وادی چهاردهم با جمله «آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است» آغاز میشود. در این وادی یاد میگیریم؛ که اساس حرکت انسان، محبت و عشق است. محبت فقط یک احساس زودگذر نیست، بلکه باید در عمل و رفتار ما دیده شود. گاهی تصور میکنیم دیگران را دوست داریم؛ اما در عمل انتظار داریم همه چیز مطابق خواسته ما باشد. محبت واقعی یعنی بدون توقع، خیر و آرامش دیگران را بخواهیم. در این وادی متوجه میشویم؛ که محبت میتواند انسان را از خودخواهی دور کند؛ وقتی محبت در وجود ما شکل بگیرد، نگاه ما به انسانها و زندگی تغییر میکند، دیگر فقط به ظاهر افراد توجه نمیکنیم و سعی میکنیم درون و شرایط آنها را درک کنیم. محبت واقعی با شناخت و آگاهی همراه است، نه با ترحم و دلسوزی بیجا؛ اگر شناخت نداشته باشیم، ممکن است چیزی را محبت بدانیم که در واقع باعث آسیب به خود یا دیگران شود. من برداشت میکنم که برای رسیدن به محبت، ابتدا باید روی خودمان کار کنیم؛ باید از ضد ارزشهایی مثل کینه، حسادت، قضاوت و نفرت فاصله بگیریم. هرچه انسان از این تاریکیها دورتر شود، ظرفیت محبت در او بیشتر میشود. محبت باعث میشود انسان مسئولیتپذیرتر و صبورتر شود. همچنین یاد میگیریم؛ که محبت فقط حرف زدن نیست، بلکه در خدمت کردن و کمک کردن نمایان میشود. گاهی یک رفتار درست یا یک حرف آرامکننده میتواند نشانه محبت باشد. در مسیر زندگی، محبت میتواند نیرویی باشد که انسان را به سمت صلح و آرامش هدایت کند. من فکر میکنم اگر محبت را در زندگی خودمان اجرا کنیم، روابط ما با دیگران نیز بهتر خواهد شد. وادی چهاردهم به من یادآوری میکند که قلب انسان نباید خالی از محبت باشد. در نهایت، محبت واقعی زمانی ارزشمند است که از مرحلهی حرف و احساس عبور کند و به عمل تبدیل شود.
منبع: سیدی وادی چهاردهم، مهندس دژاکام
نویسنده: همسفر حمیرا رهجو راهنما همسفر نصیبه (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجو راهنما همسفر نصیبه (لژیون یکم)
ویراستار: همسفر فهیمه راهنما تازه واردین
تنظیم و ارسال: همسفر هما رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) نگهبان سایت
لژیون خدمتگزار: لژیون یکم
همسفران نمایندگی گرگان
- تعداد بازدید از این مطلب :
40