هرس کردن یعنی حذف اضافات

مشارکت راهنما تازه واردین همسفر زهرا در رابطه با سی‌دی هرس
مفهوم اصلی هرس مثل این است که یک باغبان شاخه‌های اضافی و بیمار یک درخت را می‌برد، این کار برای آسیب زدن به درخت نیست؛ بلکه برای این است که انرژی صرف شاخه‌های اصلی و سالم شود، که ما هم در مسیر بهبودی نیاز داریم شاخه‌های اضافی زندگی‌مان که عادت‌ها، افکارمنفی و ... را هرس کنیم تا بتوانیم دوباره رشد کنیم.
استاد امین در این سی‌دی از دنیای درختان و کشاورزی مثال می‌زند که چقدر هوشمندانه است. در یک درخت اگر شاخه‌های اضافی هرس نشوند، انرژی درخت صرف شاخه‌هایی می‌شود که میوه نمی‌دهند یا مانع رسیدن نور به مرکز درخت می‌شوند. در زندگی ما نیز هرس کردن به معنای حذف اضافات است که این اضافات افکار منفی، قضاوت‌های بی‌جا، کینه‌ها و رفتارهایی که ما را از مسیر اصلی رشد دور می‌کنند، هستند.
ما در کنگره یاد گرفته‌ایم که قضاوت دقیقاً برادر جهالت است و این‌ که وقتی من خودم را در جایگاه قاضی قرار می‌دهم یعنی در مورد دیگران و حتی خودم حکم صادر می‌کنم.
استاد امین اشاره می‌کنند که اگر ما درگیر قضاوت شویم دقیقاً مثل درختی هستیم که شاخه‌های بیمارش را هرس نکرده‌ایم. این قضاوت‌ها باعث می‌شود انرژی حیاتی ما که باید صرف درمان و آموزش شود، صرف فضولی و بررسی پرونده‌های دیگران شود. هرس کردن ذهن یعنی: من حق ندارم در اموری که به من مربوط نیست دخالتی داشته باشم و قضاوت کنم. در مسیر هرس کردن ما با مثلث حس مواجه می‌شویم. حس، اولین نیرویی است که قوه عقل را به کار می‌اندازد؛ اگر حس ما آلوده باشد یعنی شاخه‌های درخت وجودی مان پر از آفات شده است کسی که درگیر مصرف مواد مخصوصاً شیشه بوده به شدت تحت تاثیر قرار گرفته است. شیشه با تغییرات شدید شیمیایی در مغز، انسان را مسخ می‌کند و فرد مصرف کننده شیشه حس‌هایش از حالت تعادل خارج شده و دچار توهم و بدبینی می‌شود. هرس کردن در این‌جا یعنی آرام آرام با گوش کردن به آموزش‌ها حس‌های آلوده را حذف کنیم و جای آن را با حس‌های سالم مانند محبت خدمت و آموزش پر کنیم.
هرس کردن در ظاهر ممکن است دردناک باشد. وقتی شاخه‌ای را می‌بریم شاید به نظر برسد درخت آسیب می‌بیند اما این بریدن برای رویش بهتر است. در سفر درمان هرس کردن یعنی؛ قطع ارتباط با دوستان مصرف کننده. یعنی؛ گذشتن از خواسته‌های نامعقول نفس. یعنی؛ قضاوت نکردن راهنما و سیستم درمان. اگر ما هرس نکنیم میوه نمی‌دهیم، اگر ذهن‌مان را از قضاوت‌های بیهوده هرس نکنیم آرامش راتجربه نخواهیم کرد.
امروز باید از خودمان بپرسیم که چه چیزی در وجود من اضافه است که باید آن را هرس کنم؛ شاید قضاوت دیگران یا شاید خشم پنهان؛ شاید وابستگی بی‌جا، هرس کردن کلید تبدیل شدن به درختی است که سایه‌اش برای دیگران مفید است و میوه‌اش شیرین!