ناامیدی بزرگ‌ترین گناه؛ وعده خدا دروغ نیست

چهارمین جلسه از دوره اول سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی کریمان کرمان با دستور جلسه «جشن هفته دیده‌بان » با استادی دیده‌بان محترم جناب آقای منصوری و با نگهبانی ایجنت محترم مسافر سینا و دبیری مسافر عبدی روز سه‌شنبه مورخ ۱۴۰۵/۶/۳ راس ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان، اصغر هستم؛ یک مسافر. 
خیلی خوشحال هستم که امروز در جمع شما هستم و از شنبه هم در شهر شما حضور دارم. ان‌شاءالله بتوانیم در کنار هم از فرصتی که خداوند برای ما قرار داده، یعنی این بستر ناب آموزشی، بهترین استفاده را ببریم. به جرأت می‌توان گفت آموزش‌هایی که در اختیار ماست در هیچ جای دنیا یافت نمی‌شود.

هفته دیده‌بان را به همه تبریک می‌گویم؛ در رأس به جناب آقای مهندس، معمار بزرگ کنگره و دانشمند برجسته‌ای که در آینده نه‌چندان دور، تمام دنیا از دانش و الگوی ایشان بهره خواهند برد.

هفته دیده‌بان است؛ دیده‌بان یعنی کسی که می‌بیند. در کنگره ۶۰ دیده‌بانی یک مسئولیت است؛ ما برای اجرای قوانین می‌آییم، نه برای مچ‌گیری. ما برای دست‌گیری می‌آییم. در کنگره ۶۰ همه—from دیده‌بان تا سفر اولی—در حال آموزش گرفتن هستیم و باید به یکدیگر کمک کنیم. هیچ‌کس بالاتر یا پایین‌تر نیست؛ همه در مسیر یادگیری هستیم.

خداوند می‌فرماید: «زمین را مهد آفریدیم»؛ یعنی جایی برای آموزش. کسی که بخواهد آموزش ببیند، بهتر می‌بیند. ما نیز باید دیده‌بان خودمان باشیم؛ به‌جای دیدن عیب دیگران، عیب‌های خودمان را ببینیم. به‌جای اینکه بپرسیم چرا فلانی بهتر از من است، دوربین را روی خودمان بگذاریم.

چرا یک تازه‌وارد دیده‌بان نمی‌شود؟ چون ابتدا باید سفرش را درمان کند، آموزش بگیرد و در آن کار تخصص پیدا کند؛ بعد می‌تواند ایجنت یا دیده‌بان شود. در زندگی هم همین است؛ اول باید خودمان را بشناسیم. ما فقط گوشت و پوست نیستیم؛ صور پنهان داریم. بسیاری از پزشکان فقط می‌گفتند یک قرص بخور خوب می‌شوی؛ اما ما در کنگره یاد گرفتیم که انسان لایه‌های پنهان دارد و باید آن‌ها را شناخت.

پس اولین کار، خودشناسی است؛ و این شناخت در کنگره ۶۰ اتفاق می‌افتد. ما یاد می‌گیریم به چه چیز نیاز داریم. فقط مرغ و گوشت نیست؛ باید همه چیز را دیده‌بانی کنیم تا بتوانیم درست زندگی کنیم. اگر درست انجام ندهیم، از جایی آسیب می‌خوریم؛ پس باید به‌روز باشیم.

گاهی هم نباید بعضی چیزها را دید؛ مثل تجسس کردن که آسیب می‌زند. در وادی اول می‌گوید باید بدانیم به چه چیز فکر کنیم، چه چیزی را ببینیم و چه چیزی را دریافت کنیم. پس باید مراقب ورودی‌ها و انرژی‌ای که خداوند به ما داده باشد.

کنگره این همه موفقیت کسب کرده؛ مقالات جهانی ثبت کرده و چند مقاله دیگر هم در راه است. این‌ها اتفاقی به‌دست نیامده. بعضی‌ها می‌گویند این ساختمان‌ها و دانشگاه‌ها مگر می‌شود بدون کمک خیرین ساخته شده باشد؟ اما موفقیت کنگره به این دلیل است که دست به زانوی خودمان گرفتیم و مسئولیت را به دیگری نسپردیم. هرچیزی را اگر بهایش را ندهی، از دست می‌دهی.

در کنگره همه در حرکت‌اند؛ برای همین پیشرفت وجود دارد. خداوند می‌فرماید: «ادعونی استجب لکم»؛ بخواهید تا اجابت کنم. پس باید قدرشناس باشیم و از روزی‌ای که می‌خوریم به دیگران هم بدهیم؛ مهم‌ترین روزی، نشان دادن راه درست است.

اگر خداوند لطف کرده و لباس احرام بر تن ما کرده و ما را وارد این بستر کرده، از ما چیزی می‌خواهد. دیروز در رفسنجان هم گفتم: خداوند می‌گوید «وای بر نمازگزاران». چرا نمی‌گوید وای بر عرق‌خورها یا دزدها؟ چون نمازگزار آگاهی دارد و خداوند به او اجازه داده با او حرف بزند. خداوند به شما اجازه داده روی این صندلی بنشینید و آموزش بگیرید؛ به خیلی‌ها این اجازه داده نشده.

اینجا «ناز درمانی» است؛ هیچ آسیبی به شما نمی‌رسد. کدام کلاس رفتید که این‌قدر حالتان خوب شود؟ چرا اینجا نشسته‌اید؟ چون چیزی دریافت کرده‌اید. کسی اینجا زورکی نیامده؛ همه با عشق آمده‌اند چون سود داشته.

پس توقع هست که بیایید و چیزی گیرتان بیاید؛ از سیستم جناب مهندس یاد بگیرید و الگو شوید. روش DST و تغذیه سالم حل شده و درمان کشف شده. هرچیزی بهایی دارد؛ باید بهایش را بدهیم. تفاوتی نیست؛ تفاوت فقط در خواست و عمل ماست.

این چیزی که به‌دست آوردیم باید زکاتش را بدهیم؛ زکاتش نگه داشتن حرمت کنگره ۶۰ است. اینجا تلفن دادن و گرفتن نداریم؛ همسفر حق گرفتن شماره راهنمای مسافر را ندارد. پول دادن و گرفتن نداریم؛ این‌ها سیستم را خراب می‌کند. اگر می‌خواهید کمک کنید، به سبد کنگره کمک کنید؛ این پول مال مهندس نیست، مال جمعیت احیای کنگره ۶۰ است؛ مال همین صندلی‌ها و اجاره مکان است. دانشگاه برای بچه‌ها و نوه‌های ما ساخته شده.

حرمت‌ها را بخوانید و رعایت کنید. اگر خراب کردید، به راهنما بگویید؛ آبرو‌ریزی ندارد. شاید با یک پله بالا و پایین کردن مشکل حل شود. اینجا تعارف نداریم.

در مجموع، آموزش‌های کنگره برای زندگی کردن است. قرآن می‌گوید: «هرکس نفسی را احیا کند، انگار همه نفوس را احیا کرده». اگر تریاک را درمان کنم ولی دروغ بگویم، به درد نمی‌خورد. اگر فقط در کنگره آدم خوبی باشم و بیرون همان آدم قبلی، چه فایده دارد؟

استاد امین می‌گوید: ما به کنگره می‌آییم که زندگی کنیم؛ با خانواده باشیم و لذت ببریم. مثلث کار، خانه و کنگره باید برقرار باشد. بارمان را روی دوش دیگری نگذاریم؛ اگر بگذاریم دوباره مصرف‌کننده می‌شویم. هر نفسی باید بار خودش را بکشد.

باید دیده‌بان خودمان باشیم و مسئولیتی که به ما داده شده را درست انجام دهیم. ان‌شاءالله این‌ها را کنار هم یاد بگیریم. هفته دیده‌بان را دوباره تبریک می‌گویم. فکر می‌کردم چقدر خوشبختیم؛ قدر بدانیم. همه چیز بالا و پایین دارد؛ ناامید نشویم. بدترین گناه ناامیدی است. خداوند ولی کسانی است که ایمان آوردند؛ وعده خدا دروغ نیست.

به افتخار جناب مهندس دست بزنید.

جشن دیده‌بان 

تایپ: مرزبان محترم مسافر احمد
عکس: راهنما محترم مسافر یوسف
ویرایش و ارسال:مسافر مهدی لژیون دوم