در سیدی «فرمانبرداری تا فرماندهی» استاد امین خیلی کامل و جامع توضیح میدهند که همه چیز در درون ما انسانهاست. ما انسانها فرمانده شهر وجودی خودمان هستیم و این فرماندهی چیز کمی نیست. این جایگاه شایسته انسانهایی است که فرمانده شهر وجودی خود هستند و تمامی پیوندهای نامیمون با نیروهای منفی را در تزکیه و پالایش نفس خود از بین بردهاند.
فرماندهی شهر وجودی ما و اینکه به فرمان عقل نزدیک بشویم، همه اینها از درونمان آغاز میشود و در نهایت در عملکرد و وضعیت بیرونیمان نمود پیدا میکند و آن زمان است که میتوانیم نتیجه را از روی صور آشکار خودمان متوجه بشویم. کسی که بتواند برای شهر وجودی خودش فرمانده باکفایتی باشد، در آینده هم میتواند برای دیگران فرمانده خوبی باشد و قدرت فرماندهی را خواهد داشت؛ ولی لازمه این امر این است که اول فرمانبردار خوبی باشد تا بتواند به فرماندهی برسد. وگرنه چطور کسی که فرمانبردار خوبی نبوده، میتواند فرمانروای خوبی باشد؟
برای مثال، راهنمایان کنگره کسانی هستند که در گذشته فرمانبردار خوبی بودهاند و اکنون توانستهاند به درجه فرماندهی برسند. یعنی این فرماندهی هم در صور آشکار آنهاست و هم در صور پنهان آنها. حال اگر ما بخواهیم به فرماندهی برسیم، شرط اول و لازم این است که فرمانبردار خوبی باشیم و فرمانبرداری را بهطور کامل انجام بدهیم؛ ولی در مورد شخص مصرفکننده اینطور نیست. فرد مصرفکننده بعد از مدتی متوجه میشود که خیلی از فرامینش قابل اجرا نیست و اگر بخواهد آنها را به اجرا دربیاورد و گوش بدهد، شرط دارد و آن شرط هم مصرف مواد است.
فرد مصرفکننده، فرماندهی شهر وجودی و درون خود را از دست داده و این در صور پنهان و صور آشکارش بهخوبی قابل رؤیت است. حالا اگر فرد مصرفکننده بخواهد به آن نقطه طبیعی برسد، یعنی به فرماندهی درون خودش، باید کارهایی را انجام بدهد؛ بایستی فرمانبرداری کند و هیچ راهی هم جز این وجود ندارد. شرط اینکه فرد بتواند فرمانبرداری کند، این است که در مورد دیگران قضاوت نکند و در مورد علم دیگران نظر ندهد.
نویسنده: همسفر حدیثه رهجو راهنما همسفر منیژه (لژیون چهارم)
رابط خبری: راهنما همسفر منیژه (لژیون چهارم)
تنظیم و ارسال: همسفر فاطمه.م رهجو راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی یحیی زارع میبد
- تعداد بازدید از این مطلب :
31