برای رسیدن به خواسته های معقول نباید از مسیر غیر معقول عبور کنیم

ششمین جلسه از دور پنجاه و چهار کارگاه‌های صبحگاهی عمومی کنکره ۶۰ ، نمایندگی پارک لاله

به استادی : راهنمای محترم مسافر محمد

و نگهبانی : مسافر علیرضا

و دبیری : مسافر محمد

در تاریخ : پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵

با دستور جلسه : 《دانایی ، دانایی موثر و سواد 》

راس ساعت : ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد .

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان، محمد هستم، مسافر. خدا را بسیار شکر میکنم که پس از مدتها این اجازه به من داده شد تا بتوانم در پارک لاله در کنار شما عزیزان قرار بگیرم و از این صبح زیبا انرژی بگیرم. بسیار خوشحالم؛ حتی بیشتر هیجانزدهام تا خوشحال. در مرحله بعد، از آقای علیرضا نگهبان، دبیرشان آقای محمد و مرزبانان محترم بسیار تشکر میکنم که به من اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم و در این جلسه خدمت کنم.

پیش از اینکه برداشت خودم را از این دستور جلسه بگویم، همه انسانها نهتنها در کنگره، بلکه در سراسر زمین یک نقطه اشتراک داریم. آن نقطه اشتراک همان جایی است که استاد امین در جزوهها میگوید: ما خواسته داریم. بزرگترین نشانه نفس این است که ما خواسته داریم. این یک مؤلفه و پارامتر بسیار مهم در زندگی همه ما انسانهاست. خواستهها متفاوتاند: یکی خواسته درمان اعتیاد دارد، یکی خواسته ثروتمند شدن، یکی خواسته سلامتی و دیگری خواسته تشکیل خانواده. مهم این است که همه ما خواسته داریم.

بهطور کلی خواستهها به دو دسته تقسیم میشوند: خواستههای معقول و خواستههای نامعقول. کاری به بخش نامعقول ندارم. درباره خواستههای معقول، در این مدت فکر میکردم که اگر انسان خواستههای معقول داشته باشد، همین کافی است و در مسیر درست قرار دارد؟ نه، اینطور نیست. ممکن است خواستههای انسان معقول باشد، اما مسیر رسیدن به آن خواسته نامعقول باشد؛ از مسیر ضد ارزشها بگذرد یا از مسیر نامعقولی عبور کند. برای مثال، من میخواهم درمان شوم و مواد مصرف نکنم؛ اما بروم URD کنم یا در کمپ بخوابم. یا مثلاً بخواهم ثروتمند شوم؛ به هر طریق و هر روشی، برایم مهم نباشد که جیب کسی را بزنم یا چگونه ثروتمند شوم. پس خواسته بسیار مهم است و از آن مهمتر، روشی است که میخواهم به آن خواسته برسم. روش درست، آگاهی و دانایی است.

تمام اینها را گفتم تا برسم به اینجا که این دستور جلسه به ما داده شده است. چگونه باید به این دستور جلسه نگاه کنم؟ اگر بخواهم به هر چیزی برسم، در مسیر درست نیاز دارم دانایی و آگاهی خودم را بالا ببرم. ما در کنگره ۶۰ متوجه شدیم دانایی سه ضلع دارد: یکی آموزش که در کنگره ۶۰ میبینیم؛ یکی آگاهی که خودمان در هر شرایط و جایگاهی باید آن چیزهایی را که آموزش دیدهایم تجربه کنیم؛ و سومی تفکر. باید تجربهای که کردهام نسبت به آن آموزشی که دیدهام، نتیجهاش درست است یا نه. در این مسیر چیزی که میتواند به من کمک کند، سواد است. سواد بهتنهایی نمیتواند کمک کند، اما میتواند به دانایی من کمک کند. وقتی بتوانم به دانایی برسم، باید دانایی خودم را بالا ببرم. این مهارت میتواند همان دانایی باشد. برای مثال، در کنگره ۶۰ میخواهم درمان اعتیاد انجام دهم؛ باید دانایی خودم را نسبت به فیزیولوژی خودم بالا ببرم؛ بتوانم جسمی را که در اختیار من قرار داده شده و من به نادرستی از آن استفاده کردهام، بشناسم؛ مسیر برگشت از آن مسیر چیست؟ چگونه میتوانم درستش کنم؟ چگونه میتوانم درمانش کنم؟ آگاهی خودم را نسبت به اعتیاد بالا ببرم. اصلاً این اعتیاد چیست؟ کجای وجود منِ انسان را هدف گرفته که اینگونه تخریب ایجاد کرده است؟ مسئله آخر درباره صور پنهان است؛ مثلاً نفس، حس و اندیشه. تا زمانی که علم من نسبت به این مسائل بالا نرود، نمیتوانم انتظار داشته باشم که آگاه شوم و پس از آن درمان شوم و به تعادل برسم. رها شدن زیاد کاری ندارد؛ درمان شدن هم سخت نیست، اما رسیدن به تعادل و ماندن در تعادل کار دشواری است؛ کاری که با نوشتارهای کنگره ۶۰ و آموزشهایی که از آقای مهندس، دکتر امین و خانم آنی میگیریم، امکانپذیر است.

در نهایت این را بگویم که من در این هفته چیز دیگری متوجه شدم: وقتی میخواهم نسبت به دستور جلسههای کنگره ۶۰ چیزی دریافت کنم، باید نسبت به آنها تفکر کنم؛ یعنی روی آنها فکر کنم، سعی کنم از نقطهنظرهای مختلف استفاده کنم و بر آن تفکر متمرکز شوم. نیاز دارم ببینم این دستور جلسه به چه درد منِ مسافر میخورد؛ اصلاً این دستور جلسه «دانایی، دانایی مؤثر و سواد» کجای سفر به من کمک میکند. اگر بتوانم روی آن متمرکز شوم، قطعاً میتوانم از این دستور جلسه برداشت کنم و از آن کمک بگیرم.

بسیار ممنون که به صحبتهای من گوش کردید.

عکس و تایپ : مسافر مجتبی از نمایندگی پرستار

ویرایش و بارگزاری : مسافر مجتبی از نمایندگی پرستار

تهیه و تنظیم : مرزبان و گروه سایت نمایندگی پارک لاله