انسان چیزی نیست جز تلاش خودش

جلسه اول از دوره چهل‌وسوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی کوروش آذرپور، به استادی همسفر پروین، نگهبانی همسفر افسانه و دبیری همسفر سودابه، با دستورجلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره۶۰ باهم برابرند؟» روز سه‌شنبه ۲۰ مردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

اول می‌خواهم یک مطلبی را هم به شما عزیزان و هم به‌ خودم بگویم: وقتی روز شنبه راهنمای من خانم عفت گفتند که شما استاد هستید، من اصلا" قرار نبود استاد شوم، تعجب کردم. خدایا! این چه پیام و حکمتی دارد که باید با این دستورجلسه استاد می‌شدم. این چه پیامی برای من خواهد داشت. بعد شروع کردم آن‌را برای خودم شکافتم و به این نتیجه رسیدم که رفتن و آمدن من ملاک نیست که حالا ۵ سال، ۱۰ سال یا یک سال است که به کنگره۶۰ می‌آیم، آن‌چیز که ملاک و مهم است، آموزش و کاربردی کردن آموزش‌هایی که ما می‌گیریم و کاربردی می‌کنیم، وقتی ما درست بیاییم و برویم؛ ولی کاربردی نکنیم، به دردمان نمی‌خورد و این‌جا یک تلنگری برای من بود که در آموزش محکم‌تر واستوارتر باشم. من از این دستورجلسه این مطلب را برداشت کردم.
حالا در مورد دستورجلسه عدالت آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟ عدالت یعنی عادل بودن و از تعادل می‌آید، یعنی قرار گرفتن هر چیزی در جای خودش. قرار نیست که همه با هم برابر و مساوی باشند. هر کسی در هر جایگاهی قرار دارد، آن عدالت است. همان‌طور که قرآن می‌گوید: وَأَن لَیسَ لِلإِنسانِ إِلّا ما سَعیٰ: انسان چیزی نیست جز تلاش خودش. ما وقتی وارد کنگره۶۰ می‌شویم، همه با هم برابر و یکسان و مساوی هستیم. با یک کوله‌باری از مشکلات و غم وارد کنگره۶۰ می‌شویم. این‌جا برای هر کدام از ما صندلی است. مشاور تازه‌واردین سه جلسه ما را مشاوره می‌کنند و بعد ما با اختیار خودمان راهنما انتخاب می‌کنیم و مرزبان هم با عشق از ما استقبال می‌کند و برای او فرقی نمی‌کند که چه کسی و با چه نژادی به کنگره۶۰ می‌آید، وقتی من در مسیر آموزش قرار می‌گیرم؛ دیگر بستگی به خود من دارد که آموزش‌هایی که دریافت می‌کنم، چگونه آن‌ها را کاربردی کنم تا بتوانم جایگاه خودم را تغییر دهم؛ چون در کنگره۶۰ هر کسی براساس و بر مبنای تلاش و کوشش خودش می‌تواند جایگاهش را انتخاب کند و اتفاق نمی‌افتد، مگر این‌که من با آموزش و آگاهی خودم را بالا ببرم. حالا این سوال پیش می‌آید که من چگونه آموزش و آگاهی خودم را بالا ببرم؟ با نوشتن سی‌دی، با حضور داشتن در جلسات عمومی و لژیون، گوش به فرمان بودن، خدمت کردن و مشارکت کردن می‌توانم پیشرفت کنم. اگر من یک رهجوی بی‌نظم باشم، سی‌دی ننویسم، به‌موقع سر لژیون نیایم و حالا شد می‌روم، نشد هوا سرد است، نمی‌روم، این‌جا چه کسی ضرر می‌کند؟ مسلماً خود من ضرر می‌کنم؛ شاید در جلسه عمومی صحبت‌های استاد، مشارکت عزیزان شاید یک نکته‌ای باشد، کلمه‌ای باشد که به نفع من باشد و من برداشتی از آن داشته باشم و به درد من بخورد و گره‌ای از مشکلات من باز کند؛ پس این‌جا من ضرر می‌کنم که نرفتم. حالا کسی که همه این کارها را درست انجام می‌دهد و در مسیر آموزش است و کاربردی می‌کند، قطعاً با من فرق می‌کند. این عدالت نیست و عین بی عدالتی است و کنگره۶۰ هم همین را می‌گوید که هرکس در هر جایگاهی قرار دارد، عین عدالت است. برای همین ما در کنگره۶۰ هم می‌بینیم، به خوبی در حال اجرا است که در قرآن هم می‌گوید: آیا نابینایان با بینایان برابر هستند؟ آیا دانایان با نادانان برابرند؟ قطعاً برابر نیستند؛ چون وقت نیست با حدیثی از حضرت علی (ع) که می‌فرمایند: عدالت بهتر از شجاعت است؛ زیرا اگر مردم عدالت را در مورد یکدیگر به کار ببرند، دیگر از شجاعت بی‌نیاز می‌شوند و نیازی به شجاعت نیست و همین عدالت برای همه کافی است.

مرزبانان کشیک: مسافر محمد و همسفر الهام
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر رقیه (لژیون پنجم)
تایپیست: همسفر فریده رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهره (مرزبان خبری)
همسفران نمایندگی کوروش آذرپور