ارتباط مستقیم بین تفاوت جایگاه‌ها و عملکرد افراد

عدالت یعنی به هر کس به اندازه نیاز، شایستگی، تلاش و مسئولیتی که دارد، داده شود. هنگام ورود به کنگره۶۰ تحصیلات، پول، سن انسان‌ها نادیده گرفته می‌شود. همه یک دفترچه مشخص دارند، یک دستور راهنما می‌خوانند و یک جایگاه در سالن دارند. دراین قسمت کاملاً برابرند. در مسیر درمان به محض شروع سفرهای درمانی، سفر اول، دوم، تفاوت‌ها بر اساس خدمت شکل می‌گیرد. کسی که به دیگران کمک می‌کند، راهنما می‌شود و جایگاهش بالاتر می‌رود. کسی که فقط برای خودش می‌آید و تلاشی برای خدمت به دیگران نمی‌کند، در همان جایگاه قبلی می‌ماند یا حتی پس‌رفت می‌کند.

در کنگره ۶۰ هر چه جایگاه فرد بالاتر می‌رود، مسئولیتش سنگین‌تر می‌شود، مثلاً یک راهنما حق دارد از رهجوی خود سؤال کند، این برتری، یک امتیاز بی‌زحمت نیست؛ یک بار امانت است. یک فرد مصرف کننده در جامعه معمولاً حس می‌کند مظلوم واقع شده یا همه چیز را به ناحق از او گرفته‌اند. اما در کنگره۶۰ او یاد می‌گیرد که موقعیت امانتی است که با تلاش به دست می‌آید و با بی‌مسئولیتی از دست می‌رود. این بزرگ‌ترین درس برای بازسازی شخصیت اوست؛ چون در دنیای واقعی هم عدالت به این شکل است هرکس به اندازه زحمت، تلاش و تعهدش پیشرفت می‌کند.

کنگره۶۰ قصد ندارد همه را شبیه هم کند، بلکه می‌خواهد به هرکس به اندازه لیاقت واقعی‌اش بها بدهد. همین است که به افراد انگیزه می‌دهد برای بهتر شدن، تلاش کنند. تفاوت جایگاه‌ها در کنگره۶۰ کاملاً شفاف و براساس عملکرد است. هیچ‌کس به خاطر رانت یا رابطه به راهنما تبدیل نمی‌شود؛ بلکه باید یک مسیر چندساله را طی کند و امتحان‌های مختلفی بدهد. حالا تصور کنید اگر همه با هم برابر بودند، یک مسافر تازه‌وارد حق داشت مثل راهنما تصمیم بگیرد و راهنما هم هیچ اختیاری برای کنترل رهجو و لژیون نداشت، آن وقت جلسه به هم می‌ریخت و درمان قطعا لطمه می‌دید. پس این تفاوت، عین عدالت است، چون هرکس در جایگاهی قرار می‌گیرد که برایش سنگین‌ترین بار مسئولیت را با بیشترین دانش می‌طلبد.

وقتی از برابری صحبت می‌کنیم، اغلب اولین چیزی که به ذهن می‌رسد، رفتار یکسان با همه است. اما درمفاهیم گوناگون این موضوع پیچیده‌تر است. برابری در ارزش ذاتی در مقابل ارزش اکتسابی. از منظر ارزش ذاتی همه انسان‌ها صرف‌نظر از هر شرایطی دارای ارزش و کرامت یکسانی هستند. در کنگره۶۰ این مفهوم به شدت مورد تاکید قرار می‌گیرد. هر مسافر که وارد این جمع می‌شود، با وجود هر نوع اعتیاد ، ارزشمند تلقی می‌شود و حق دارد از فرصت درمان و رهایی بهره‌مند شود. هیچ‌کس به دلیل سابقه یا شرایط فعلی‌اش، کمتر یا بیشتر ارزش ندارد. این همان برابری در جایگاه انسانی است.

از منظر ارزش اکتسابی این ارزش به میزان تلاش، پیشرفت، یادگیری وخدمت فرد بستگی دارد. در کنگره۶۰ کسی که مراحل درمان را با موفقیت طی کرده است و یا به دیگران کمک می‌کند، در این حوزه ارزش اکتسابی بیشتری دارد. این تفاوت ناشی از تلاش خود فرد است و نباید با ارزش ذاتی اشتباه گرفته شود. عدالت که تلاش‌ها دیده شوند و به افرادی که در این مسیر پیشرفت کرده‌اند، مسئولیت‌های بیشتری واگذار شود مثلاً به عنوان راهنما یا مرزبان اما این به معنی برتری مطلق آن‌ها بر دیگران نیست.

نویسنده: همسفر حمیده رهجوی همسفر شهناز (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر الهه رهجوی همسفر شهناز (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر ندا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گوجات