ایمان تجلی نور خدا در انسان است

ایمان، تجلی نور خداوند در انسان است. نظمی که در گروه کنگره۶۰ برقرار می‌شود، برای رسیدن به نتیجه لازم است.

ما مصرف‌کننده‌هایی داریم که در دو حالت هستند؛ مصرف‌کننده‌هایی که قرص و یا مواد استفاده می‌کنند، یک جور آدم هستند و زمانی که خمار هستند، حالت دیگری پیدا می‌کنند. پس این انسان‌ها دوقطبی و دو شخصیتی هستند.

در کنگره۶۰ نظم بالاتری برقرار می‌شود تا به نتیجه لازم برسیم. آن چیزی که موجود است، ما را از تنقلات خودمان، خواسته‌هایمان و چیزهایی که دوستشان داریم دور می‌کند.

ما گفتیم ایمان یعنی تجلی نور خدا در انسان. تعریفی که ارائه دادیم، در یک کلام ساده همین است: تجلی نور خدا در انسان. پس کارهایی که انسان انجام داده یا هستی را به وجود آورده، خداوند نورش را به همه‌جا می‌تاباند.

مثلاً در فکر پس گرفتن نیست و نمی‌خواهد چیزی را پس بگیرد. کسی که ایمان دارد، بخشنده است، توانایی دارد و محبت می‌کند. تمام صفاتی که خداوند دارد، در وجود انسان نهفته است.

بنابراین ایمان یعنی اعتقاد داشتن به خودش، به انسان‌ها، به خانواده‌ها، به جوان شریف، به حیات، به زندگی، به راستی، به صداقت و به مهر و محبت. فرقی نمی‌کند؛ ایمان آن چیزی است که حاضر باشیم از عصاره جانمان بدهیم.

پس کسی که ایمان دارد، تمام خوبی‌ها و زیبایی‌ها در وجودش هست؛ اما کسی که ایمان ندارد، جرأت نمی‌کند از عصاره جانش و از مالش به کسی بدهد، حتی اگر از صبح تا شب نماز بخواند.

پس کسی که ایمان ندارد، حالش بد می‌شود. فرمان خداوند یک گفتار و یک عمل است که به آن ایمان برسی. اگر ما ایمان داشته باشیم، خداوند مسیر درست را به ما نشان می‌دهد و به ما کمک می‌کند؛ ولی اگر انسان بی‌ایمان باشیم، مسیری که در جهت منفی است ما را هدایت می‌کند.

کسانی که ایمان دارند، کمتر مریض می‌شوند و در آسایش و امنیت هستند و یک روز نگران نیستند. کسانی که ایمان ندارند، انواع و اقسام بیماری‌های جورواجور دارند که با قرص حل می‌کنند.

پس بنابراین ما می‌توانیم دید خودمان را عوض کنیم و افکار و اندیشه‌مان را تغییر بدهیم. ما باید چیزی بکاریم که برداشت کنیم؛ اگر برداشت نکنیم، به مشکل برمی‌خوریم.

انسان‌هایی که ایمان و اعتقاد دارند، به خداوند توکل می‌کنند، هستی را ذره‌ذره درک کرده‌اند و به دیگران خدمت می‌کنند؛ ولی اگر ایمان نداشته باشند و نفرت و کینه داشته باشند، قطعاً به خودشان آسیب می‌زنند.

پس هرچقدر مسیر نزدیک‌تر باشد، ما به صراط مستقیم می‌رسیم و حالمان روزبه‌روز بهتر می‌شود؛ ولی هرچقدر از مسیر دور باشیم، روزبه‌روز حالمان بدتر خواهد شد.
سعی کنیم همیشه در مسیر باشیم.

نویسنده: همسفر مدینه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر مهتاب رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر مهتاب رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر ستاره رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
همسفران نمایندگی اندیشه