره60 قرار بگیریم و در ادامه، یک خدمتگزار خوب باشیم؛ اول برای خودمان، بعد برای خانواده و در نهایت برای جامعه.
از اینکه سکوت کردید و به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.
عکاس:مسافر مرتضی
تایپ : مسافرحسن
ویرایش،ارسال خبر:مسافر علی
مرزبان کشیک:مسافر علی