دانایی به عمل سالم است.

هفتمین جلسه از دوره پنجم سری کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰ ویژه همسفران آقا نمایندگی کوروش آذرپور به استادی همسفر علی نگهبانی همسفر علی و دبیری همسفر فرشید با دستور جلسه "دانایی،دانایی موثر و سواد" پنجشنبه 12 شهریورماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود. 

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان علی هستم، یک همسفر. خداوند را شاکرم که توانستم این جایگاه را برای نخستین‌بار تجربه کنم. همچنین از نگهبان جلسه سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در کنار شما خدمت کنم.

در رابطه با دستور جلسۀ هفته دیده‌بان یادم می‌آید هنگامی که در سفرِ اول بودم و به دیده‌بانان کنگره می‌نگریستم، با خود می‌اندیشیدم که آنان چگونه فرصت می‌کنند به منزل بروند یا چه زمانی استراحت می‌کنند؛ چراکه بیشتر وقت و انرژی آنان در کنگره صرف می‌شود و این زمان در مسافت‌های طولانی طی می‌گردد. خود من زمانی که به اصفهان می‌رفتم، هنگام بازگشت چنان از خستگی به فرسودگی دچار می‌شدم که همچون جنازه‌ای بی‌جان بودم؛ اما دیده‌بانان مسافت‌های طولانی را طی می‌کنند، از شعب مختلف بازدید می‌کنند و در گرما و سرمای سخت، با تمام وجود پاسخگوی مراجعان هستند. با این حال، اگر از آنان سؤالی بپرسی، با نهایت محبت و خوش‌رویی پاسخ می‌دهند. در سی‌دی وادی چهاردهم آمده است: آیا می‌توانی از عصارۀ جان خود ببخشی؟ آیا می‌توانی انجام دهی؟ به نظر من، دیده‌بانان دقیقاً همین گونه عمل می‌کنند؛ آنان از زمان خود می‌زنند و می‌بخشند. در دوره‌ای، به مطلبی برخوردم که در آن نوشته شده بود: «گاه برای خود بسیار تلاش می‌کنی، ولی اتفاق خاصی نمی‌افتد؛ اما هنگامی که به دیگری کمک می‌کنی، خیر آن کار به خودت بازمی‌گردد.» مشکلی که با دو سال تلاش و تفکر حل نمی‌شود، شاید با یاریِ یک نفر گشایش یابد. این دقیقاً همان کاری است که دیده‌بانان بدون هیچ توقعی از کسی انجام می‌دهند و به مرتبۀ والایی دست یافته‌اند. روزی که به سرگذشت دیده‌بانان می‌اندیشیدم، با خود گفتم که آنان یا در برابر این خدمات مبلغی دریافت می‌کنند، یا اینکه بدون تفکر و صرفاً از روی عادت کار می‌کنند؛ اما پس از مدتی دریافتم که اشتباه می‌کردم. دیده‌بانان هنگام بازدید از شعب، به نکات ریز و ظریفی توجه می‌کنند که شاید از دیدِ من پنهان بماند. برای نمونه، آقای ملکی روز شنبه فرمودند: «نقطۀ تحمّل خود را بالا ببرید تا بتوانید مشارکت کنید؛ هنگامی که فردی مشغول سخن گفتن است، از جای خود بلند نشوید تا احترامش حفظ شود.» این توصیه، هم در محیط کنگره و هم در بیرون از آن، از اهمیت والایی برخوردار است؛ در خانه نیز نباید هنگام سخن گفتنِ یکی از اعضای خانواده، ناگهان برخاست و به او بی‌احترامی کرد. درمورد دانایی باید گفت که دانایی، همان چیزی است که ما می‌دانیم؛ مثلاً می‌دانیم که باید به موقع در کنگره حاضر شویم. اما داناییِ مؤثر، به کارگیریِ همان آگاهی در عمل است. اگر بتوانیم این آموزه‌ها را در بیرون از کنگره نیز به کار بندیم، بسیار شایسته‌تر خواهد بود. به گمان من، اگر کسی بخواهد مسیری را که راهنما پیشتر پیموده، بدون همراهی او طی کند، چه بسا به سرانجام نرسد و با دشواری‌هایی روبه‌رو شود؛ همچون کسی که مصرف داروهای خود را سلیقه‌ای بالا و پایین می‌برد. حضور راهنما در کنار ما، بسیار یاری‌رسان و ضروری است. در سوی مقابل دانایی، عواملی همچون ترس، خودمحوری و ناامیدی قرار دارند که مانع از رشد و تعالیِ معرفت ما می‌شوند. باید توجه داشت که هر اندازه دانایی انسان افزون‌تر گردد، مشکلات و موانع نیز به همان نسبت نیرومندتر نمی‌شوند تا جلوی پیشرفت را بگیرند؛ بلکه این گونه نیست که با افزایش دانایی، دشواری‌ها نیز بزرگ‌تر و قدرتمندتر گردند. در پایان، از اینکه به صحبت‌های این جانب توجه نمودید، صمیمانه سپاسگزارم.

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: سایت همسفران آقا نمایندگی کوروش آذرپور