بخشش را از درون خودمان به وجود بیاوریم

شروع از یک نقطه

در هر جایگاهی که قرار داریم و در هر شرایطی که هستیم، چه شرایط خوب و چه شرایط سخت، برای حرکت و تغییر همیشه باید از یک نقطه شروع کنیم. هیچ تغییر و تحولی به‌ صورت ناگهانی و جهشی اتفاق نمی‌افتد؛ بلکه قدم‌به‌قدم و به مرور زمان شکل می‌گیرد. در سیستم طبیعت و کائنات نیز همه چیز از یک نقطه آغاز می‌شود. یک دانه ابتدا کاشته می‌شود، سپس جوانه می‌زند، رشد می‌کند و در نهایت به محصول تبدیل می‌شود.

ما نمی‌توانیم دانه را امروز بکاریم و انتظار داشته باشیم فردا محصول برداشت کنیم. در کنگره ۶۰ نیز برای هر تغییری باید از یک نقطه شروع کنیم. اگر بخواهیم مسئله‌ای را حل کنیم، نمی‌توانیم یک‌باره به انتهای مسیر برسیم. باید اولین قدم را برداریم و سپس قدم بعدی را درست و با آگاهی برداریم. همین قدم‌های کوچک و مستمر، در طول زمان مسیر ما را تغییر می‌دهند و ما را به هدف نزدیک می‌کنند.
مثلاً اگر هدف ما پس‌انداز کردن باشد، لازم نیست از همان ابتدا مبلغ زیادی کنار بگذاریم.

می‌توانیم با یک مقدار کوچک شروع کنیم و به‌تدریج این حرکت را ادامه دهیم. در هر کاری همین‌گونه است؛ ابتدا یک نقطه را مشخص می‌کنیم، هدف را ترسیم می‌کنیم و سپس با حرکت و استمرار، دایره توانایی و تجربه خود را وسیع‌تر می‌کنیم. در آموزش‌های کنگره ۶۰، مسئله کاشت، داشت و برداشت اهمیت زیادی دارد. کشاورز وقتی بذر را می‌کارد، باید صبر و حوصله داشته باشد، از محصول مراقبت کند، به آن آب و رسیدگی بدهد و اجازه بدهد زمان خودش طی شود تا محصول به مرحله برداشت برسد.

اگر بیش از اندازه آب بدهد یا بخواهد با عجله محصول را به نتیجه برساند، ممکن است حتی باعث از بین رفتن آن شود. در زندگی ما هم همین قانون وجود دارد. ما باید خواسته و هدف خودمان را بکاریم، از آن مراقبت کنیم و برای رسیدن به نتیجه صبر داشته باشیم. این موضوع هم در مسائل مادی زندگی صدق می‌کند و هم در مسائل معنوی. در کنگره.۶۰ نیز ما به‌تدریج آموزش می‌بینیم که چگونه تغییر کنیم، چگونه خدمت کنیم و چگونه بخشش را از درون خودمان به وجود بیاوریم.

شاید نتوانیم یک‌ شبه مانند انسان‌های بزرگ و الگوهای معنوی رفتار کنیم، اما می‌توانیم با سعی، تلاش و آموزش، قدم‌به‌قدم به آن ارزش‌ها نزدیک شویم و از رفتار و منش انسان‌های بزرگ الگوبرداری کنیم. نکته مهم دیگر این است که وقتی هدفی را انتخاب می‌کنیم، نباید تمام زندگی خود را فقط به همان هدف محدود کنیم. ما در کنار هدف اصلی، مسئولیت‌ها و کارهای روزمره دیگری هم داریم. باید یاد بگیریم بین مسائل مختلف زندگی تعادل برقرار کنیم و بتوانیم به هر کاری در زمان خودش رسیدگی کنیم.

در طبیعت، سرعت همیشه به معنای موفقیت نیست. همان‌طور که اگر برای اینکه گندم زودتر رشد کند، مرتب و بیش از اندازه به آن آب بدهیم، ممکن است به جای رشد کردن، از بین برود، در زندگی هم عجله کردن می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. هر چیزی زمان و شرایط خاص خودش را دارد.به نظر من یکی از زیبایی‌های آموزش‌های کنگره ۶۰ همین است که به ما یاد می‌دهد حرکت را از همان نقطه‌ای که هستیم آغاز کنیم؛ نه اینکه منتظر باشیم همه شرایط ایده‌آل شود.

شاید قدم اول ما کوچک باشد، اما اگر درست برداشته شود و ادامه پیدا کند، می‌تواند در طول زمان تغییر بزرگی ایجاد کند.پس مهم این است که بخواهیم، هدفمان را مشخص کنیم و اولین قدم را برداریم. بعد از آن، هر قدمی که درست و آگاهانه برداریم، ما را یک قدم به هدف نزدیک‌تر می‌کند.در واقع مسیر تغییر از یک نقطه شروع می‌شود؛یک نقطه، یک قدم، یک حرکت و در نهایت رسیدن به مقصد. این همان قانونی است که در طبیعت می‌بینیم و در کنگره ۶۰ نیز با آموزش و تجربه، به ما یاد داده می‌شود که برای رسیدن به تغییر واقعی، باید حرکت را آغاز کنیم و اجازه بدهیم زمان، آموزش و استمرار، نتیجه آن را به وجود بیاورد.

منبع: سی‌دی شروع از یک نقطه (مهندس دژاکام)
نویسنده و ارسال:  همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) نگهبان سایت

نمایندگی دکتر احمد-اراک