بخشیدن فقط عدد مالی نیست

جلسه سوم از دوره ششم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شادآباد به استادی همسفر ریحانه، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه “ عدالت، آیا همه افراد در کنگره باهم برابرند؟” در روز سه شنبه ۲۰ مرداد ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۴:۱۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحالم که امروز این جایگاه روزی من شد تا بتوانم در جمع شما حضور داشته باشم و از تک‌تک‌تون آموزش بگیرم. قبل از هر چیزی از نگهبان و  همسفر فاطمه ممنونم که استادی امروز را به من واگذار کردند تا بتوانم از این جلسه نیز بهره آموزشی ببرم. دستور جلسه امروز، بخش اول درباره عدالت و بخش دوم یک سوال است که، آیا افراد در کنگره۶۰ همه با هم برابرند؟ برداشتی که من از کلمه عدالت داشتم و با توجه به دستور جلسه جستجو کردم؛ این بود که عدالت یعنی هر چیزی در جای خودش قرار بگیرد و هر کسی نتیجه کاری را که انجام می‌دهد را دریافت کند.

در کنگره، عدالت کنار معرفت و عمل سالم قرار گرفته، یکی از اضلاع مثلث کنگره۶۰ را تشکیل می‌دهد. برای اینکه بتوانیم عدالت را درست اجرا کنیم، باید معرفت و شناخت کافی نسبت به یک موضوع داشته باشیم؛ اگر شناخت و آگاهی کافی نداشته باشیم، نمی‌توانیم آن مسئله را به‌درستی مورد عدالت قرار بدهیم، شاید خودمان متوجه نشویم و خواه‌ناخواه دچار بی‌عدالتی شویم. این موضوع فقط مربوط به دادگاه و قاضی نیست؛ ما در زندگی روزمره‌مان نیز با عدالت و بی‌عدالتی‌های زیادی روبه‌رو هستیم.

به نظر من یکی از بزرگ‌ترین بی‌عدالتی‌ها این است که ما در حق خودمان انجام می‌دهیم: اینکه خودمان را دائماً با دیگران مقایسه می‌کنیم؛ در حالی که هر انسانی مسیر خودش را در زندگی دارد. مثلاً فردی را تصور کنید که تازه وارد کنگره شده و خودش را با شخصی مقایسه می‌کند که چندین سال سفر کرده، خدمت‌های مختلف انجام داده و آموزش‌های زیادی گرفته است؛ این مقایسه کاملاً اشتباه است، چون شرایط این دو نفر یکسان نیست و هر کدام در موقعیت متفاوتی قرار دارند. در زندگی نیز همین‌طور است؛ ممکن است فردی وضعیت مالی بهتر، خانه بهتر، ماشین بهتر یا موقعیت شغلی بهتری داشته باشد.

ما فقط ظاهر زندگی او را می‌بینیم و نمی‌دانیم برای رسیدن به آن جایگاه چه سختی‌هایی کشیده و از چه موانعی عبور کرده است؛ اگر فقط نتیجه را ببینیم، ممکن است فکر کنیم بی‌عدالتی شده است؛ اما اگر مسیرش را نگاه کنیم شاید حتی یک ذره از تلاش‌های او را انجام نداده باشیم یا توانایی انجام آن‌ها را نداشته باشیم. در کنگره نیز امکانات و بستر برای همه یکسان فراهم است و همه قدرت رشد دارند؛ اما نتیجه بستگی به عملکرد و انتخاب خودمان دارد و طبیعی است کسی که سال‌ها در کنگره حضور دارد و خدمت‌های زیادی انجام داده، جایگاه بالاتری داشته باشد؛ اگر غیر از این بود باید به عدالت کنگره شک می‌کردیم.

در رابطه با لژیون سردار، به نظر من عدالت این است که هرکس با توجه به توانش پرداختی را انجام بدهد، میزان مشخص و یکسانی وجود ندارد؛ عدالت از درون من شروع می‌شود. ۱۰ میلیون یا ۱ میلیون می‌بخشم، باید ببینم آیا واقعاً توان واقعی من همین است یا توان بیشتری برای بخشیدن دارم؛ ما باید با پول‌های خودمان بازی کنیم تا بفهمیم بخششی که انجام می‌دهیم در حد توانمان است یا نیست. قبل از اینکه وارد لژیون سردار بشوم، فکر می‌کردم جایی است که همه فقط درباره کمک‌های مالی صحبت می‌کنند؛ اما وقتی جلسات را جدی‌تر شرکت کردم، فهمیدم لژیون سردار یک آموزش و یک رشد دیگر به من می‌دهد.

یاد گرفتم که بخشیدن فقط عدد مالی نیست؛ مهم نیت و عشق پشت آن است.
احساس می‌کنم این فقط دنوری نیست که به من داده شده، بلکه یک مسئولیت جدید است. امیدوارم این مسیر را درست شروع کرده باشم و بتوانم به بهترین شکل ادامه بدهم تا ذره‌ای از محبت‌ها و آموزش‌هایی که کنگره به من داده را جبران کنم. در آخر، لژیون سردار به من یاد داد که بخشش کم شدن اموال نیست؛ بلکه باعث زیاد شدن ظرفیت و رشد انسان می‌شود.

تایپیست: همسفر فاطیما رهجوی راهنما همسفر فتانه (لژیون چهاردهم)
عکاس: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون نوزدهم)
ویرایش و ثبت: همسفر هانیه رهجوی راهنما همسفر فتانه (لژیون چهاردهم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی شادآباد