هر موجودی فلسفه و نقشی در آفرینش دارد

هیچ مخلوقی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد؛ هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم؛ حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم. هیچ انسان و هیچ موجودی بیهوده پا به هستی نگذاشته است. گاهی انسان در اثر مشکلات، شکست‌ها و سختی‌های زندگی تصور می‌کند که بی‌ارزش یا بی‌هدف است؛ اما این افکار بیشتر نتیجه ناامیدی، از دست دادن اعتمادبه‌نفس و تسلیم شدن در برابر مشکلات هستند. اگر با دقت به جهان هستی نگاه کنیم، درمی‌یابیم که هر موجودی فلسفه و نقشی در آفرینش دارد. برای مثال لاشخورها با وجود ظاهر ناخوشایند نقش مهمی در پاکسازی طبیعت دارند و از گسترش آلودگی و بیماری جلوگیری می‌کنند. موجود کوچکی مانند کرم نیز در چرخه حیات نقش خود را ایفا می‌کند. داستان حضرت موسی و کرم نیز بیانگر همین موضوع است، اینکه ممکن است انسان از فلسفه وجود یک موجود آگاه نباشد؛ اما این ناآگاهی به معنای بیهوده بودن آن موجود نیست. انسان نیز مانند سایر موجودات با هدف و فلسفه‌ای خاص به جهان آمده است.

در مسیر زندگی انسان با دو مسیر تاریکی و روشنایی روبه‌رو می‌شود. تجربه سختی‌ها و تاریکی‌ها می‌تواند باعث شود ارزش روشنایی و آرامش را بهتر درک کنیم. همان‌گونه که بدون شناخت درد لذت سلامتی را به‌خوبی نمی‌فهمیم، بدون تجربه فراق نیز ممکن است ارزش وصال را به‌درستی درک نکنیم. فرو رفتن در تاریکی پایان راه نیست. انسان باید از مشکلات و سختی‌ها عبور کند و برای رهایی و سلامت خود تلاش نماید. اگر بتواند از این گذرگاه‌ها عبور کند، به انسانی باتجربه‌تر، آگاه‌تر و توانمندتر تبدیل خواهد شد. در این مسیر انسان تنها نیست، نیرویی برتر و عظیم در جهان هستی وجود دارد که می‌توان آن را خداوند یا نیروی مطلق نامید. این نیرو می‌تواند انسان را در مسیر زندگی هدایت و یاری کند. برای بهره‌مندی از این حمایت، لازم است از ضد ارزش‌ها دوری کنیم، به ارزش‌ها توجه داشته باشیم و در مسیر درست یا همان صراط مستقیم حرکت کنیم.

شاید برخی افراد به وجود نیروی برتر اعتقاد نداشته باشند و هر انسانی نیز در انتخاب عقیده و اندیشه خود آزاد است؛ اما بهتر است پیش از انکار درباره عظمت و پیچیدگی جهان هستی بیشتر تفکر کنیم. ما هنوز بسیاری از رازهای وجود خود را نمی‌شناسیم؛ حتی ساختار کامل یک سلول از میلیاردها سلول بدن و بسیاری از فرایندهای درونی بدن برای ما ناشناخته است. اختلال کوچکی در عملکرد قلب یا مغز می‌تواند زندگی انسان را به خطر بیندازد و این موضوع نشان‌دهنده عظمت و پیچیدگی وجود انسان است؛ بنابراین نباید خودمان را بی‌ارزش و بیهوده بدانیم. ما برای هیچ و پوچی آفریده نشده‌ایم؛ حتی اگر گاهی چنین تصوری داشته باشیم.

فلسفه خلقت و جایگاه انسان در هستی بسیار عظیم‌تر از آن است که بتوانیم به‌سادگی آن را درک کنیم. در سخت‌ترین شرایط نیز باید امید خود را حفظ کنیم. همان‌گونه که شب پس از مدتی به پایان می‌رسد و خورشید طلوع می‌کند، تاریکی‌های زندگی نیز می‌توانند جای خود را به روشنایی بدهند. انسان باید تا زمانی که زنده است، برای ساختن و بهتر شدن تلاش کند. این سازندگی باید در جسم، روان و جهان‌بینی او شکل بگیرد؛ باید یاد بگیریم فرمانروای شایسته و مسئول کشور وجودی خود باشیم، جسم و روان خود را بشناسیم و از آنها مراقبت کنیم و در کنار آن جهان‌بینی و نگرش خود نسبت به زندگی را اصلاح و تقویت نماییم. در نهایت پیام اصلی وادی دوم این است که هیچ‌کدام از ما بی‌هدف و بی‌ارزش نیستیم؛ حتی اگر زمانی خود را هیچ تصور کنیم در حقیقت دارای ارزش، جایگاه و هدفی در هستی هستیم؛ بنابراین باید امید، تفکر، تلاش و سازندگی را سرلوحه زندگی خود قرار دهیم.

نویسنده: همسفر معصومه مرزبان خبری
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر بهاره نگهبان سایت
ارسال: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی امین قم