برداشت من از این سیدی این است که هابیل و قابیل دو برادر افسانهای نیستند، بلکه همواره بوده و هستند. داستان هابیل و قابیل که قربانی خود را به پیشگاه خداوند عرضه میدارند، داستان تمام انسانها است که آیا اعمال ما پذیرفته میشود یا خیر. این دو الگوهایی هستند که برای نمونه خلقشدهاند و در واقع خود ما هستیم که در این جهان زندگی میکنیم.
اگر حس عشق و دوست داشتن در درون ما رشد کند (وادی چهاردهم) و با همین حس به دیگران خدمت کنیم، عمل ما مورد قبول قرار میگیرد. برای این کار نیازی به فداکاری و قربانی کردن خود نیست، بلکه کافی است بهترین رفتار را قبال دیگران داشته باشیم. برای مثال همسایه خود را مثل خود دوست بداریم. این ما هستیم که انتخاب میکنیم هابیل باشیم یا قابیل و عشق و دوست داشتن یا تنفر و آلودگی را محور ارتباط خود قرار دهیم.
آیا فردی که غذای نامرغوب به دیگران میدهد، جز این است که حس بدی نسبت به دیگران دارد و در تاریکی غوطهور است. انسان بداندیش حتی اگر موفقیت هم کسب کند دردسرساز است و همهچیز را ویران میکند، مطمئناً هر دو گروه یک مسیر را طی میکنند؛ اما اصل این است که بتوانیم تعادل را حفظ کرده و تنها سود و منفعت خود را در نظر نگیریم.
شاید با طی کردن راههای غیرمستقیم برای رسیدن به سود بیشتر به جاهای خوبی برسیم؛ ولی قطعاً خیروبرکتی شامل حال ما نمیشود. خیروبرکت زمانی نصیب انسان میشود که آنچه در توان دارد با عشق و محبت و بدون کموکاست در اختیار دیگران قرار دهد و با رعایت اصول و قوانین هستی در مسیر رسیدن به صراط مستقیم که سرشار از خیر و نیکی است، قدم بردارد.
منبع:
سیدی هابیل، دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر طیبه (لژیون دوازدهم)
رابط خبری: راهنما همسفر طیبه (لژیون دوازدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر عقیق (لژیون هشتم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی آکادمی
- تعداد بازدید از این مطلب :
97