به نام آنکه نگاهش، همیشه بر ما است. امشب که برای دستور جلسه «هفته دیدهبان» مینشینم، دلم پر از سوالی است که مدام با خودم تکرار میکنم:«آیا گوشبه فرمان هستم؟» یعنی چقدر میتوانم نظارهگر رفتار و سفر خودم باشم؟ چقدر جرات دارم نقاطضعف و قوت را نه در دیگری، بلکه در وجود خودم پیدا کنم؟
«دیدهبان» یعنی دیدن، نگاه کردن و نظارهگر بودن. نگاه کردن به خودم در آینهای که هیچ غباری بر آن نمینشیند. راستش، دیدهبانیِ خودم، سختترین کار دنیاست. چون در این مسیر، نمیتوانم از کنار اشتباهاتم به سادگی بگذرم؛ باید بایستم، نگاه کنم و بپذیرم.
کنگره۶۰ به من آموخت که این نظارت، نه برای سرزنش بلکه برای رشد است. دیدهبانان ۱۴نفره، بالاترین مرجع تصمیمگیری کنگره بعد از بنیانگذار هستند. هر ۲۱ روز، روز چهارشنبه تشکیل جلسه میدهند تا کلیه امور جاری کنگره را رصد کنند. اما چه زیبا که این نظارت، از خود من شروع میشود. هرکسی، اول از همه دیدهبان زندگی خودش است.
در این هفته، میخواهم دیدهبان تازهای باشم، نه با چشمهایی که فقط خطاهای دیگران را میبیند، بلکه با نگاهی که مهربانانه به مسیر خودش نگاه میکند. میخواهم از خودم بپرسم: «آیا من به حرف دیدهبان دلم گوش میدهم؟»
دستور جلسه این هفته، برای من فقط یک عنوان نیست؛ یک یادآوری است. یادآوری اینکه برای دیدهبان بودن، اول باید دید. دید که این مسیر درمان، فقط یک جاده نیست؛ یک زندگی است و من با تمام وجود، میخواهم بهترین دیدهبان برای این زندگی باشم، هفته دیدهبان مبارک.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون پنجم) نگهبان سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
61