قدم‌های کوچک، مسیرهای بزرگ

جلسه پانزدهم از دور اول لژیون سردار، نمایندگی کارون با استادی مسافر جلال، نگهبانی مسافر حمید و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه 《وادی ششم و تأثیر آن بر روی من 》 در روز پنجشنبه بیست و نهم مردادماه ۱۴۰۵ در ساعت ۱۵:۴۵ آغاز گردید.

سخنان استاد:

ابتدا خداوند را شکر می‌کنم که فرصت حضور در کنار شما عزیزان را دارم. امیدوارم قدر این دورهمی‌ها و فرصت با هم بودن را بیشتر بدانیم. در کنگره ۶۰، احترام به پیشکسوتان، ایجنت‌ها، مرزبان‌ها، راهنماها و همه کسانی که خدمت می‌کنند، اهمیت بسیار زیادی دارد. شاید من پیشکسوت نباشم، اما امروز می‌بینیم که بسیاری از خدمتگزاران از وقت و زندگی شخصی خود می‌گذرند تا در اینجا به دیگران خدمت کنند و وظیفه ماست که به بهترین شکل از آن‌ها قدردانی کنیم. احترام گذاشتن به بزرگ‌ترها، ایجنت، مرزبان و تمام خدمتگزاران، درس‌های بزرگی برای ما دارد و اگر این موضوع را به‌درستی درک کنیم، بسیاری از مسائل برایمان روشن خواهد شد.

امروز در وادی ششم و مبحث «حکم عقل»، قرار نیست عقل ما را به دنبال مسائل پیچیده و دست‌نیافتنی بفرستد؛ بلکه به ما می‌آموزد ابتدا کارهای روزمره و قدم‌های کوچک زندگی‌مان را درست انجام دهیم. در بعضی مکاتب، برای رسیدن به مراحل بالاتر از مفاهیمی بسیار بزرگ مانند لقای الهی و فنا سخن گفته می‌شود، اما روش کنگره به ما می‌آموزد که قدم‌های کوچک، درست و محکم برداریم. مسیری که ما در کنگره طی می‌کنیم، شبیه کوهنوردی است. قرار نیست یک هلیکوپتر ما را بالای قله ببرد و فقط عکسی از قله بگیریم؛ خودمان باید مسیر را طی کنیم تا ارزش کوه، سختی راه و جایگاهی را که به آن رسیده‌ایم، درک کنیم. حتی تاریکی‌های گذشته نیز برای ما ارزشمند هستند؛ زیرا اگر آن تاریکی‌ها نبودند، شاید امروز قدر روشنایی، خدمت، آموزش و حضور در کنگره را نمی‌دانستیم. هرچه مسیر سخت‌تر باشد و کوه بلندتر، ارزش رسیدن به قله را بیشتر درک می‌کنیم.

در وادی ششم می‌آموزیم که باید «حکم عقل» را به‌عنوان فرمانروا به رسمیت بشناسیم و آن را عملیاتی کنیم؛ زیرا اگر عقل فرمانده نباشد، نفس فرمانروایی خواهد کرد. من خودم پیش از ورود به کنگره، با وجود موفقیت‌ها، مسئولیت‌ها و تجربه‌های مختلف، وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم که بسیاری از تصمیم‌هایم تحت فرمان نفس بوده است. یکی از مهم‌ترین مسائلی که در کنگره برای خودم دنبال کردم این بود که ابتدا خودم را اصلاح کنم؛ چون وقتی انسان خودش را درست کند، تازه می‌تواند خانواده، اطرافیان و جامعه را بهتر ببیند و به آن‌ها کمک کند. حکم عقل یعنی در هر شرایطی ابتدا جایگاه خودمان را بشناسیم و ببینیم چه کاری درست است. گاهی ممکن است در گذشته با دیدن فردی که در شرایط سختی زندگی می‌کرد، ناراحت شویم، اما خودمان در شرایط مناسبی نباشیم. عقل به ما می‌گوید ابتدا باید خودت را ببینی و مسیر خودت را اصلاح کنی تا بتوانی واقعاً به دیگران کمک کنی.

در پایان می‌خواهم به موضوع دیگری هم اشاره کنم؛ گاهی تعداد افراد کم می‌شود و شاید این موضوع برایمان خوشایند نباشد، چون همه ما به جمع‌های شلوغ و پرشور عادت کرده‌ایم. اما کم شدن تعداد، لزوماً به معنای کم شدن ارزش کار نیست. مهم این است که هدف ما درست و مقدس باشد و بدانیم برای چه کاری قدم برداشته‌ایم. حتی اگر تعداد کمی در یک جمع حضور داشته باشند، اگر هدف درست باشد، همان جمع کوچک می‌تواند منشأ اتفاقات بزرگی شود. بنابراین نباید به دلیل کم شدن افراد یا باقی ماندن بخشی از تعهداتمان، از مسیر خود عقب‌نشینی کنیم؛ بلکه باید نهایت تلاش خود را برای انجام درست تعهداتمان به کار بگیریم. امیدوارم همه ما بتوانیم حکم عقل را در زندگی عملیاتی کنیم، قدر خدمتگزاران را بدانیم، تاریکی‌های گذشته را فراموش نکنیم و قدم‌به‌قدم در مسیر روشنایی حرکت کنیم. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

گروه سایت نمایندگی کارون