راهی برای دوباره دیدن زندگی

وادی هفتم در کنگره‌۶۰، درباره پیدا کردن راه است. در وادی‌های قبل یاد گرفتیم که چگونه فکر کنیم، چگونه فکر خود را به عمل تبدیل کنیم و چگونه عقل را به‌ عنوان فرمانروای زندگی بپذیریم. حالا در این مرحله، عقل باید به ما کمک کند تا راه درست را از راه غلط تشخیص بدهیم. وادی هفتم با این جمله شروع می‌شود: رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است؛ یکی یافتن راه و دیگری؛ آن‌چه برداشت می‌نماییم. یعنی برای رسیدن به هر حقیقتی، دو کار باید انجام دهیم؛ اول راه درست را پیدا کنیم و دوم آن راه را تا آخر برویم. نکته مهم این است که خیلی از انسان‌ها اراده قوی دارند؛ اما چون راه را اشتباه انتخاب می‌کنند، به جایی نمی‌رسند و شکست می‌خورند. بنابراین، مهم‌ترین چیزی که این وادی به ما می‌آموزد، این است که قبل از هر کاری، ابتدا فکر کنیم. من به‌ عنوان یک همسفر، وظیفه دارم همراه و پشتیبان مسافرم باشم و مهم‌ترین تأثیری که این وادی بر من گذاشته، تغییر در نوع تصمیم‌گیری و واکنش‌هایم بوده است.

واکنش‌هایم بیشتر احساسی بود؛ یعنی بدون این‌که فکر کنم نتیجه آن چیست، سریع پاسخ می‌دادم یا کاری انجام می‌دادم؛ اما کم‌کم یاد گرفتم که قبل از هر عکس‌العملی، کمی مکث کنم و از خودم بپرسم: آیا این واکنش، من را به جایی که می‌خواهم می‌رساند یا نه؟ این تغییر نگرش در زندگی روزمره‌ام خودش را نشان داده است. در گفت‌وگوهای روزمره با مسافرم، وقتی حرفی می‌زند که ممکن است ناراحت‌کننده باشد، دیگر واکنش تند و سریع از خود نشان نمی‌دهم. ابتدا سکوت می‌کنم، به سخنانش با دقت گوش می‌دهم؛ سپس پاسخ مناسب را پیدا می‌کنم. این کار باعث شده است هر دو صبورتر و آرام‌تر شویم. در مواجهه با مشکلات خانوادگی یا اجتماعی، دنبال راه‌حل‌های عجولانه و سطحی نمی‌گردم. می‌نشینم و ریشه مشکل را پیدا می‌کنم؛ سپس بهترین راه را برای حل آن انتخاب می‌کنم. از هر چیزی که ادعا می‌کند مشکل را یک‌شبه حل می‌کند، مانند انرژی‌های عجیب یا وعده‌های بی‌اساس در فضای مجازی، دوری می‌کنم؛ زیرا می‌دانم هیچ چیز با ارزشی به‌ رایگان به دست نمی‌آید و هر راه درست، نیاز به تلاش و آگاهی دارد. وادی هفتم انسان‌ها را به دو گروه تقسیم می‌کند؛ گروه اول، کم‌خردان هستند که ابتدا کاری را انجام می‌دهند؛ سپس فکر می‌کنند و گروه دوم، خردمندان هستند که قبل از هر کاری خوب فکر و بررسی می‌کنند؛ سپس راه درست را انتخاب می‌کنند. این افراد می‌دانند که بهترین گنج، گنج درون خودشان است و به‌جای دنبال کردن بیراهه، سعی می‌کنند توانایی‌های درون خود را کشف کنند.

وادی هفتم به ما می‌آموزد که زندگی، چیزی جز انتخاب راه نیست. هر لحظه، ما مسیری را انتخاب می‌کنیم که سرنوشت خود و اطرافیانمان را تعیین می‌کند؛ اگر راه درست را برویم، حتی شکست‌ها هم می‌توانند به موفقیت تبدیل شوند؛ اما اگر راه غلط را انتخاب کنیم، حتی بهترین نیت‌ها هم ممکن است به نابودی منجر شوند. مهم‌ترین آموزش این وادی این است که قبل از هر حرف و کاری، مکث کنم و فکر کنم؛ تا بتوانم در مسیر محبت، آرامش و آسایش گام بردارم، و در پایان، وادی هفتم یکی از اساسی‌ترین وادی‌های کنگره‌۶۰ است که به ما یاد می‌دهد یافتن راه، مهم‌ترین قدم برای رسیدن به حقیقت است. با به‌کارگیری این اصل در زندگی، تنش‌ها کمتر می‌شوند و به آرامش نزدیک‌تر می‌شویم. امیدوارم همه ما بتوانیم در تمام لحظات، راه درست را پیدا کنیم و با پیمودن آن، به مسیر روشن انسانیت برسیم.

نویسنده:همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون ششم) دبیر دوم سایت