نافرمانی انسان را از جایگاه الهی خود جدا می‌کند

به نام قدرت مطلق الله
موضوع: دستور جلسه از فرمانبرداری تا فرماندهی

همان‌طور که جسم انسان از نطفه و انعقاد، به‌صورت متوالی در حال رشد و تکامل است، روح انسان نیز به همین صورت در حال تعالی و تکامل است. انسان که صفت «اشرف مخلوقات» را با خود به یدک می‌کشد، از بدو تولد در معرض امتحانات الهی قرار دارد و در این راستا، هرچه انسان مطیع‌تر باشد، مطاع‌تر می‌گردد؛ یعنی هرچه در مقابل فرامین آفریدگار فرمانبردارتر باشد، خداوند نیز کائنات را در مقابل او مطیع‌تر می‌گرداند.
چون انسان خود وحدتی از کثرت خداوند است و همه صفات الهی را در وجود خود دارد، یکی از صفات خداوند همان «کن فیکون» است. وقتی انسان در فرمانبرداری به درجه‌ای می‌رسد که هرچه خالق امر می‌کند، فرمانبردار باشد، خداوند نیز کائنات خود را تحت فرمان او قرار می‌دهد و او را از فرمانبرداری به فرماندهی می‌رساند.
آنجاست که می‌گویند: آدمی به جایی می‌رسد که به جز خدا نبیند. بنگر که تا چه حد است مقام آدمیت؛ و انسان که خود مخلوق خداوند است، به درجه‌ای می‌رسد که صفات خالق در وجود او تجلی پیدا می‌کند و هرچه می‌گوید، بیشتر محقق می‌شود. همان‌طور که رشد و تکامل جسمی انسان مرحله‌به‌مرحله پیش می‌رود، تکامل روحی او نیز مرحله‌به‌مرحله طی می‌شود تا جایی که همه صفات خداوند در او تجلی پیدا می‌کند و هرچه بیشتر فرمانبرداری می‌کند، خداوند او را به فرماندهی می‌رساند.
چون خداوند به انسان اختیار داده است که در حیات دنیوی خود در ذلت فرو برود و یا مسیر عزت و سربلندی را با فرمانبرداری طی نماید و به جایگاه والای انسانی برسد؛ جایگاهی که خداوند بر خود می‌بالد که چنین مخلوقی را خلق کرده است: «فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ»
در مقابل، اگر انسان فرمانبردار نباشد، به موازات عدم فرمانبرداری، به نفرت و کبر آلوده می‌گردد؛ در حالی که  بزرگی فقط مخصوص ذات خداوند است. تکبر و نافرمانی، انسان را از جایگاه الهی خود جدا کرده و در سراشیبی ذلت قرار می‌دهد. هرگاه انسان از فرمانبرداری خداوند سرپیچی کند و تکبر ورزد، به صفت طغیان و یاغی‌گری و طاغوت مبتلا می‌گردد و خود را از نوری که سرچشمه فیض خداوند است جدا کرده و در تاریکی و ظلمات فرو می‌رود.
انسان با فرمانبرداری، همچون دانه‌ای است که سر بر خاک فرو می‌برد و خداوند به پاس این اطاعت و فرمانبرداری، همه کائنات، از جمله آب، باد، خاک و خورشید را در خدمت رشد او قرار می‌دهد تا به‌تدریج سر از خاک بیرون آورد و به بالاترین درجات رشد و تکامل برسد.
او بدون وقفه به سوی نور و خداوند در حال پیشرفت و حرکت قرار می‌گیرد و به اوج سربلندی می‌رسد تا سرانجام به جایی که از آن جدا شده است، بپیوندد. قطره چون واصل به دریا شود، دریا شود؛ و انسان که خود وحدتی از کثرت خداوند است، تحت فرمانبرداری از او، به درجه الهیات و فرمانبرداری که در ذات خدایی او نهادینه شده است، ملحق می‌گردد. آنجاست که خداوند برایش آغوش گشوده و خوش‌آمد می‌گوید: «یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ۝ ارْجِعِی إِلَىٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً»
ای نفس مطمئنه، به سوی پروردگارت بازگرد؛ در حالی که تو از او راضی هستی و او نیز از تو خشنود است.
نگارش: مسافر احمد ل۹
تایپ: مسافر علی ل۸
تنطیم و ارسال: مسافر جواد ل14