صورت مسئله اعتیاد و نسل‌های آینده

سلام دوستان، حسین هستم، یک مسافر.

اعتیاد فقط یک مسئله جسمی نیست، بلکه مسائل روحی و روانی را هم درگیر می‌کند. من اولین بار که لب به مواد زدم، به‌دنبال حل مشکلاتی مثل بی‌خوابی و وسواس‌های فکری و عملی بودم. فکر می‌کردم با مصرف مواد می‌توانم آرامش پیدا کنم و به بی‌خوابی‌های طولانی‌مدتم پایان بدهم.

روزهای اول شاید کمی آرام‌تر شده بودم و شب‌ها راحت‌تر می‌خوابیدم، اما به‌مرور زمان متوجه شدم که نه‌تنها مشکلاتم حل نشده، بلکه مشکلات جدیدی هم به آن‌ها اضافه شده است. حالا هم جسمم درگیر بود و هم روانم. گویی از تاریکی وسواس‌های فکری وارد تاریکی بزرگ‌تری به نام اعتیاد شده بودم و دیگر هیچ روزنه امیدی نمی‌دیدم.

هر روز بی‌خوابی‌ها، مشکلات خانوادگی و مشکلات مالی بیشتر می‌شد و از طرف دیگر، مواد مخدر مرا بیشتر در باتلاق اعتیاد فرو می‌برد. سال‌ها مثل برق و باد گذشت و من همچنان با کوهی از مشکلات دست‌وپنجه نرم می‌کردم.

بارها برای ترک اعتیاد اقدام کردم، اما هر بار ناموفق‌تر از قبل بودم. حتی به جایی رسیده بودم که فکر می‌کردم اگر مواد مصرف نکنم، چه از نظر جسمی و چه از نظر روحی، خواهم مرد. چند بار بیشتر از یکی دو روز نتوانستم دوام بیاورم.

تا اینکه به پیشنهاد یکی از دوستانم وارد کنگره ۶۰ شدم. روزهای اول با خودم فکر می‌کردم اصلاً امکان ندارد بتوانم مواد را کنار بگذارم؛ اما امروز که این دلنوشته را می‌نویسم، به لطف خدا حدود دو ماه است که دیگر مواد مصرف نمی‌کنم.

اصلاً باورم نمی‌شد روزی بتوانم لذت‌هایی را که از نشستن پای بساط می‌بردم، کنار بگذارم. امروز همه این تغییرات را مدیون آموزش‌های کنگره، پیدا کردن راه درست و منطقی و همچنین خواست خودم هستم.

در کنگره فهمیدم که رهایی از اعتیاد یک اتفاق ناگهانی و معجزه‌آسا نیست؛ بلکه به زمان، آموزش، تلاش و خواست خود انسان نیاز دارد. همان‌طور که در مثلث دانایی و مثلث جسم، روان و جهان‌بینی آموزش داده می‌شود، باید با تفکر و اندیشه و حرکت درست، قدم‌به‌قدم از تاریکی عبور کنم و به سمت نور و رهایی حرکت کنم.

امروز برای من «صورت مسئله اعتیاد» یعنی اینکه قبل از حل یک مشکل، باید آن را درست بشناسم. وقتی شناخت به وجود آمد، راه درست را پیدا می‌کنم و با حرکت در آن راه می‌توانم به آرامش و رهایی برسم.

سلام دوستان، محمد هستم، یک مسافر.

«صورت مسئله اعتیاد» برای اولین بار به وسیله استادی دانا و توانمند، آقای مهندس حسین دژاکام، مطرح و کشف شد و یکی از کلیدی‌ترین و مهم‌ترین مسائل در زمینه اعتیاد است. ایشان خودشان سال‌ها رنج اعتیاد را تجربه کردند و با تلاش، کوشش و زحمات بی‌دریغ، توانستند راهی برای شناخت و حل این مسئله پیدا کنند و آن را در کنگره ۶۰ به ثبت برسانند.

هر شخصی که به هر نوع ماده مخدری اعتیاد داشته، در طول زندگی بارها و به شکل‌های مختلف تلاش کرده تا از این منجلاب و بلای خانمان‌سوز نجات پیدا کند؛ اما متأسفانه به دلیل ناآگاهی از آنچه در جسم و روان انسان در دوران اعتیاد اتفاق می‌افتد، کمتر کسی می‌دانست ریشه اصلی این تخریب چیست و یک فرد مصرف‌کننده چگونه باید درمان شود.

مهندس حسین دژاکام برای نخستین بار در کنگره ۶۰ به این موضوع پرداختند که اعتیاد را باید به‌عنوان یک بیماری و یک مسئله چندوجهی شناخت، نه صرفاً مسمومیت جسمی. با ورود مواد مخدر به بدن، در عملکرد سیستم تولیدکننده مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن اختلال ایجاد می‌شود و در ادامه، جایگزینی در این سیستم اتفاق می‌افتد. موادی مانند اندورفین، سروتونین، دینورفین و سایر مواد طبیعی بدن در این فرآیند نقش دارند.

شناخت این موضوع به من کمک کرد تا بفهمم چرا روش‌های مختلفی که در گذشته برای رهایی از اعتیاد امتحان کرده بودم، نتیجه پایدار نداشتند و چرا برای حل این مسئله باید ریشه آن را می‌شناختم.

خدا را هزاران مرتبه شکر و سپاسگزارم که این فرصت و لیاقت را پیدا کردم تا با آموزش و درمان در کنگره ۶۰، از رنج، عذاب و مشکلات دوران اعتیاد فاصله بگیرم و مسیر تازه‌ای را در زندگی آغاز کنم.

 سلام دوستان، حسن هستم، یک مسافر.

اعتیاد خیلی از خانواده‌ها را متلاشی کرده، خیلی از جوانان ما را از بین برده و باعث جدایی بسیاری از زن و شوهرها شده است. خیلی از بچه‌ها به‌دلیل اعتیاد، پدر یا مادرشان را از دست داده‌اند و هنوز هم انسان‌های زیادی هستند که راه درمان را پیدا نکرده‌اند و از درد اعتیاد رنج می‌برند. گاهی عزیزانمان را می‌بینیم که جلوی چشم ما درگیر اعتیاد هستند، اما نمی‌دانیم چگونه می‌توانیم به آن‌ها کمک کنیم.

مسئله اعتیاد آن‌قدر پیچیده است که حتی دولت‌ها هم سال‌هاست با آن درگیر هستند و با وجود هزینه‌های زیادی که برای کمپ‌ها و طرح‌های مختلف انجام شده، در بسیاری از موارد نتیجه پایدار حاصل نشده است. فردی که مدتی مواد مصرف نمی‌کند، ممکن است پس از خروج دوباره به مصرف برگردد یا حتی ماده دیگری مانند الکل را جایگزین کند و شرایطش از قبل هم بدتر شود.

اما امروز راهی پیدا شده که می‌تواند نگاه ما به مسئله اعتیاد را تغییر دهد. در کنگره ۶۰، به همت مهندس دژاکام، آموزش و روش درمانی‌ای شکل گرفته که به انسان کمک می‌کند صورت مسئله اعتیاد را بشناسد و برای حل آن قدم بردارد.

من خودم یکی از کسانی هستم که قبل از ورود به کنگره، اعتبار و جایگاه اجتماعی‌ام را از دست داده بودم؛ اما با ورود به کنگره و کمک آموزش‌ها و اعضای آن، دوباره اعتبارم را به دست آوردم. حالا باید از خودم بپرسم: من برای نسل‌های آینده چه کاری انجام می‌دهم؟

وقتی سبد کمک مالی از جلوی من رد می‌شود، آیا پولی را که حتی مغازه‌دار هم قبول نمی‌کند داخل سبد می‌اندازم، یا بهترین اسکناسی را که در جیبم دارم تقدیم می‌کنم؟ باید به این درک برسم که بخشی از هزینه‌ای را که زمانی برای مصرف مواد می‌کردم، امروز برای ساختن و حفظ جایی هزینه کنم که می‌تواند به انسان‌های دیگری کمک کند.

اگر من امروز سهمی در این مسیر داشته باشم، شاید روزی فرزند من یا نسل‌های آینده، وقتی با مسئله اعتیاد روبه‌رو شدند، بدانند جایی وجود دارد که می‌توانند در آن صورت مسئله اعتیاد را بشناسند و برای حل آن قدم بردارند.

مرزبان خبری: مسافر مهدی

ویرایش و ارسال خبر: مسافر مرتضی لژیون یکم

سایت نمایندگی غزالی مشهد