قدرشناسی واقعی از دیده‌بان، درست حرکت کردن در مسیری است که برای ما ترسیم کرده است

نهمین جلسه از دوره چهل و نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شعبه حر به استادی دستیار دیده‌بان محترم مسافر حسین، نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر اسماعیل  با دستور جلسه هفته دیده بان در تاریخ دوم شهریور ماه ۱۴۰۵ راس ساعت هفده آغاز به کار نمود 

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حسین هستم، مسافر. خدا را شکر می‌کنم که یک بار دیگر در نمایندگی حر در خدمت شما هستم و باعث خوشحالی من شد که دیداری تازه شد. هفته دیده‌بان را خدمت آقای مهندس، اعضای محترم دیده‌بانان و تمام اعضای کنگره ۶۰ تبریک می‌گویم. به نظر من خوشبختی بزرگی برای همه ماست که انسان‌های شریفی در کنگره وجود دارند که با عشق و محبت و با تمام وجودشان به فکر ما هستند و شرایط را به‌گونه‌ای فراهم می‌کنند که یک سفر اولی وارد پروسه درمان شود، درمانش را کامل کند و وارد سفر دوم شود تا بتواند در مسیر تکامل حرکت کند و صلح و آرامش را به خانه، خانواده و جامعه خودش منتقل کند. به وجود آمدن چنین حرکت بزرگی بدون عشق امکان‌پذیر نیست. من می‌خواهم از یک دریچه دیگر به جایگاه دیده‌بانان نگاه کنم و درباره وظایف و نقش آن‌ها صحبت کنم. همه ما توانایی‌ها، خواسته‌ها و تمایلاتی داریم، اما جدا از درمان جسم و روان، باید یک حرکت درونی هم در ما شکل بگیرد تا بتوانیم بفهمیم که همه انسان‌ها اعضای یک پیکره هستند و در کنار یکدیگر به زندگی معنا می‌دهند. اتفاقی که در بحث درمان برای من افتاده و شادی و آرامشی که به دست آورده‌ام، باید بتوانم آن را به دیگران هم منتقل کنم؛ اما در یک چارچوب و مسیر مشخص. به نظر من قدرت و توانایی یک دیده‌بان در این مسیر، از جایی می‌آید که خواسته‌ها و تمایلات شخصی خودش را کنار گذاشته و اولویت اصلی‌اش اعضای کنگره ۶۰ شده است. دیده‌بان هم باید به اعضای داخل کنگره فکر کند و هم به کسانی که بیرون از کنگره هنوز درگیر مصرف هستند تا شرایطی فراهم شود که آن‌ها هم بتوانند وارد مسیر درمان شوند و نگاه جامعه نسبت به کنگره و اعضای آن مثبت و درست باشد. اگر به کنگره ۶۰ به عنوان یک ساختار نگاه کنیم، برای حفظ بقا و حرکت در مسیر تکامل، نیاز به قوانین و آموزش دارد. آموزش‌ها توسط آقای مهندس ارائه می‌شود و قانون‌گذاری و هدایت این سیستم توسط دیده‌بانان انجام می‌گیرد. من فکر می‌کنم سه اتفاق مهم به واسطه دیده‌بانان در کنگره برای ما اتفاق می‌افتد: هدایت، حمایت و حفاظت. اول، هدایت است. به واسطه قوانینآموزش‌ها در مسیری قرار می‌گیریم که اگر درست حرکت کنیم، در نهایت به صلح و آرامش می‌رسیم.

دوم، حمایت است. همه ما به دلیل نقص‌های درونی و مشکلاتی که داریم، در مسیرمان به حمایت نیاز داریم و این حمایت فکری و آموزشی از طریق دیده‌بانان، مرزبانان و راهنماها به ما منتقل می‌شود. و سوم، حفاظت است. قوانین و حرمت‌هایی که در کنگره وجود دارد، برای این است که ما در مسیرمان حفظ شویم و خدای نکرده از مسیر درمان و آموزش خارج نشویم. امروز نتیجه این هدایت، حمایت و حفاظت را در گسترش کنگره می‌بینیم؛ شعب مختلفی که در سراسر کشور در حال فعالیت هستند و بحث درمان را پیش می‌برند. امروز کنگره حتی فراتر از درمان اعتیاد حرکت کرده و وارد حوزه بیماری‌های خاص و فعالیت‌های پزشکی شده است. این موفقیت را به آقای مهندس تبریک می‌گویم و امیدوارم سالیان سال بتوانیم در کنار ایشان و تمام خدمتگزاران کنگره خدمت کنیم. اما نکته‌ای که هر سال در هفته دیده‌بان برای خودم به آن فکر می‌کنم این است که: آیا من خودم را می‌بینم؟ آیا جایگاهی را که در آن قرار دارم می‌بینم؟ آیا خدمتگزارانی را که برای من خدمت می‌کنند می‌بینم و قدردان آن‌ها هستم؟ این صندلی که روی آن نشسته‌ام، راهنمایی که به من آموزش می‌دهد، مرزبانی که برای نظم شعبه خدمت می‌کند و تمام کسانی که برای من خدمت می‌کنند، همه قابل دیدن و قابل قدردانی هستند. من فکر می‌کنم هر کدام از ما می‌توانیم دیده‌بان خودمان باشیم؛ یعنی مراقب باشیم قوانین و حرمت‌ها را درست اجرا کنیم و در مسیر درمان و آموزش درست حرکت کنیم. به نظر من مهم‌ترین و زیباترین نوع قدرشناسی از دیده‌بانان، رعایت اصول، حرمت‌ها و قوانینی است که این عزیزان برای ما ترسیم کرده‌اند. اگر من بتوانم درست حرکت کنم و در مسیر کنگره خدمت کنم، در واقع دارم از زحمات آن‌ها قدردانی می‌کنم.
در پایان امیدوارم بتوانم آنچه را که در کنگره یاد گرفته‌ام، به خوبی اجرا کنم و در مسیری که این عزیزان برای ما ترسیم کرده‌اند، درست قدم بردارم.
به افتخار همه دیده‌بانان محترم کنگره ۶۰ دست می‌زنیم.

متن : مسافر بهروز

تصویرو بارگزاری:مسافرعلی

مرزبان کشیک:مسافر بهروز