عدالت با برابری تفاوت دارد

جلسه دهم از دوره سیزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی چرمهین، با استادی مسافر راهنما  احمد  ، نگهبانی مسافر افشین  و دبیری مسافر جواد با دستور جلسه  « عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟ » سه شنبه  ۲۰مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود .

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان، احمد هستم، یک مسافر.، در ابتدا می‌خواهم به حس زیبایی که در ایام تعطیلات داشتیم اشاره کنم؛ حسرت دیدار و دلتنگی برای دوستان و حضور در کنگره. شاید همین دلتنگی نشان می‌دهد که کنگره برای ما فقط مکانی برای درمان نیست؛ بلکه به‌تدریج به بخشی از زندگی و تفکر ما تبدیل شده است. دستور جلسه امروز «عدالت، آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟» است. قبل از ورود به کنگره، زمانی که مصرف مواد داشتم، صفت عدالت را در خودم نداشتم. تقریباً از همه طلبکار بودم و همیشه تصور می‌کردم دیگران در حق من کوتاهی کرده‌اند. فکر می‌کردم عدالت یعنی همه باید با هم برابر باشند و همه باید به یک اندازه داشته باشند. اما در کنگره یاد گرفتیم که: عدالت با برابری تفاوت دارد. عدالت یعنی هر چیزی در جای خودش قرار بگیرد؛ یعنی هرکس متناسب با آموزش، تلاش و عملکرد خودش، نتیجه دریافت کند. برای مثال، آیا رهجویی که فرمانبردار است، آموزش می‌گیرد، قوانین را رعایت می‌کند و در مسیر درمان حرکت می‌کند، با رهجویی که آموزش‌ها را جدی نمی‌گیرد و در مسیر حرکت نمی‌کند، باید از نظر جایگاه و نتیجه برابر باشد؟ قطعاً این‌طور نیست. در کنگره، همه انسان‌ها از نظر ارزش انسانی محترم هستند، اما در جایگاه و نتیجه یکسان نیستند؛ چون حرکت و عملکرد افراد با یکدیگر متفاوت است. این تفاوت، بی‌عدالتی نیست؛ نتیجه حرکت انسان است. اگر آموزش را درست دریافت کنیم و آن را به عمل تبدیل کنیم، به آرامش می‌رسیم. چون آموزش زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که در رفتار و زندگی ما خودش را نشان دهد. یکی از جلوه‌های مهم عدالت در کنگره، خدمت کردن است. وقتی صادقانه و بدون انتظار تشویق، جایگاه یا پاداش خدمت می‌کنیم، آموزش را از مرحله حرف به عمل می‌رسانیم. ما در کنگره فقط برای بهتر شدن حال خودمان آموزش نمی‌بینیم؛ یاد می‌گیریم از خودمان عبور کنیم، دیگران را ببینیم و برای دیگران نیز مفید باشیم. عمل صالح هم در همین مسیر معنا پیدا می‌کند؛ عملی که در جهت خیر و سازندگی باشد. عدالت، انسان را به سمت عمل صالح و تقوا هدایت می‌کند. وقتی جایگاه خودمان را بشناسیم و مسئولیت عملکردمان را بپذیریم، دیگر برای هر اتفاقی به دنبال مقصر بیرونی نمی‌گردیم. در گذشته شاید وقتی اتفاقی برایمان می‌افتاد، اولین سؤالمان این بود: «چه کسی مقصر است؟» اما آموزش‌های کنگره به ما یاد می‌دهد قبل از اینکه دیگران را بررسی کنیم، نگاهی به عملکرد خودمان داشته باشیم. گاهی عدالت از همین‌جا شروع می‌شود؛ از جایی که انسان مسئولیت زندگی خودش را می‌پذیرد. هر عملی بازتاب خودش را دارد. اگر درست حرکت کنیم، نتیجه درست می‌گیریم و اگر در مسیر اشتباه حرکت کنیم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم محصولی متفاوت از آنچه کاشته‌ایم برداشت کنیم. در هستی چیزی گم نمی‌شود. ممکن است نتیجه بعضی اعمال دیرتر ظاهر شود، اما اثر آن‌ها از بین نمی‌رود.به نظر من، عدالت جزو صراط مستقیم است و باید آن را از یک مفهوم ذهنی به یک رفتار تبدیل کنیم. عدالت را فقط برای دیگران نخواهیم؛ ابتدا آن را در رفتار، گفتار و تصمیم‌های خودمان جاری کنیم. در کنگره همه می‌توانند از یک نقطه شروع کنند، اما نتیجه حرکت هرکس به اندازه حرکت خودش خواهد بود.ممکن است دو نفر در یک نقطه شروع کنند، اما یکی با آموزش، تلاش و حرکت بیشتر، به جایگاه بالاتری برسد. این تفاوت، بی‌عدالتی نیست؛ این همان عدالت است. در نهایت، عدالت یعنی هر چیز در جای خودش قرار بگیرد؛ انسان جایگاه خودش را بشناسد، آموزش را دریافت کند، آن را به عمل تبدیل کند و مسئولیت نتیجه حرکت خودش را بپذیرد. اگر بتوانیم این نگاه را از کنگره وارد زندگی کنیم، عدالت دیگر فقط یک دستور جلسه نخواهد بود؛ بلکه به بخشی از تفکر و شخصیت ما تبدیل خواهد شد.و شاید بتوان گفت عدالت زمانی در وجود ما شکل گرفته است که به جای اینکه دائماً بپرسیم:«دیگران با من چگونه رفتار کردند؟» از خودمان بپرسیم:«من با زندگی و با دیگران چگونه رفتار کرده‌ام؟»

مرزبان خبری : مسافر عبدالرضا 

تایپ : مسافر حسین لژیون دوم 

ویرایش و ارسال : مسافر پوریا