عدالت زمانی اجرا می شود که هر انسانی در جای خودش بگیرد

سومین جلسه از دوره سوم کارگاه های آموزش عمومی کنگره60، ویژه مسافران با استادی راهنمای محترم مسافر مهدی،نگهبانی مسافر بهادر و دبیری مسافرپرویز؛ با دستور جلسه: «عدالت، آیا همه افراد در کنگره60 با هم برابرند؟»روز دوشنبه 19 مرداد 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر؛ خداوند را شاکرم که در این جایگاه قرار گرفتم تا آموزش بگیرم. درود می فرستم به آقای مهندس و خانواده محترم شان، همینطور تشکر می کنم از ایجنت محترم شعبه و راهنمای محترم آقا حمید که اجازه دادند، این جایگاه را تجربه کنم.
خیلی وقت پیش به شعبه اندیشه آمدم و چون خیلی از بچه های شعبه وحید اینجا هستند، من هم خودم را جزو این شعبه می دانم و حس خیلی خوبی از این شعبه می گیرم.
خیلی بهتون تبریک میگم بخاطر شعبه خیلی خوبی که دارید و دست همه کسانی که اینجا خدمت می کنند را می بوسم.

در مورد دستور جلسه اولین مطلبی که هست کلمه عدالت است، شاید خیلی از شماها مثل من قبل از ورود به کنگره، فکر می کردیم عدالت یعنی برابری و هر جا که برابری باشد عدالت رعایت شده است.
وقتی وارد کنگره 60 شدیم و آموزش های کنگره را گرفتیم، متوجه شدیم اصلا همچین چیزی نیست. زمانی که کسی قوانین و حرمت ها را رعایت می کند، درست سفر می کند با شخصی که هیچ کدام از این کارهارا انجام نمی دهد در یک کفه ترازو قرار می گیرند، عین بی عدالتی است.
عدالت زمانی اجرا می شود که هر انسانی در جای خودش بگیرد.

برای اینکه عدالت در کنگره 60 برقرار شود، آقای مهندس با بینش و بصیرتی که داشته اند دو کار بسیار مهم انجام داده اند، یکی طراحی قوانین و حرمت ها است که با انجام آنها بطور خودکار هر کسی در جای خودش قرار می گیرد و هر چقدر بیشتر و بهتر عمل کند در جایگاه های بالاتر قرار می گیرد و دومی بستر یکسان برای تمام کسانی که خواستار درمان هستند.
یعنی کنگره کاری ندارد شخص بی پول است یا پولدار. وقتی که می رویم لژیون اولین سوالی که راهنما می کند این است که چه ماده ای و چقدر مصرف می کنی، نمی پرسد با چه ماشینی آمده ای، حساب بانکی ات چقدر است و اون صندلی که در اختیار قرار می گیرد برای همه یکسان است اما در مسیر است که جایگاه ها متفاوت می شود.

حالا از ما سوال می شود که در کنگره 60 همه ما برابر هستیم؟ قطعا همه پاسخ خواهیم داد: خیر، اما همین جا تمام می شود، وقتی که من می گویم خیر همه با هم برابر نیستند، دارم خودم را مکلف می کنم و وظیفه خودم می دانم که به جایگاه ها احترام بگذارم چون جایگاه ها بالاتر از من هستند.
راهنما در کنگره کسی است که زحمت کشیده و توانسته خودش را از تاریکی بیرون بکشد و الان هم تلاش می کند دیگران را در مسیر درمان کمک کند، پس وظیفه من است که به راهنما ها احترام بگذارم.
این جمله را در کنگره خیلی شنیده ایم که جایگاه ها افراد را پیدا می کنند و نمی شود با دست و پا زدن جایگاهی را بدست آورد و راهنما قطعا ظرفیت اش را داشته است که به این جایگاه رسیده است.
در سفر اول ما باید به خودمان خدمت کنیم و هیچ انتظاری از سفر اولی نیست که بخواهد به دیگران خدمت بکند. زمانی که یک سفر اولی روی برنامه باشد و به حرف های راهنمایش عمل کند، می تواند به یک رهایی خوب برسد و در نقطه مقابل اگر کسی این کارهارا نکند از گردونه خارج خواهد شد و اینجا همان عدالت است، اگر قرار باشد هر دوی آنها به یک جایگاه برسند که بدرد نمی خورد و عدالتی برقرار نیست.

در سفر دوم همه چیز خدمت کردن است و هر چقدر که این خدمت دلی و صادقانه باشد، خود شخص بهره بیشتری می برد.
یک مطلبی هم بگویم در مورد خدمت مالی، خدمت کردن در همه جایگاه ها زیباست ولی خدمت مالی حس دیگری دارد.
زمانی جایگاه لژیون سردار را فهمیدم که دیدم راهنما ها با وجود بالاترین خدمتی که می کنند باز می آیند و در لژیون سردار شرکت می کنند پس حتما یک چیزی هست که می آیند و دنور و پهلوان می شوند.
انشاالله حتما برای ارتقای خودتان در لژیون سردار شرکت کنید. ممنون از اینکه به حرف های من گوش کردید.

عکاس: مسافر فرهاد
تایپ، تنظیم و ارسال: همسفر مرتضی