دیده‌بانان، بازوانی برای ماندگاری یک راه

جلسه چهارم از دوره سی‌و‌دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی عطار نیشابوری به استادی همسفر آرزو، نگهبانی همسفر زهرا و دبیری همسفر مریم با دستور جلسه: «هفته دیده‌بان» روز دوشنبه ۲ شهریورماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

هفته‌ دیده‌بان را ابتدا به آقای مهندس و سپس به کلیه‌ دیده‌بانان و شما تبریک عرض می‌کنم. موضوع جلسه: هفته‌ دیده‌بان است. آقای مهندس می‌فرمایند: زمانی‌که می‌خواستم کنگره را برنامه‌ریزی کنم و به وجود بیاورم، اولین فکری که به ذهنم آمد، با خودم گفتم؛ اگر یک روزی من نباشم کنگره چه می‌شود؟ چگونه اداره خواهد شد؟ آیا بعد من نابود خواهد شد؟ پس باید کاری می‌کردم تا به یک شخص وابسته نشود. برای این کار باید افرادی را انتخاب کنم تا بازوهای من باشند و تقسیم کار کنند. ابتدا به تنهایی دیده‌بان دوم را انتخاب کردم و بعد با کمک او سوم و در نهایت ۱۴ دیده‌بان که کنگره چهارده نفره‌ دیده‌بانان بود را تشکیل دادیم. برای انتخاب دیده‌بان افراد زیر نظر گرفته می‌شوند، بدون این‌که خودشان متوجه شوند و در ادامه در جلسه‌ شورا آن شخص انتخاب می‌شد. یک دیده‌بان تقریباً باید الگویی بی‌نقص باشد. دو وظیفه برای آن‌ها گذاشتیم، اول این‌که قانون‌گذاری کنند. در واقع یک قانون برای تصویب است؛ باید بعد از بحث و گفتگو در جلسه‌ شورای دیده‌بانان تصویب و به مرحله‌ اجرا می‌رسید که برای اجرا هر دیده‌بان برحسب وظیفه‌اش عمل می‌کرد. دوم این‌که مدیریت در هر رشته بود. هر دیده‌بان مسئول قسمتی می‌باشد، مثال: دیده‌بان راهنمایان، مالی، ورزش، تحقیقات، مسافران، همسفران و هر چهار سال دیده‌بانان عوض می‌شوند؛ اما بعضی از آن‌ها دائم هستند، به خاطر تجربه و پختگی یا درست خدمت کردن.

همه‌ساله جشن دیده‌بان در شعب مختلف کشور برگزار می‌شود. دیده‌بان از شعب زیرمجموعه‌ خود سرکشی کرده و مشکلات آن‌ها را بررسی می‌کند و در مراسم شرکت دارد. آقای مهندس می‌فرمایند: دیده‌بانان در این مراسم باید در خصوص به وجود آمدن کنگره۶۰ و فراز و نشیب‌های آن صحبت کنند. مثال، ما اوایل مکانی برای جلسات نداشتیم؛ حتی پول چند کاسه آش بخریم را نداشتیم. برای افطاری دادن پنیر را با نخ قرقره برش می‌دادیم تا به همه برسد؛ اما امروز ما این همه مکان گران‌قیمت داریم و پول داریم که همه‌ این‌ها از خودمان است و روی پای خودمان ایستاده‌ایم و هیچ ارگان دولتی و خیری یا کشور خارجی به ما کمک نکرده است و همه را مدیون تلاش خدمت‌گزاران، به ویژه دیده‌بانان هستیم. امروز اگر روی صندلی و در مکانی رایگان نشسته‌ایم و چای رایگان می‌خوریم، آموزش و خدمت رایگان می‌گیریم؛ باید قدرشناسی را یاد گرفته و جبران کنیم. همه‌ این سرمایه‌ها از همین افراد بلند شده است، بیماران اعتیاد که روزی حاضر نبودند ریالی یا پولی را در کار دیگری هزینه کنند، امروز میلیارد میلیارد در کنگره هزینه می‌کنند و این نشان از قدردانی و حال خوبشان است.

روز جشن دیده‌بان با حضورمان از آن‌ها قدردانی کنیم و با تهیه‌ی پاکت و گذاشتن دلنوشته و مبلغی وجه نقد به آن‌ها هدیه بدهیم و سپاس‌گزاری کنیم. بهتر است برای تهیه وجه نقد هرکس صد خودش را بگذارد، مثال من صدم دویست هزار تومان است و دیگری دو میلیون تومان است. دیده‌بانان افرادی هستند که از خانواده، جان، مال و وقت خود گذشته‌اند، بیشتر اوقات برای سرکشی از شعب و شرکت در جلسات در سفر هستند و تمام هزینه‌ها به عهده‌ خودشان است و از جایی حمایت نمی‌شوند و این نشان از قدردانی و حال خوبشان در کنگره می‌باشد. چه خوب است که ما هم با خدمت کردن، شرکت در جلسات، آموزش گرفتن از رفتار و کردار آنان قدمی در این راه برداریم. امیدوارم همگی در این جشن شرکت کنیم. مجدد هفته‌ دیده‌بان را به همه‌ شما عزیزان تبریک عرض می‌کنم.

مرزبانان کشیک: مسافر احمد و همسفر سمیه
تایپیست: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون ششم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
ویرایش: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم) نگهبان سایت
ارسال: همسفر سمیه (مرزبان خبری)
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری