پس‌انداز معنوی

پس‌انداز معنوی حرکت به‌سوی مرکز دایره و نزدیک‌شدن به اصل موضوع بوده و نزدیک‌شدن به مرکز دایره؛ یعنی تعادل. هرچه از مرکز دورتر شویم بیشتر وارد حاشیه می‌شویم. در مرکز، اصول روشن‌تر دیده می‌شوند و رفتارها براساس شناخت و آگاهی شکل می‌گیرند. مرکز دایره ویژگی‌هایی دارد که باید اصول آن را دقیق شناخت و به‌درستی اجرا کرد؛ زیرا دانستن کافی نیست و آنچه اهمیت دارد، درست عمل‌کردن به این اصول است.

ظاهر هر چیزی ممکن است شیرین و جذاب باشد؛ اما هر چیزی که جذب می‌کنیم الزاماً به‌معنای آن نیست که باید آن را بی‌حدوحصر نگه داریم. جمع‌کنندگان جذب می‌کنند؛ اما آنچه جمع کرده‌اند به‌درستی هضم نشود به‌تدریج دچار مشکل می‌شوند. انباشت بدون هضم و استفاده، انسان را از تعادل خارج می‌کند و او را به‌سمت بی‌تعادلی می‌برد. قرار نیست هر چیزی را که به‌دست می‌آوریم فقط جمع کنیم و نگه داریم. قرار است از چیزهایی که جمع می‌کنیم در زمان درست بهره کافی ببریم و در جای درست استفاده کنیم. پس‌انداز زمانی معنا پیدا می‌کند که پشت آن هدف، زمان‌شناسی و استفاده صحیح وجود داشته باشد.

از طرف دیگر عده‌ای خرج‌کنندگان هستند. کسانی که دائماً در حال بخشیدن و خرج‌کردن‌ هستند؛ اما گاهی آن‌قدر از خود و داشته‌هایشان می‌بخشند که دیگر برای خودشان انرژی و توان کافی باقی نمی‌ماند. اینجا نیز تعادل از بین می‌رود و فرد دچار کمبود و فقدان می‌شود. این موضوع در بخشش مالی نیز خودش را نشان می‌دهد. بخشش مالی زمانی‌که از روی آگاهی، توان و تعادل انجام شود، می‌تواند تبدیل به یک جریان سالم شود؛ اما اگر فرد بدون توجه به ظرفیت خودش دائماً ببخشد و خرج کند ممکن است در ادامه مسیر خودش دچار فقدان شود. از سوی دیگر اگر فقط دریافت کند، جمع کند و هیچ‌گاه در جای درست به جریان نیندازد، انرژی و امکانات در او متوقف می‌شود؛ بنابراین بخشش به معنای خالی‌کردن خود نیست؛ همان‌طور که پس‌انداز به معنای انباشتن بی‌پایان نیست.

در یک ساختار سالم، هم جمع‌کنندگان و هم خرج‌کنندگان باید به‌سمت مرکز حرکت کنند؛ یعنی به‌سمت تعادل. آنچه وارد ساختار می‌شود باید به‌درستی دریافت، هضم، نگهداری و در زمان مناسب در جای مناسب مصرف شود. آنچه نیز از ساختار خارج می‌شود، باید با آگاهی و براساس استانداردهای ساختار مورد نظر به جریان بیفتد؛ بنابراین پس‌انداز معنوی، یعنی حفظ بخشی از توان، انرژی و امکانات برای ادامه مسیر و بخشش معنوی، یعنی به جریان‌انداختن بخشی از آن در جایی که واقعاً نیاز وجود دارد. مرکز دایره جایی است که نه در انباشت گم می‌شویم و نه در بخشش، خود را از دست می‌دهیم؛ بلکه می‌آموزیم چه چیزی را، چه مقدار، چه زمانی و در کجا به جریان بیندازیم. هدف، رسیدن به جایی است که داشته‌های ما فقط مال ما نباشند؛ بلکه بتوانند در زمان درست و در جای درست به انسان‌های دردمند کمک کنند، بدون این‌که خودمان از مرکز و تعادل دور شویم.

منبع: سی‌دی جمع‌کنندگان
نويسنده: راهنما همسفر مرضیه (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر فرحناز (لژیون سردار)
ویرایش و ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ستارخان