همه ما انسانها موجوداتی هستیم که همزمان در دو دنیای متفاوت زندگی میکنیم یکی دنیای درون است و دیگری دنیای بیرون. دنیای اصلی ما دنیای درونمان است؛ شهری که تمام اموراتش، ساکنینش، آب و هوایش، آبادی و ویرانیاش، زیبایی یا زشتیاش تماماً در اختیار خودمان است. خدا به ما این اختیار را داده است که بتوانیم شهر درونمان را خودمان بسازیم و این به خودمان بستگی دارد که چگونه دنیای خودمان را بسازیم. ما میتوانیم با افکار منفی، خشم و نفرت، حسادت، بخل و کینه دنیای خود را تبدیل به یک ویرانه و جهنم کنیم یا برعکس با محبت و مهربانی، با بردباری و توکل به نیروی مافوق، دنیای درون خود را دنیایی پر از زیبایی و آرامش بسازم تا زمانی که ما به خدا ایمان نداشته باشیم و به آن درجه از رشد و تکامل نرسیم نمیتوانیم دنیای درون خوبی داشته باشیم.
کسی که حسادت داشته باشد و این حس را در تمام مراحل زندگی خود حمل کند، هم زندگی را به کام خودش تلخ میکند و هم به کام دیگران؛ البته فرق نمیکند حسادت یا هر نیرو و انرژی منفی که با خود حمل کند، این نیرو و حس منفی باعث میشود آدم از همه دور شود و آن حس منفی را به دیگران انتقال بدهد و باعث شود کسی او را دوست نداشته باشد و از او فاصله بگیرند. وقتی کسی وارد کنگره میشود و آموزش میبینند موقعی که بتواند آن آموزشها را به عمل برساند و در زندگی کاربردی کند؛ یعنی توانسته از آموزشها بهره لازم را ببرد. بهنظر من هر کس بیاید و برود؛ ولی خودش را تغییر ندهد، حق الناس میکند، چون شاید روی این صندلی و در این مکان میتوانست یک نفر دیگری بیاید و به درجهای برسد که هم حال خودش خوب شود و هم کمک کند حال دیگران خوب شود؛ پس من مهناز اگر وارد کنگره میشوم اول باید با آموزشها و کار کردن روی خودم اول دنیای درونم خودم را آباد کنم تا بتوانم دنیای بیرون خودم را هم به زیبایی بسازم.
منبع: سیدی دنیای درون
نویسنده: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر منصوره (لژیون سوم)
رابط خبری: راهنما همسفر منصوره (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر طیبه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کمالالملک تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
79