فرمانبرداری صحیح پایه‌های لازم برای رشد را ایجاد می‌کند

دستور جلسه هفتگی؛ از فرمانبرداری تا فرمامندهی
سلام دوستان، سهراب هستم یک مسافر. تشکر می‌کنم از راهنمای عزیزم، آقای پیمان که فرصت خدمت و آموزش را در اختیار من قرار دادن. از فرمانبرداری تا فرماندهی یکی از موضوعات مهمی است که می‌تواند نگاه ما را نسبت به مفهوم آموزش، مسئولیت‌پذیری و رسیدن به جایگاه فرماندهی تغییر دهد. در نگاه اول، فرمانبرداری و فرماندهی ممکن است دو جایگاه متفاوت و حتی متضاد به نظر برسند؛ اما با دقت بیشتر متوجه می‌شویم که فرماندهی واقعی از مسیر درستِ فرمانبرداری و آموزش به وجود می‌آید.

فرمانبرداری به معنای تسلیم شدن بدون تفکر نیست، بلکه می‌تواند مرحله‌ای برای یادگیری و کسب تجربه باشد. انسان برای اینکه بتواند در آینده مسئولیت بیشتری بر عهده بگیرد، ابتدا باید توانایی گوش دادن، پذیرفتن آموزش و اجرای صحیح قوانین را یاد بگیرد. کسی که نمی‌تواند از یک دستور صحیح پیروی کند، چگونه می‌تواند در جایگاه فرماندهی قرار بگیرد و دیگران را به‌درستی هدایت کند؟ بنابراین فرمانبرداری صحیح، مقدمه‌ای برای رسیدن به فرماندهی است.

برای عبور از مرحله فرمانبرداری و رسیدن به فرماندهی، تنها دانستن کافی نیست. آموزش باید وارد مرحله تجربه و سپس عمل شود. زمانی که انسان آموزش را دریافت می‌کند، آن را تجربه می‌کند و نتیجه آن را در عمل می‌بیند، به‌تدریج توانایی تصمیم‌گیری و پذیرش مسئولیت در او شکل می‌گیرد. فرماندهی واقعی زمانی ارزشمند است که بر پایه شناخت و تجربه باشد، نه بر اساس زور، قدرت یا جایگاه ظاهری. فرماندهی قبل از هر چیز با مسئولیت همراه است.

فردی که در جایگاه فرمانده قرار می‌گیرد، باید بداند تصمیم‌های او می‌تواند بر دیگران تأثیر بگذارد؛ بنابراین فرماندهی نیازمند دانایی، نظم، صبر، ظرفیت و شناخت درست از شرایط است. به همین دلیل، نمی‌توان فرماندهی را فقط یک عنوان یا مقام دانست. فرماندهی یک مرحله از رشد و تکامل انسان است که باید به‌مرور و بر اساس شایستگی به دست آید. در نتیجه می‌توان گفت، مسیر «از فرمانبرداری تا فرماندهی» یک مسیر تدریجی است. انسان ابتدا با پذیرش آموزش و فرمانبرداری صحیح، پایه‌های لازم را برای رشد خود ایجاد می‌کند.

سپس با کسب تجربه و تبدیل آموزش به عمل، توانایی پذیرش مسئولیت‌های بزرگ‌تر را پیدا می‌کند؛ بنابراین فرمانبردار خوب بودن، نقطه ضعف نیست؛ بلکه می‌تواند نقطه آغاز فرماندهی باشد. فرماندهی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که انسان ابتدا بتواند خودش را آموزش دهد، مسئولیت رفتار و تصمیم‌های خود را بپذیرد و سپس شایستگی هدایت و مسئولیت‌پذیری در برابر دیگران را پیدا کند. پس می‌توان گفت: فرماندهی واقعی، نتیجه طی کردن صحیح مسیر فرمانبرداری، آموزش، تجربه و عمل است.

تایپ: مسافر حسین لژیون سوم
ویرایش: مسافر مهدی (ر) لژیون پنجم
عکس: مسافر حسین لژیون پنجم
ارسال مطلب: دستیار مرزبان خبری، مسافر مهدی لژیون پنجم