با حرکت راه نمایان می‌شود، در سکون هیچ چیز به‌وجود نمی‌آید و زایشی نیست، همه‌چیز با حرکت شکل می‌گیرد؛ سپس ساختارها پدیدار، موجودات خلق و سفر در حلقه‌های آفرینش، آغاز و ادامه‌دار می‌گردد. در این مسیر برای انسان، تفکرات؛ معمار ساختارها، زبان سخن‌گوی و تعیین‌کننده مسیر حرکت او می‌باشد. امواج چون گردباد بر زمین فرود می‌آیند و آنچه برداشتنی باشد با خود به امانت می‌برد و این جزء فرمان حاصل نمی‌‌گردد، پس با شما که پیمان می‌بندید در اندیشه آن باشید که در زمین برخواسته و به آن مکانی که فرمان است رهسپار شوید. با حرکت، راه، علم، عشق، پول و گنج نمایان می‌شود، همه‌چیز با حرکت نمایان می‌شود.
زمانی‌که می‌خواهیم حرکت کنیم با جمع‌آوری اطلاعات کافی و دانستن مسیر راه لازم نیست تمام جزئیات را در نظر بگیریم. به‌عنوان مثال این جاده چند پیچ دارد؛ زیرا گاهی اطلاع یافتن از تمام جزئیات امکان‌‌پذیر نیست و بعضی اوقات هم آن چیزی که ما در ابتدا تصور می‌کنیم، ممکن است در عمل و در ادامه به چند شکل و گونه‌های مختلف دیگر خود را نشان بدهد که در بررسی‌های اولیه محاسبه نشده بوده است؛ بنابراین وادی هشتم می‌گوید: در این شرایط نترس، پروا مکن، حرکت کن، قطعاً با حرکت راه و مسیر نمایان خواهد شد. در مسیر حرکت امکان دارد موانعی وجود داشته باشد؛ اما باید با تفکر و صبورانه به راه خود ادامه بدهیم.
ما در مسیر حرکت خود حق انتخاب یا گزینش راه خود را داریم. به عبارتی می‌توانیم مسیر تقوا، ارزش‌ها، عشق، محبت، دوستی و صداقت را طی نماییم و هم می‌توانیم مسیر فسق، فجور، قتل، جنایت، حسادت، کینه، نفرت، دشمنی، خونریزی و فساد را طی کنیم. هر مسیری که خود انتخاب کردیم؛ باید نتیجه و عواقب آن را بپذیریم؛ زیرا خود ما این راه را انتخاب کرده‌ایم و قرارگرفتن در هر کدام از این مسیرها بستگی به خردمندی یا کم‌خردی فرد دارد. بسیاری از اوقات ما در مسیر خود می‌ایستیم و حرکت نمی‌کنیم به این بهانه که راه مشخص نیست. تفکر کردن خوب است و می‌دانیم تفکرات اهمیت زیادی دارد؛ اما جایی است که باید حرکت کرد و تفکر به تنهایی راه‌گشا نیست.
اگر در مسیر حرکت هدف ما رسیدن به سلامتی، صلح و آرامش باشد؛ ابتدا باید حساب خود را تسویه و به صفر نزدیک کنیم؛ یعنی از خود، خانواده و جامعه جبران خسارت کنیم. به‌عنوان مثال شخصی به طبیعت آسیب زده و در طبیعت زباله ریخته است؛ اما اکنون توبه کرده است. خداوند توبه او را می‌پذیرد؛ اما باید جبران خسارت کند و این خسارت را دیگر تکرار نکند. توبه به معنای بازگشت است. حرف زمانی قبول می‌شود که پشت آن عمل باشد. ابتدا باید از خود جبران خسارت کنیم. ممکن است که ما دانسته یا ندانسته به جسم خود تخریب‌هایی را وارد کرده باشیم؛ در وهله اول باید خود را ببخشیم و در جبران خسارت، ترمیم و بازسازی جسم و روان خود اقدام نماییم.
مرحله دوم جبران خسارت از خانواده است. آیا نقش خود را در خانواده به خوبی ایفا کرده‌ایم؟ در مرحله سوم باید جبران خسارت از جامعه داشته باشیم. ما همیشه از جامعه انتظاراتی داریم و این کاملاً طبیعی است؛ اما آیا تا به حال به این فکر کرده‌ایم که جامعه چه انتظاراتی از ما دارد؟ آیا در خیابان، جاده، کوه، دشت، دریا و رودخانه زباله ریختن خسارت به جامعه نیست؟ حال خود می‌دانیم اگر فکر می‌کنیم که خسارت‌هایی به جامعه وارد کرده‌ایم و اگر در صدد جبران آن خسارت هستیم؛ باید در وهله بعد از وارد کردن خسارت بعدی به جامعه جلوگیری کنیم و سپس با انجام کارهای ارزشی، جبران کارهای ضدارزشی را بنماییم.
منابع: کتاب عشق ۱۴ وادی برای رسیدن به خود، سی‌دی وادی هشتم
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر صفیه رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول) دبیر سایت
ارسال: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چرمهین
- تعداد بازدید از این مطلب :
101