دیده‌بانان در کنگره چون ستاره‌ها می‌درخشند

به نام قدرت مطلق الله

در جهان پر ادّعایی که علم پزشکی هنوز حتی معنی اعتیاد را نمی‌داند، مصرف‌کنندگان بینوا وقتی می‌خواهند از اهرم قاچاقچیان متقلّب فرار کنند و برای درمان اعتیاد خود به اهرم دیگری که روش‌های مختلف و اشتباه افراد سودجو است پناه می‌برند، کلاف سردرگم اعتیاد خود را پیچیده‌تر می‌کنند و به قول معروف از مار غاشیه به عقرب جرّاره پناه می‌برند؛ اما در کنگره۶۰ زندگی‌ها طور دیگری رقم می‌خورد. در اینجا سرنخ اعتیاد را به دست مصرف کننده می‌دهند تا آرام آرام به درمان برسد؛ درمانی که هوس و وسوسه در آن جایی ندارد.  در جهانی که به جای درمان، درماندگی را برای مصرف‌کنندگان تجویز می‌کنند، مکانی هست به نام کنگره۶۰؛ این سازمان، بزرگی دارد به نام مهندس حسین دژاکام که طرّاحی و معماری این ساختار را با تفکری خاص و بدیع بنا کرده و آن تفکر این است که «انسان اگر از گفتارها و نوشتارها جلوتر نباشد، هرگز نمی‌تواند به درستی و نادرستی مطالب پی ببرد و به قدرت تشخیص برسد». این تفکرِ پیشتازانه است که باعث شده درمان اعتیاد به عنوان کمترین ارمغان کنگره۶۰ شناخته شود و هدف اصلی آن بهبود کیفیت زندگی انسان‌ها در تمام جوانب است. این تفکر ممتاز است که باعث شده کنگره۶۰ سازمانی متشکل از یک چارت نظامی و سلسله‌مراتبی منحصر به فرد باشد و قوانین آن توسط دیده‌بان‌ها که دستانی یاریگر و پرتوان برای آقای مهندس دژاکام هستند تعیین می‌گردد.

 دیده‌بان‌ها بر احوال شعب و اعضای کنگره نظارت می‌کنند اما نه فقط برای زمان حال بلکه جلوتر و آینده را می‌بینند و با همان تفکر خاصی که انسان باید از گفتارها و نوشتارها جلوتر باشد، با نگاه نافذ و آینده‌نگر خود، چیدمان این سَرا را تا رسیدن به ثریّا برنامه‌ریزی می‌کنند. دیده‌بان‌ها کسانی هستند که در کنگره چون ستاره‌ها درخشیده‌اند تا جایگاه دیده‌بانی، خریدارشان شود. آن‌ها ابتدا خود در کنگره راهنما بوده‌اند اما آموزگاری که آنچه را می‌خواهد بگوید و آموزش دهد اول خود دانسته و بر آن واقف شده است. شاید آنها درمانده‌ترین‌ها بودند که حالا تبدیل به توانمندترین‌ها شده‌اند و الماس‌های مدفون شده در بین زباله‌ها و خار و خاشاک‌های خرابه‌های جسم و روان خود را با عمل به علم جهان‌بینی کنگره یافته‌اند. چقدر این پیام استاد سیلور برازنده آنها است: «عقل و ایمان و شهامتی که در پرتو تکامل آنها پدید می‌آید، ما را از یک درخت پوسیده که درون آن از موریانه‌ها و قارچ‌های مختلف پر شده است به یک ستون تبدیل می‌نماید تا در برابر آن درختان جوان که روزی ما را به هیچ می‌پنداشتند استوار شویم».  آنها آدرس سرزمین انسانیّت و آبادی وجود خود را از کنگره۶۰ پرسیده‌اند و چه زیبا از آن ۱۴ منزل گذشته‌اند تا به سرمنزل حقیقتِ هستی که وادی عشق و گذشت است برسند.

به قول دکتر امین که می‌فرمایند: «اگر می‌خواهیم به پیشرفت، صلح و محبت برسیم باید اول به این بلوغ و تفکر دست یابیم که منافع کنگره را به منافع و مسائل شخصی خود ترجیح بدهیم و دیده‌بان‌ها کسانی هستند که به این نقطه تفکر رسیده‌اند؛ به همین دلیل توسط شورای دیده‌بان‌ها برای این جایگاه انتخاب شده‌اند». دیده‌بان‌ها تعهّد و تخصّص را در خود پرورش داده‌اند و از تخریب به تأثیر رسیده‌اند.  دیده‌بان یک بندباز حرفه‌ای است؛ چون هم از بالا مراقب و ناظر همه چیز است و هم مراقب خود! مراقب پندار، گفتار و رفتار خود که مبادا از مَدارِ مردمداری و مُدارا، تواضع و خُلقِ خوش خارج شود. به قول آقای مهندس که می‌فرمایند: «در جهان مهم نیست چه کاره‌ای، مهم این است که با دیگران چگونه رفتار می‌کنی». دیده‌بان‌ها این درس را به خوبی و بیش از همه آموخته‌اند و همچون استاد راهنمای خود، مهندس دژاکام مظهر این بیت شعر هستند: افتادگی آموز اگر طالب فیضی، هرگز نخورد آب، زمینی که بلند است. آنها به این دانایی رسیده‌اند که در عین قدرت، متواضع و فروتن باشند تا زمین وجودشان در پایین قرار گرفته و سیراب و سرسبز شود. آنها همیشه چون چشمه، جاری‌ هستند و از هر کجا می‌گذرند حضورشان با شادی و سرزندگی، امید و مهر، جان‌ها را نوازش می‌کند. باشد که میزبان شایسته‌ای باشیم برایشان تا به قدرِ قدردانیمان از خیر قدومشان بهره‌مند گردیم. هفته دیده بان بر یاری‌گران دانشمند زمان پرشگون باد.

نویسنده: مرزبان همسفر معصومه (لژیون مرزبانی)

رابط خبری: همسفر معصومه 

ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مهتاب (نگهبان سایت)

نمایندگی همسفران خمین