از علم‌الیقین تا حق‌الیقین

جلسه هفتم از دوره دوم جلسات سردار همسفران کنگره ۶۰، نمایندگی امیرکبیر با استادی راهنما همسفر فرزانه ونگهبانی همسفر لیلا و دبیری همسفر زهره با دستور جلسه《عدالت ، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند،》در روز سه شنبه به تاریخ ۲۰ مرداد ماه سال ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکرم که امروز توفیق خدمت به من داده شد. از نگهبان لژیون سردار خانم لیلا، ایجنت محترم، خانم سمیه، و مرزبانان محترم، خانم مهناز و خانم سمانه، تشکر و قدردانی می‌کنم که من را لایق دانستند تا در این جایگاه خدمت کنم.

دستور جلسه امروز «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» است.

در کنگره برای بیان مفاهیم مهم از مثلث استفاده می‌شود. این مثلث‌ها فرمول‌هایی هستند که آقای مهندس به ما ارائه داده‌اند و ما به واسطه این مثلث‌ها و واژه‌های درست، می‌توانیم به معناهای واقعی پی ببریم. مثلث و لوگوی کنگره ۶۰ شامل معرفت، عمل سالم و عدالت است.

زمانی که فردی معرفت پیدا می‌کند، به واسطه شناخت، آگاهی و معرفتی که به دست آورده، می‌تواند به عمل سالم برسد؛ یعنی عمل نیک را از عمل سالم تشخیص بدهد. گاهی یک عمل، نیک است اما سالم نیست. مثلاً وقتی هوا برفی است و فرزند خانواده برای نرفتن به مدرسه پافشاری می‌کند و بهانه می‌آورد، ممکن است والدین هم به خاطر حس و عشق سالم، با این تصور که «فرزندم ممکن است زمین بخورد، هوا سرد است یا بیمار شود»، از رفتن او به مدرسه جلوگیری کنند. شاید این کار از روی محبت باشد، اما لزوماً عمل سالم نیست.

پس انسان باید ابتدا به تعاریف درست برسد تا بتواند به عدالت واقعی که ریشه آن تعادل است، دست پیدا کند. تا زمانی که من نتوانم به شناخت و معرفت برسم، قطعاً نمی‌توانم به عمل سالم، که همان تشخیص خالصی از ناخالصی است، دست پیدا کنم و در نهایت به عدالت حقیقی برسم.

تعادل یعنی هر چیزی سر جای خودش باشد. در واقع، در زمینه عدالت، من از علم‌الیقین به حق‌الیقین می‌رسم و دیگر نمی‌گویم «عدالت نیست که زندگی من این‌گونه است»، چون وقتی به حق‌الیقین برسم، می‌دانم که هر چیزی جایگاه و دلیل خودش را دارد.

عدالت یعنی هر بذری که بکاری، همان را برداشت می‌کنی. محال است که گندم بکاری، اما حنظل برداشت کنی. اگر گندم بکاری، گندم برداشت می‌کنی و این عین عدالت است.

بارها در کنگره شنیده‌ایم که هر کسی در هر جایگاهی که قرار دارد، عین عدالت است. در کنگره، خدمات برای همه یکسان است؛ همه روی صندلی‌های مشابه می‌نشینند و نشریات، آموزش‌ها و امکانات برای همه اعضا فراهم است. اما نکته مهم این است که مسافران و همسفران از نظر توانایی، استعداد، تلاش، خواست قلبی، حس، نظم، میزان خدمت و عملکرد با یکدیگر برابر نیستند.

قطعاً کسی که فرمان‌بردار راهنمای خود است، منظم در جلسات شرکت می‌کند، فعال است و به سمت حاشیه‌ها نمی‌رود، با کسی که سفر خوبی ندارد و بی‌نظم است، برابر نیست. این تفاوت‌ها نتیجه عملکرد و انتخاب خود افراد است.

حضور در لژیون سردار یا لژیون‌های دیگر، مثل لژیون موسیقی و لژیون ویلیام و جونز، دقیقاً همان آب‌میوه‌هایی هستند که آقای مهندس می‌فرمایند بسیار گوارا و دلچسب‌اند. چقدر زیباست که همه بتوانیم از این فرصت‌ها استفاده کنیم و از آموزش و خدمت در این جایگاه‌ها لذت ببریم.

من از سال ۱۴۰۰ که وارد کنگره شدم، یادم نمی‌رود که چقدر حالم خراب بود و چقدر تخریب داشتم؛ اما به واسطه آن دانشی که از این بستر به من انتقال داده شد و هنوز هم ادامه دارد، توانستم به این حال و روز برسم.

من اصلاً خودم را در جایگاهی نمی‌بینم که بتوانم هزینه این دانش را پرداخت کنم. حداقل کاری که می‌توانم انجام بدهم این است که شرایطی فراهم کنم تا افراد دیگری هم بتوانند از این دانش و آموزش استفاده کنند.

دیگر نمی‌خواهم وارد آن تاریکی‌ها شوم. خدا می‌داند که چقدر انتظار کشیدم تا وارد کنگره شوم. کجا می‌توانم چنین بستری را پیدا کنم؟ بنابراین تمام سعی و تلاشم را می‌کنم که امسال بتوانم یک بار دیگر جایگاه دنوری را تجربه کنم و سهمی در فراهم کردن این بستر برای دیگران داشته باشم.

تایپیست: همسفر شهناز رهجوی راهنما همسفر اکرم
عکاس :همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر بهاره
ارسال :همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر بهاره
همسفران کنگره۶۰ نمایندگی امیرکبیر