خواست امروز ما تقدیر آینده ما را می سازد.

هم اکنون که در آستانه یکمین سالگرد رهایی ام هستم،نگاهی به گذشته ام می کنم، بعد از گذشت بیش از دو سال از  ورودمان به کنگره، هنوز گاهی اوقات با فکر کردن  و مروری به سال های قبل ، چشمانم خیس از اشک می شود و قلبم به درد می آید، اما  الآن با تمامی مشکلات و فراز و نشیب هایی که در زندگی شخصی ممکنه وجود داشته باشد، لبخند رضایت روی لب هایم می نشیند و از اینکه در آن شرایط اسف بار نماندیم و خداوند ما را در مسیر سبز کنگره قرار و با دریافت آموزش ها و صبوری و فرمانبرداری از آن مرحله از زندگی عبور کردیم، بسیار خوشحال هستم.

چه دوران هایی را گذراندیم.چه مشکلاتی را پشت سر گذاشتیم که حتی فکر نمی کردم پایانی داشته باشند زیرا موادمخدر تمام زندگی ما را بلعیده بود.سلامت جسم و روان را از ما گرفته بود.

چقد سعی می کردم حال بد خودم را پشت لبخندهای مصنوعی و رسیدن به ظاهر خودم پنهان کنم.هیچکس حال خراب تو را درک نمی کند و نمی فهمد، بجز کسی که خودش هم این را تجربه کرده باشد.

اما الآن وقتی مسافرم را می بینم که حال خوب و خوش از چهره اش نمایان است،مسرور می شوم و برای ادامه دادن دلگرم می شوم، امیدمان به زندگی صد چندان شده است و تأثیرآن بر زندگی مان هم مشخص است.  لبخند و شادی مهمان خانه مان شده است، می توانم بگویم دعوا و مشاجره بر سر کوچکترین مسائل، تقریبا به صفر رسیده است و جای خود را به گفتگو و آرامش داده است.

تمامی این ها را مدیون آقای مهندس و کنگره ۶۰ و تمامی عوامل زحمتکش آن هستیم.به قول آقای مهندس: خواست امروز ما،تقدیر آینده ما را می سازد.

به امید اینکه تمامی افراد، راه درست را پیدا کنند و در مسیر آن قدم بگذارند.

نویسنده: همسفر بنفشه مرزبان خبری
راهنما همسفر فاطمه (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر سوده ، نگهبان سایت