«عدالت ،آیا همهٔ افراد در کنگرهٔ شصت باهم برابرند؟»

دوازدهمین جلسه از دوره سی‌ودوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران در روزهای یکشنبه  با استادی: راهنمای محترم مسافر ابوالفضل و نگهبانی: مسافر علی  و دبیری: مسافر فریدون با دستور جلسه  «عدالت ،آیا همهٔ افراد در کنگرهٔ شصت باهم برابرند؟» در تاریخ 18مردادماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان؛ ابوالفضل هستم، مسافر.
خداوند را هزاران مرتبه شاکرم که بار دیگر توفیق پیدا کردم در جایگاه استادی شعبهٔ عطار بنشینم. خاطرات زیادی در این شعبه دارم؛ سفر اول من هم در شعبهٔ عطار شروع شد و مدیون خدمتگزاران و همهٔ عزیزانی هستم که در این شعبه خدمت کردند، به‌ویژه جناب مهندس دژاکام. از ایجنت محترم و گروه مرزبانی، مخصوصاً آقای رضایی، برای اعطای این فرصت پس از حدود یک سال دوری از کنگره تشکر می‌کنم. امروز حس و حال بسیار خوبی دارم.
دستور جلسهٔ امروز یک سؤال دارد: عدالت — آیا ما در کنگره باهم برابر هستیم یا نه؟ من صحبت را در سه بخش تقسیم می‌کنم: دوران مصرف، ورود به کنگره و مسیر سفر/خدمت گذاری در کنگره.
بخش اول: بدوِ مصرف
در آغاز مصرف، ظاهراً تفاوتی بین افراد دیده نمی‌شود. زمانی که هنوز مصرف‌کنندهٔ تمام‌عیار نشده‌ای، قیافه، حالت و ظاهر تا حد زیادی حفظ می‌شود. بسیاری از مصرف‌کنندگان در ابتدا شبیه هم‌اند، اما در ادامه برخی پله‌های سقوط را طی می‌کنند. من — مثل بسیاری — در مسیر خطاها و درِ بسته‌ها قرار گرفتم تا اینکه با کنگره آشنا شدم. علت اصلی ورود به مصرفِ شدید، خواستهٔ قویِ خودِ فرد برای خراب کردن زندگی است؛ خواسته‌ای که او را به‌جایی می‌رساند که از همهٔ راه‌ها رد شده و جز کنگره راهی نمانده است.
بخش دوم: ورود به کنگره
وقتی وارد کنگره می‌شوی، عدالت در بدو ورود برقرار است؛ تمام امکانات و فرصت‌ها برای همهٔ تازه‌واردان آماده است تا از این بستر استفاده کنند و به درمان برسند. یک تازه‌وارد روی همان صندلی می‌نشیند که خدمتگزار می‌نشیند و همان چای را می‌خورد. تفاوت‌ها در آغاز وجود ندارد؛ اما شرط بهره‌مندی واقعی، آگاهی از ندانستن است: یعنی قبول کنی که پیش از ورود چیزی دربارهٔ درمان نمی‌دانستی و آماده‌باشی تا بیاموزی.
بخش سوم: مسیر سفر و رهایی
عدالت در کنگره وقتی کامل اجرا می‌شود که خودِ رهجو از بستر موجود استفاده کند و مسئولیتِ درمان خود را بپذیرد. برخی وارد می‌شوند اما شاکی می‌شوند که «در کنگره هم جواب نگرفتم». درواقع، عدالت همان فرصتی است که به همه داده می‌شود؛ اگر کسی ناشکری کند و تلاش نکند، مقصر سیستم نیست. برای رسیدن به رهایی باید سفر را درست شروع و ادامه داد: داروها را طبق دستور مصرف کنی، کارهای آموزشی (مثل گوش دادن به سی‌دی‌ها و نوشتن آن‌ها) را انجام دهی، صبر و پشتکار داشته باشی و جستجوگر باشی.
اگر فقط تمرکز روی کاهش دارو باشد و دیدگاه (جهان‌بینی) تغییر نکند، مشکل بازخواهد گشت. تغییر دیدگاه، یعنی یادگرفتن زندگی کردن بدون مواد، ساختن لحظات خوب با خانواده و حفظ حال خوش، کار سختی نیست اما نیاز به خواست قوی و پایبندی دارد. ده ماه صبر و انجام راهنمایی‌ها معمولاً نتیجه‌بخش است. در سفر دوم نیز اگر سفر اول را درست نرفته باشی ممکن است مشکلات ادامه پیدا کند؛ دلیل عمدهٔ این وضعیت، نداشتن جهان‌بینی است.
درنهایت:
اعتیاد درمان‌پذیر است؛ برخلاف آنچه برخی بیرون از کنگره می‌گویند، تجربهٔ کنگره نشان می‌دهد که با خواست و تلاش، می‌توان درمان شد و به صلح، آرامش و آزادی رسید. برای دستیابی به این هدف باید طالب بود، جستجوگر بود و به راهنما و متد کنگره اعتماد کرد. آزادی از هر نعمتی ارزشمندتر است و باید قدر آن را دانست.
از همراهی‌تان ممنونم و برای همگی آرزوی بهترین‌ها دارم.

ضبط صدا: مسافر اشکان(لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر اشکان(لژیون دوم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)