عدالت؛ نتیجه انتخاب‌های ما

من زمانی که برای اولین بار لوگوی کنگره را دیدم که از یک مثلث تشکیل شده بود و گندم‌هایی دور تا دور آن قرار داشت و کلماتی مثل معرفت، عمل سالم و عدالت در آن نوشته شده بود، اصلاً نمی‌دانستم کدام اول است و کدام آخر. اما با گذشت زمان و حضورم در کنگره و همچنین با گوش کردن به سی‌دی‌ها، متوجه شدم که ما انسان‌ها برای اینکه بتوانیم به عدالت واقعی دست پیدا کنیم، ابتدا باید نسبت به همه‌چیز و کارهایی که انجام می‌دهیم، شناخت و آگاهی داشته باشیم که همان معرفت است.

در ادامه باید به تفکراتی که داریم عمل کنیم و در نتیجه به عدالت برسیم.

اتفاق جالبی که برای من افتاد این بود که وقتی دستور جلسه هفتگی اعلام می‌شد و قرار بود سی‌دی مربوط به آن را بنویسم، همین که اسم سی‌دی را می‌شنیدم، قبل از اینکه اصلاً بدانم موضوع آن چیست و آیا برای من مفید است یا نه، با خودم می‌گفتم: «اصلاً چرا باید این سی‌دی را گوش کنم؟»

اما وقتی سی‌دی را گوش می‌کردم، متوجه می‌شدم خیلی از مشکلات و مسائلی که در زندگی دارم، با همین آموزش‌ها برایم قابل حل می‌شود. نسبت به مشکلاتم آگاهی پیدا می‌کردم و یاد می‌گرفتم که با تفکر و پیدا کردن راه درست، که همان عمل سالم است، حرکت کنم و در نتیجه به عدالت برسم.

آقای مهندس همان‌گونه که در سی‌دی می‌فرمایند، ریشه و هم‌خانواده عدالت، «تعادل» است؛ یعنی هر چیزی سر جای خودش قرار داشته باشد.

مثل یک ماشین که چهار چرخ دارد و به‌راحتی به حرکت خودش ادامه می‌دهد، اما اگر یکی از این چرخ‌ها پنچر شود، ماشین دیگر نمی‌تواند به‌درستی حرکت کند و تعادل خودش را حفظ کند.

پس در زندگی ما، عدالت یکی از مهم‌ترین بخش‌هاست و معرفت، شناخت و آگاهی از اصول مهم برای رسیدن به عدالت است. اگر انسان کاری را با شناخت و آگاهی انجام بدهد، می‌تواند نتیجه خوبی از آن بگیرد؛ اما اگر نسبت به کاری که انجام می‌دهد شناخت و آگاهی نداشته باشد، ممکن است نتیجه آن برخلاف خواسته‌اش باشد.

بنابراین عملی که انجام می‌دهیم باید عمل سالم باشد. عمل سالم و عمل نیک با یکدیگر تفاوت دارند. عمل نیک، عملی است که ممکن است از روی نیت خوب انجام شود، اما ما نسبت به نتیجه آن آگاهی کافی نداریم.

مثلاً می‌خواهیم به کسی کمک کنیم و به او پول قرض می‌دهیم، اما نمی‌دانیم آن فرد قرار است با آن پول چه کاری انجام دهد. ممکن است آن پول را صرف مصرف مواد کند و بیشتر در مسیر تخریب قرار بگیرد. این کار از طرف ما می‌تواند با نیت خیر انجام شده باشد، اما به دلیل نداشتن آگاهی، لزوماً عمل سالم نیست.

عمل سالم زمانی است که نسبت به کاری که می‌خواهیم انجام دهیم، آگاهی داشته باشیم و نتیجه آن را هم در نظر بگیریم.

مثل همان مثالی که آقای مهندس فرمودند: شخصی اسلحه‌ای را به امانت نزد ما گذاشته است. زمانی که برای تحویل گرفتن اسلحه می‌آید، متوجه می‌شویم که بسیار عصبانی و آشفته است و می‌دانیم اگر اسلحه را به او تحویل بدهیم، ممکن است اتفاق خطرناکی برای خودش یا فرد دیگری رخ دهد. بنابراین اسلحه را به او تحویل نمی‌دهیم. این می‌تواند نمونه‌ای از عمل سالم باشد.

پس برای کمک کردن به دیگران هم باید تعادل را در نظر بگیریم. اگر به کسی کمک می‌کنیم، باید به شکلی باشد که کمک ما باعث ایجاد مشکل و آسیب بیشتری برای آن فرد نشود.

اما در مورد قسمت دوم دستور جلسه که می‌پرسد «آیا تمام افراد در کنگره با هم برابر هستند؟» باید بگویم که کنگره نگاه نمی‌کند شخصی که وارد این مکان می‌شود مدرک دکترا یا مهندسی دارد، ثروتمندترین یا فقیرترین فرد شهر است یا حتی سواد زیادی ندارد. همه در کنار یکدیگر روی صندلی می‌نشینند و یک نقطه مشترک دارند و آن، درمان اعتیاد و رسیدن به رهایی است.

کنگره کاری به نقاط غیرمشترک افراد، مثل مسائل سیاسی، دینی، مذهبی، نژادی و خیلی موارد دیگر ندارد و همه را با عنوان مسافر می‌شناسد.

اما در کنگره جایگاه‌ها با یکدیگر تفاوت دارند؛ مثلاً جایگاه فردی که تازه وارد کنگره شده با جایگاه یک راهنما متفاوت است. جایگاه سفر اولی با سفر دومی یا جایگاه راهنما با مرزبان نیز متفاوت است.

چرا این جایگاه‌ها با هم تفاوت دارند؟ چون هر فرد متناسب با شرایط و جایگاهی که در آن قرار دارد، نیاز به نوع خاصی از آموزش و برخورد دارد. مثلاً با یک سفر اولی باید با مهر و محبت و در نظر گرفتن شرایط سفرش برخورد کرد و نمی‌توان انتظار داشت همان میزان خدمتی را انجام دهد که یک سفر دومی می‌تواند انجام دهد. اما برای یک سفر دومی، خدمت کردن می‌تواند باعث رشد و حال خوب او شود.

همچنین جایگاه فردی که روی برنامه است با فردی که روی برنامه نیست، تفاوت دارد. کسی که روی برنامه است، قدر زحماتی را که افراد کنگره برای رسیدن او به رهایی می‌کشند، بیشتر درک می‌کند و با نظم و حرکت درست، بخشی از این زحمات را جبران می‌کند. اما کسی که روی برنامه نیست، ممکن است هنوز قدر این آموزش‌ها و زحمات را به‌درستی نداند.

بنابراین به نظر من، در کنگره از نظر ارزش انسانی همه محترم و برابر هستند، اما از نظر جایگاه، مسئولیت، عملکرد و میزان خدمت با یکدیگر برابر نیستند. هرکس متناسب با انتخاب‌ها، عملکرد و حرکتی که دارد، جایگاه خودش را پیدا می‌کند و این همان عدالت است.

نویسنده:همسفر پریسا رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون پنجم)
ارسال :همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر بهاره (لژیون چهارم)