حاصل تفاوت در تلاش و نگرش

وقتی برای اولین بار وارد کنگره ۶۰ شدم، تصورم این بود که عدالت یعنی همه چیز برای همه یکسان باشد. اما با گذشت زمان فهمیدم عدالت با مساوات تفاوت دارد.

در کنگره آموزش می‌گیریم که هر انسانی جایگاه و شرایط مخصوص خودش را دارد. هیچ‌کس با دیگری کاملاً یکسان نیست. هرکدام از ما با تفکرات، توانایی‌ها و تجربیات متفاوتی وارد کنگره می‌شویم. بنابراین نمی‌توان انتظار داشت نتیجه آموزش برای همه در یک زمان و به یک شکل باشد.

عدالت یعنی، هر چیزی در جای خودش قرار بگیرد. در کنگره ۶۰ این مفهوم را به‌خوبی می‌توان در مسیر درمان مشاهده کرد. هر مسافر و هر همسفر سفر خودش را دارد.

شاید من، به عنوان یک همسفر، در ابتدای ورود خیلی از مسائل را نمی‌دانستم. شاید تصور می‌کردم فقط مسافر نیاز به آموزش دارد، اما به مرور متوجه شدم که خود من نیز نیازمند آموزش و تغییر هستم. کنگره به من یاد داد که اگر خواهان آرامش هستم، باید از خودم شروع کنم.

عدالت در آموزش به این معنا نیست، که همه یک اندازه آموزش ببینند، بلکه هرکس به اندازه خواسته و تلاش خودش از آموزش بهره می‌گیرد. استاد می‌تواند راه را نشان دهد، اما پیمودن راه بر عهده خود من است.

اگر من در جلسه حاضر باشم ولی گوش و ذهنم آماده نباشد، آموزش چندانی دریافت نمی‌کنم. شخص دیگری ممکن است با همان آموزش، تغییر بزرگی در زندگی خود ایجاد کند. پس تفاوت در نتیجه، همیشه به معنی بی‌عدالتی نیست. گاهی تفاوت نتیجه، حاصل تفاوت در تلاش و نگرش ماست.

در کنگره یاد گرفتم که مقایسه کردن خودم با دیگران کار درستی نیست. من باید خودم را با گذشته خودم مقایسه کنم و ببینم امروز نسبت به گذشته چه تغییری کرده‌ام. آیا صبورتر شده‌ام؟ آیا بهتر گوش می‌دهم؟ آیا کمتر قضاوت می‌کنم؟ آیا توانسته‌ام مسئولیت زندگی خودم را بیشتر بپذیرم؟

این‌ها برای من نشانه‌های واقعی آموزش هستند. کنگره به من یاد داد که عدالت از درون خود انسان آغاز می‌شود. اگر من درون خودم بی‌نظمی داشته باشم، بیرون را نیز بی‌نظم می‌بینم. اگر همیشه خودم را محق بدانم، دیگران را مقصر خواهم دانست. آموزش به من کمک کرد تا این نگاه را تغییر دهم.

فهمیدم همسفر بودن فقط همراهی با مسافر نیست. همسفر نیز باید در مسیر خودش حرکت کند، آموزش بگیرد و آرام‌آرام دانایی خود را افزایش دهد. وقتی دانایی بیشتر شود، نگاه انسان به عدالت نیز تغییر می‌کند.

دیگر عدالت را فقط در گرفتن و داشتن نمی‌بینم. عدالت را در مسئولیت‌پذیری، نظم و عمل درست نیز می‌بینم. در کنگره هرکس می‌تواند به اندازه ظرفیت خودش رشد کند، اما این رشد نیازمند حرکت است. هیچ آموزشی بدون عمل نمی‌تواند زندگی انسان را تغییر دهد.ممکن است همه در یک جلسه حضور داشته باشیم، اما برداشت هرکس متفاوت باشد، چون ظرفیت و دانایی افراد یکسان نیست. به همین دلیل نباید انتظار داشته باشم دیگران دقیقاً مثل من فکر کنند.احترام به تفاوت‌ها یکی از چیزهایی است که از کنگره یاد گرفته‌ام. یاد گرفتم به جای قضاوت کردن، بیشتر مشاهده کنم و آموزش بگیرم. هر انسانی ممکن است در مرحله‌ای از مسیر باشد که من آن را تجربه نکرده‌ام، پس بهتر است با محبت و احترام با او برخورد کنم.

(عدالت) یعنی، هرکس نتیجه تلاش خودش را دریافت کند و آموزش به ما کمک می‌کند بفهمیم این نتیجه چگونه ساخته می‌شود. اگر من خواهان تغییر هستم، باید سهم خودم را در این تغییر بپذیرم. نمی‌توانم تمام مسئولیت زندگی‌ام را بر عهده دیگران بگذارم.کنگره راه را به من نشان می‌دهد، اما حرکت کردن با خود من است. امروز باور دارم که همه در کنگره از نظر ارزش انسانی برابرند، اما از نظر جایگاه، تجربه، ظرفیت و میزان دانایی، یکسان نیستند. همین تفاوت‌ها می‌تواند باعث رشد و آموزش ما از یکدیگر شود.

من به عنوان یک همسفر، تلاش می‌کنم سهم خودم را از آموزش دریافت کنم. تلاش می‌کنم به جای توقع داشتن از دیگران، روی خودم کار کنم و امیدوارم بتوانم با ادامه آموزش و خدمت، قدمی هرچند کوچک در مسیر خودم بردارم.

در پایان از خداوند و کنگره ۶۰ سپاسگزارم که به من آموخت عدالت را بفهمم، آموزش بگیرم و در مسیر تغییر حرکت کنم.

نویسنده:مرزبان  خبری همسفر ام البنین
رابط خبری: راهنما همسفر ام البنین(م) (لزیون تغذیه)
ارسال:همسفر زهرا(خ) رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان