انسان چیزی نیست جز سعی و تلاش خودش

جلسه هشتم از دوره نوزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی زاگرس به استادی راهنمای تازه واردین همسفر پری، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری موقت همسفر زهرا با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟» در روز دوشنبه ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
امیدوارم که تعطیلات تابستان به شما عزیزان خوش گذشته باشد و نهایت استفاده را برده باشید. از آقای مهندس دژاکام، دکتر امین و خانواده محترمشان ممنونم به خاطر لطفی که در حق ما همسفران دارند، به نظر من این یک خود بیان عدالت است.

در مورد دستور جلسه «عدالت،آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» می‌گوییم خیر برابر نیستند. جمله‌ای از نگهبان کنگره۶۰ بیان می‌کنیم درباره مصرف مواد و تعادل جسم که می‌فرمایند: «درمان فوق ترک و رسیدن به تعادل فوق درمان است» ما در کنگره۶۰ یاد گرفته‌ایم که تعادل کلید عدالت است.

کنگره۶۰ معتقد است که قطع مواد مخدر در جایی که سیستم ایکس یا تولید کننده مواد مخدر طبیعی بدن راه‌اندازی نشده باشد، روان و جهان‌بینی نیز در وضعیت به هم ریختگی و عدم تعادل به سر می‌برد. ما در کنگره یاد گرفته‌ایم که در جسم شخص مصرف کننده سیستم ایکس  وجود دارد و زمانی که می‌خواهیم آن را به تعادل برسانیم، شبه افیونی بدن را از بیرون  به وسیله مصرف مواد مخدر، الکل یا افکار منفی خرابش کردیم و مواد مخدر و الکل چون از سد خونی مغز می‌گذرد شخص از حالت تعادل خارج می‌شود؛ پس برای اینکه  جسم به تعادل برسد از بیرون این مواد را می‌گیرد. در کتاب عبور ار منطقه ۶۰ درجه زیر صفر آقای مهندس می‌فرمایند: «بیشترین چیزهایی که ما از دست می‌دادیم در زمان ترک بود» چرا ؟ یا بعضی از انسان‌ها زمان مصرف  زندگی‌شان خیلی بهتر است تا زمان ترک چون قطع ناگهانی انجام می‌دهد آن موادی که باید بدن داشته باشد که سرکوب و تخریبش کرده‌ای، آن به جسم نمی‌رسد و آن موادی را هم که از بیرون می‌آمد توسط ترک نه درمان  قطع کرده‌ای.

درمانی که ما در کنگره یاد گرفتیم  به وسیله داروی OT  در زمان مناسب، مقدار مناسب و ساعت مشخص و میزانش که توسط راهنما داده می‌شود، است و اینجا آن جسم ذره ذره به تعادل می‌رسد. زمانی که جسم به تعادل برسد گفتیم که اضلاع مثلث درمان، جسم، روان و جهان بینی است، شاید یک تازه وارد بگوید این‌ها چه ربطی به مواد مخدر دارند اما ما یاد گرفتیم که ۱۰ الی ۱۱ ماه باید طی شود تا جسم به تعادل برسد شود و جسم که به تعادل رسید روان هم خواه ناخواه له تعادل می‌رسد. جهان‌بینی چه زمانی به تعادل می‌رسد؟ جهان بینی زمان می‌برد و آن بستگی به آموزش‌ها و دریافت ما دارد.

ما قبل از کنگره می‌گفتیم اگر یک چیز را به طور مساوی بین ما تقسیم کنند این می‌شود عدالت در صورتی که این اصلاً عدالت نیست. در کنگره یک سری چیزها به طور مساوی در اختیار ما قرار می‌گیرند مثل: صندلی‌ها، فضای گرم، راهنماها، مرزبان‌ها ایجنت‌ها و آموزش‌هایی که در اختیار ما قرار می‌دهند این‌ها به طور مساوی بین ما است؛ اما وقتی بخواهیم به عدالت برسیم باید ببینیم که خودمان چقدر حرکت می‌کنیم. یک مصرف‌کننده وقتی می‌خواهد به درمان برسد؛ باید خودش حرکت کند، اگر بخواهد به آن نوک قله عدالت برسد؛ باید در کنارش آن معرفت و عمل سالم را انجام دهند، آموزش‌هایی که در کنگره است را به درستی بگیرد، سی‌دی‌ها را بنویسد، سر ساعت وارد شود.

آیا رهجوها با هم برابر هستند، قطعاً می‌توان گفت خیر. آیا یک رهجو که به راهنمایش گوش می‌دهد، سی‌دی‌هایش را می‌نویسد، سر ساعت به کنگره می‌آید و دارویش را سر ساعت می‌خورد، با رهجویی که سر ساعت نمی‌آید و دارویش را به خواسته خودش کم یا زیاد می‌کند برابرند؟  قطعاً او نمی‌تواند به تعادل برسد و رهایی برسد.

می‌گوید چرا افرادی که ترک ناگهانی می‌کنند زندگی‌شان بدتر از زمانی بود که مواد مصرف می‌کرد؛ چون زمانی که مصرف می‌کرد مواد را به جسمشان می‌رساندند پس بهتر می‌توانستند به امورات زندگی برسند؛ اما وقتی که ترک ناگهانی می‌کنند دائم خمار و خسته هستند، بدخلق و بی‌حوصله می‌شوند؛چون شبه افیونی بدنشان کار نمی‌کند. در اینجا تعادل را به وسیله داروی OT  و آموزش‌ها برای فرد مصرف‌کننده  برقرار می‌کنیم.

برای این است که ما عدالت را بهتر بفهمیم نیاز داریم که معرفت را درک کنیم، معرفت را هم در اثر به آموزش‌ها، آگاهی‌ها،علم و دانش، حرکت کردن و تبدیل آن  به عمل سالم است. ما باید در رفتارمان به عمل سالم برسیم. چه زمانی به معرفت می‌رسیم؟ زمانی که علم و دانش آگاهی داشته باشیم به معرفت می‌رسیم. ما در قرآن هم داریم  می‌فرماید: «انسان‌ها چیزی نیستند جز سعی و تلاش خودشان» اینجا باز سوال می‌پرسد: «آیا دانایان با نادانان برابرند؟» قطعاً برابر نیستند. ما فکر می‌کنیم که عدالت این است که همه چیز به طور مساوی تقسیم شود، درست است که خداوند خالق هستی است و آب، گاز، خورشید و هستی را آفرید و به طور مساوی در اختیار همه انسان‌ها قرار داده‌است، ولی آن برمی‌گردد به عملکرد خودمان که چطوری استفاده کنیم. وقتی یک زمین را در اختیار من می‌گذارند این بستگی به من دارد که چگونه آن را آبیاری و مراقبت کنم تا بتوانم میوه‌های شیرینی از آن برداشت کنم.

من نمی‌توانم قیاس کنم و بگویم که فلانی خانه خوب، زندگی خوب، زمین خوب و باغ خوب دارد ومن ندارم؛ باید ببینم که من چقدر حرکت کرده‌ام. حضرت علی هم فرموده‌اند: «سعی کنید امروزتان بهتر از دیروزتان باشد» برای آینده فکر داشته باشیم این قیاس را فقط می‌توانم بین خودم داشته‌باشم. ما هر چقدر در این بعد زحمت می‌کشیم باید زمانش برسد. آقای مهندس در یکی از سی‌دی‌های اخیرشان فرمودند: «عجله نکنید، تلاش کنید؛ اما نتیجه را به خداوند واگذار کنید. آن عدالت و تعادل برقرار خواهد شد».

اگر ما یک زندان را در نظر بگیریم، می‌بینیم که یکی سه ماه برایش زندان می‌برند، یکی ۱۰ ماه و یکی یک سال، وقتی سه ماهش، ده ماهش یا یک سالش رسید، می‌گویند الان وقتش رسید، این بعد زندگی ما هم همین است، تلاش می‌کنیم و در صراط مستقیم حرکت می‌کنیم؛ اما نتیجه را به خدا ‌ واگذار می‌کنیم تا ببینیم چه زمانی وقتش می‌رسد.

آقای مهندس در یکی از سی‌دی‌ها صحبت می‌کردند که آیا پدر و مادر در بین بچه‌ها فرق می‌گذارند، عدالت را رعایت نمی‌کنند؟ اینجا برمی‌گردد به عملکرد بچه‌ها، یک سری از بچه‌ها هستند که برای خانواده‌هایشان تلاش می‌کنند و زحمت می‌کشند و یک سری هم هستند که به قول آقای مهندس پدر پدر، مادر را در می‌آورند، قطعاً این‌ها با هم فرق می‌کنند و شاید از نظر حق و حقوق و مزایا عدالت را بینشان برقرار می‌کنیم اما آن تعادل به عملکرد آن بچه  نسبت به خانواده بر‌می‌گردد.

در کنگره ۶۰ عدالت در پایه جایگاه و عملکرد افراد سنجیده می‌شود و عدالت در کنگره یعنی نابودی عنوان، برای مثال یک شخص وارد کنگره می‌شود، می‌خواهد استاد دانشگاه باشد یا هر مدرک تحصیلی داشته باشد، فرقی نمی‌کند، اینجا برای درمان آمده است؛ باید از آموزش‌های کنگره استفاده کند تا به درمان برسد؛ نباید بگوید که من فلان مدرک تحصیلی دارم، نیازی به آموزش‌ها ندارم، نیازی به لژیون و راهنما ندارم؛ باید هرچه که دارد پشت در کنگره بگذارد و داخل شود، اینجا جای آموزش گرفتن است و باید به فرمان راهنما بود.

اگر من ۴ سال در کنگره هستم و شال مرزبانی گرفتم اگر شال راهنمایی گرفتم این‌ها نتیجه زحمت خودم بوده‌است. من بعد از تحویل دادن شال مرزبانی می‌توانستم که دیگر به کنگره نیایم؛ اما دیدم که این من هستم که  به آموزش‌های کنگره نیاز دارم و این آرامشی را که الان در زندگی دارم همه را مدیون کنگره ۶۰ و راهنمایان هستم و از خودم هم راضی هستم؛ چون سعی و تلاش خودم را کرده‌ام و وقتی در راه صراط مستقیم باشیم این خودش یعنی عدالت است.

رهایی ۳۰ سی‌دی همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهره

رهایی تغذیه سالم همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مهین

مرزبانان کشیک: مسافر حسن و همسفر مریم
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم)
تایپ: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی زاگرس