شکافتن صورت مسئله اعتیاد در کنگره ۶۰

جلسه‌ی اول  از دوره سوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره‌۶۰ ، نمایندگی ماهشهر، به استادی مسافر حمید‌رضا، نگهبانی مسافر عارف  و دبیری همسفر محمد با دستور جلسه « صورت مسئله اعتیاد »  در روز پنچ‌شنبه ۹ مهر‌ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، من حمیدرضا هستم، یک مسافر.
 در ابتدا شال پهلوانی را به همسفر خانم گودرزی تبریک می‌گویم. ان‌شاءالله برکت این خدمت در زندگی‌شان جاری  باشد و برای شعبه نیز مبارک باشد.
دستور جلسه امروز صورت‌مسئله اعتیاد است. ما در کنگره دستور جلسه‌ها را با سال تحصیلی، که در برج ۷ آغاز می‌شود، شروع می‌کنیم و نخستین دستور جلسه‌اش نیز صورت‌مسئله اعتیاد است؛ اصلی‌ترین مسئله‌ای که در کنگره برای منِ مسافر باید بازگو و شکافته شود. صورت‌مسئله اعتیادداست. جناب مهندس در سال ۷۷، زمانی که برای همایش به سیستان و بلوچستان رفتند مقاله اعتیاد را عنوان کردند و آنجا گره اعتیاد باز شد.
من ترک‌های مداوم داشتم و همیشه ناموفق بودم. یعنی در کل زندگی‌ام، از زمانی که فهمیدم اعتیاد واقعاً دارد مرا تخریب می‌کند و باعث می‌شود زندگی‌ام از دستم خارج شود، به فکر درمان افتادم. از متادون‌درمانی، ترک سقوط آزاد، NA و خیلی چیزهای دیگر استفاده کردم، ولی متأسفانه نتوانستم درمان شوم.
روزی که رفتم کنگره تازه شربت اپیوم هم آمده بود. گفتم درمان شما چیست؟ گفتند درمان ما یازده‌ماهه است و با استفاده از شریت تریاک است. گفتم اگر درمان شما شربت OT است، من یک شیشه OT با خود آورده‌ام؛ هنوز هم  بعضی‌ها به من می‌گوید: «یادت هست با شیشه OT آمده بودی؟» شیشه OT را گذاشتم جلویش و گفتم خودم این شیشه را دارم استفاده می‌کنم و الان یک سال است مصرف می‌کنم؛ چرا درمان نشده‌ام؟
به من گفتند در کنگره ۶۰ درمان بر سه ضلع استوار است. بر اساس مثلث درمان،  باید جسم، روان و جهان‌بینی‌ات درمان شود. جسم با استفاده از شربت تریاک و جهان‌بینی توسط آمورش‌های کنگره درمان می‌شود،  درون بدنم دچار تخریب شده است. زیرا سال‌ها مواد مخدر وارد آن شده است. مواد مخدری مثل تریاک، هروئین یا هر چیز دیگر، یعنی جسمم را موشک‌باران کرده‌ام و باعث شده‌ام سلول‌های بدنم که همان غدد درون‌ریز، برون‌ریز، نورون‌ها است، مثل شهر یا ساختمانی می‌ماند که از هر طرف به آن موشک زده‌اند و بمباران شده است. این ساختمان را در نظر بگیریم: وقتی موشک می‌خورد، ساختمان ویران می‌شود. مواد مخدر هم همان موشک‌هایی است که من به بدنم زده‌ام؛ آیا می‌توانم در این ساختمان زندگی کنم؟ آیا می‌توانم در این جسم زندگی کنم؟ قطعاً نمی‌توانم، چون چیزی ندارد؛ آب، برق ، گاز و سقف نداریم، سرما و جای مناسب نداریم؛ همه‌جا اسکلت خالی است.
در کنگره درمان به روشی است که جناب مهندس دژاکام بنا کرده است؛ روش 《DST》Dیعنی دارو، S یعنی استپ و T یعنی تایم. ضریب کاهش دارو همان ضریب هشت‌دهم (۰/۸) است؛ استپ همان پله‌هاست که ۲۱ روزه است؛ و تایم، زمانی است که درمان من باید ده ماه طول بکشد تا حالم خوب شود.
زمان مصرف همسفرم را خیلی اذیت کردم. از ایشان معذرت می‌خواهم، ولی از یک طرف هم برایش خوشحالم؛ چرا؟ چون اگر من به کنگره نمی‌آمدم، شاید همسفرم الان نبود. ایشان هم مریضی‌ها و مشکلاتی داشت. خدا خواست که من به کنگره آمدم و همسفرم به واسطه من آمد. راه زندگی کردن درست در کنگره به من یاد داده شد، علم زندگی کردن را اینجا می‌آموزند. یعنی تاریکی‌هایش را هم شکر می‌کنم؛ اگر این تاریکی‌ها نبود، الان من این لذت را نداشتم. واقعاً کنگره برای من بهشت است. یعنی من پشت این در هیچی ندارم؛ کجا این‌طور به من آموزش می‌دهند؟ شما به دکتر می‌روید؛ شاید دو ساعت، نه بیست دقیقه، با شما صحبت کند؛ حداقل اگر چیزی از شما نگیرد، یک میلیون از شما می‌گیرد. اینجا هیچ‌کدام را نمی‌گیرند و آموزش می‌دهند الان کنگره به درمان بیماری‌های سرطان پرداخته است.
این در برای کسی باز است که اینجا بخواهد. «ندانی را بداند تا بدانی را بداند.» من آمدم و گفتم نمی‌دانم تا مشکلم حل شد. صورت‌مسئله‌ای که مهندس راه حل آن را پیدا کرد و ما داریم متد را اجرا می‌کنیم. آدم‌های زیادی در کشور ما داریم و واقعاً روزبه‌روز افزایش پیدا می‌کند.

گروه خدمت‌گزاران سایت
تایپ: مسافر عارف و مسافر رحمان
ویرایش و ارسال مطلب: مسافر فضیل