تا زمانی که قوانین است عدالت اجرا می‌شود

جلسه دوم از دوره هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی الیگودرز به استادی همسفر سونا، نگهبانی راهنما همسفر مریم و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟» روز یکشنبه ۱۸ مردادماه ساعت ۱۷:۰۰ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد: 

ابتدا می‌خواهم از عدالت خداوند صحبت کنم. زمانی‌که خداوند جانشین خود را به زمین فرستاد، حق خود را به شکلی تمام و کمال در حق انسان پیاده و اجرا کرد و عدالتش را به انسان نشان داد. خداوند نخست تمام صفات خود را به انسان منتقل کرد و سپس صفت اختیار را به او بخشید‌. او انسان را به تاریکی مطلق یا روشنایی مطلق نفرستاد، بلکه علم و اسامی الهی را به او آموخت. او دو نگهبان جن و روح را برای انسان قرار داد و آگاهی بخشید تا بتواند آگاهانه راه خود را انتخاب کند. خداوند انسان را به زمین فرستاد و امر کرد که بر زمین برود و عدل و احسان را برپا کند و راه را نیز برای او روشن ساخت.

همان‌گونه که راه روشن شد، قوانین و فرامین الهی نیز نازل گردید. آن‌چه من در کنگره آموختم، همان است: قوانین و خواست خدا و فرامینی که خداوند توسط پیامبرانش فرستاده و همچنین آن چیزی که پیغمبر درون یا همان عقل من می‌گوید، دقیقاً همان چیزی است که خرد جهان آن را می‌پسندد؛ اما آیا همه انسان‌ها در نزد خدا برابرند؟ بله، تا یک جایی همه برابرند؛ اما از جایی که فرامین، قوانین و ضوابط الهی وضع می‌شوند، تفاوت‌ها پدیدار می‌گردد. در این‌جا دیگر خود انسان‌ها هستند که با عملکردشان، جایگاه خود را در نزد خدا و همچنین جایگاهشان را در هستی و روی زمین مشخص می‌کنند.

در کنگره۶۰ نیز دقیقاً همین روال حاکم است. تا زمانی‌که قوانین و ضوابط وجود دارند، عدالت اجرا می‌شود. در کنگره۶۰، همه ما در بدو ورود یکسان هستیم. اگرچه در لژیون سردار بودیم و همه حضور داشتیم؛ اما می‌دانیم که هم یک درد مشترک داریم و هم یک هدف مشترک و آن هدف، درمان و رسیدن به تعادل در روان و جهان‌بینی هر مصرف‌کننده‌ای است که وارد کنگره می‌شود.

در سه جلسه اول، همگی به طور مشترک تازه وارد هستید؛ اما پس از سه جلسه، مصرف‌کننده به مسافر و سپس به همراه همسفر، مسافر با هر نوع مصرفی با هر نوع ماده‌ای، با یک روش درمان DST درمان می‌شود. همسفران و مسافران، آموزش‌ها و منابع آموزشی سی‌دی‌ها را به طور یکسان دریافت می‌کنند، این یعنی عدالت در کنگره، یک رهجو وقتی وارد می‌شود، پس از سه جلسه، به دلخواه خودش راهنمای خود را انتخاب می‌کند. امکانات، خدمات، رایگان بودن همه چیز برای همه و نشستن روی صندلی‌ها برای همگان یکسان است و هیچ ارجعیتی برای کسی نسبت به دیگری وجود ندارد؛

اما از جایی به بعد، نابرابری و تفاوت‌ها احساس می‌شود. تفاوت‌هایی که یا طبق قوانین و ضوابط است و یا خود من باعث ایجاد آن می‌شوم. طبق قوانین کنگره، هر شعبه باید دارای خدمتگزار باشد. از کوچک تا بزرگ، از ایجنت و مرزبان گرفته تا راهنما این‌جا جایی است که تفاوت‌ها مشخص می‌شود و این تفاوت در سطح جایگاه‌ها، به دلیل مسئولیت‌هاست که باعث ایجاد نابرابری می‌شود؛ اما این نابرابری، کاملاً حق و عین عدالت است. در واقع، این یک فرصت است؛ فرصت رسیدن به جایگاه‌های مختلف و خدمت کردن برای همگان فراهم است، به شرط آن‌که فرد تلاش کند و توانایی انجام آن کار را در خود ببیند.این تفاوت در دو حالت دیده می‌شود: ۱. تفاوت ساختاری: یک سفر اولی با یک سفر دومی متفاوت است. سفر اولی باید بیشتر آموزش ببیند و خدمات سبک انجام دهد؛ اما سفر دومی در کنار آموزش‌های خود، می‌تواند خدمات حساس‌تر و سنگین‌تر را نیز انجام دهد. این تفاوت، عین عدالت است.

۲. تفاوت در میزان آموزش: یک رهجو ممکن است با بی‌توجهی به قوانین، خودش را از آموزش محروم کند. اگر من قوانین کنگره را نادیده بگیرم، یا طبق میل خودم بیایم و بروم، یا در نوشتن سی‌دی‌ها تأخیر داشته باشم، یا غیبت‌های غیرمجاز داشته باشم و برای رشد خودم تلاش نکنم، در واقع خودم باعث ایجاد تفاوت می‌شوم. من در معرض آموزش قرار نمی‌گیرم، پس دریافتی هم ندارم. در حالی که یک لژیون که مرتب حضور دارد، در وضعیت کاملاً متفاوتی قرار می‌گیرد. این تفاوتی است که خودم باعث آن شده‌ام.

در نهایت، همه ما با یک هدف واحد وارد کنگره می‌شویم: رسیدن به حال خوب. با اجرای قوانین، رعایت ضوابط و نوشتن به موقع سی‌دی‌ها می‌توان به این هدف رسید. همان‌طور که همسفر مریم و همسفر معصومه به خوبی توضیح دادند، و همان‌طور که در سر لژیون سردار مطرح شد: اگر کسی سی‌دی نمی‌نویسد، راهنما ممکن است یک یا دو بار به او ارفاق کند، اما اگر این رفتار تکرار شود، برخورد راهنما با او کاملاً متفاوت از رهجویی خواهد بود که خواهان پیشرفت است و این نیز عین عدالت است که هیچ اعتراضی نمی‌توان به آن داشت. من برای اجرای عدالت در جایی که آموزش می‌بینم و خدمت می‌کنم، اول بایدقوانین را رعایت کنم و این را پیش از هر چیز به خودم بگویم. زمانی‌که من پذیرفتم در کنگره۶۰، به عنوان یک همسفر در کنار مسافرم حضور داشته باشم، خدمت کنم و آموزش ببینم، باید بدانم که هر رویداد، هر عمل و هر اتفاقی که در کنگره می‌افتد؛ حتی اگر در زیر لب‌ها یا در سایه‌های کنگره باشد من باید نسبت به آن مطیع و کاملاً پذیرا باشم و هیچ اعتراضی نداشته باشم.

در نهایت، برای این‌که عدالت به بهترین شکل اجرا شود، بایستی قوانین را محترم بشماریم و آن‌ها را اجرا کنیم. نکته دیگری که از این دستور جلسه آموختم و اگر اشتباه می‌گویم، در مشارکت خود مرا تصحیح کنید، این است که چه کسی در کنگره از همه برتر است؟ فکر می‌کنم آقای منصوری فرمودند: کسی در کنگره از همه بهتر است که خیر رساندنش به دیگران بیشتر باشد.

خیر رساندن به این معنا نیست که لزوماً ثروتمند باشیم یا پول داشته باشیم‌ هرچند پول هم قطعاً بسیار ارزشمند است؛ اما اگر پولی در میان نباشد، باز هم می‌توان با یک خدمت کوچک، یا با حل کردن مشکلی برای یک نفر، خیر رساند. این نوع خدمت، نوعی خیررسانی است به افرادی که به کنگره می‌آیند تا دردهایشان درمان شود. با این کار، ما هم به دردمندان کمک می‌کنیم و هم خودمان را برای دردهایمان درمان می‌کنیم. چرا که در نهایت، خیر به زندگی خودمان نیز بازمی‌گردد.

مرزبان کشیک: همسفر فخرالسادات
عکاس: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون اول)
تایپیست: همسفر پریا رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون اول)
ارسال: مرزبان خبری همسفر منصوره
همسفران نمایندگی الیگودرز