عدالت یعنی پذیرفتن مسئولیت های خودم

اولین جلسه از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره‌۶۰ نمایندگی بروجرد به استادی مرزبان همسفر پریسا نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر ندا با دستور جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره۶۰ باهم برابرند؟» روز یکشنبه ۱۸ مرداد‌ماه ۱۴۰۵ ساعت 17:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شاکرم که در خدمت شما هستم و از همه عزیزان آموزش می‌گیرم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که‌ این بستر را برای ما فراهم کردند تا آموزش بگیریم. از راهنمایم همسفر معصومه تشکر می‌کنم که اگر در این جایگاه هستم به خاطر زحمات ایشان است. دستور جلسه امروز «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ با هم برابرند؟» می‌باشد. در ابتدا وقتی به این دستور جلسه فکر می‌کنیم، شاید خیلی عادی از کنارش بگذریم. من بارها همین‌طور بودم؛ عدالت برایم یک مسئله عادی بود که همه آن را رعایت می‌کنند؛ اما وقتی کمی عمیق‌تر به موضوع فکر می‌کنیم می‌بینیم که زندگی ما در واقع بر پایه همین عدالت و بی‌عدالتی‌ها شکل گرفته است.

اولین سؤالی که برایمان پیش می‌آید این است که آیا عدالت برای همه انسان‌ها یکسان است؟ آیا در کنگره‌۶۰ همه انسان‌ها با هم برابرند؟ از نظر وجودی همه انسان‌ها با هم برابرند؛ اما این‌که جایگاه هر انسان چگونه مشخص می‌شود، به تلاش‌ها، عملکردها و آموزش‌هایی که می‌بیند بستگی دارد وگرنه هیچ انسانی از انسان دیگری باارزش‌تر نیست. اصلاً عدالت این نیست که جایگاه‌ها و مسئولیت‌ها به یک اندازه بین همه تقسیم شوند. عدالت یعنی هر چیزی در جایگاه خودش قرار بگیرد؛ جایگاهی که با توجه به آموزش، عملکرد و تلاش فرد مشخص می‌شود و همیشه هم در چارچوب قانون است.

یکی از زیبایی‌های کنگره‌۶۰ این است که قوانینش برای همه یکسان است. اگر به ساختار کنگره‌۶۰ دقت کنیم می‌بینیم که مرزبان، راهنما، دیده‌بان و سایر جایگاه‌ها با یکدیگر تفاوت دارند؛ اما این تفاوت به این معنی نیست که ارزش یکی از دیگری بیشتر است. تفاوت در مسئولیت‌ها و میزان آموزش‌هایی است که هر فرد دریافت کرده و جایگاهی است که بر اساس تلاش و عملکردش به دست آورده است. گاهی ما عدالت را با مساوات اشتباه می‌گیریم. مساوات یعنی همه افراد به یک اندازه چیزی را دریافت کنند؛ اما عدالت یعنی هرکس متناسب با تلاش، عملکرد و مسئولیتی که بر عهده دارد از حق و جایگاه مناسب خودش برخوردار شود.

آقای مهندس همیشه می‌فرمایند که جهان بر اساس نظم، قانون و عدالت است. اگر من امروز از نتیجه کاری که انجام داده‌ام راضی نیستم و حال خوبی ندارم؛ باید بدانم که نتیجه امروز من به گذشته‌ام مربوط می‌شود؛ در واقع نتیجه گذشته خودم را می‌بینم و باید از خودم بپرسم: آیا من در زمان مصرف پدرم زمانی که با روح و روانم آن رفتارها را می‌کردم، با خودم عادل بودم؟ خب قطعاً نبودم. گاهی هم تصور می‌کنیم عدالت یعنی این‌که همه‌ چیز دقیقاً مطابق میل ما پیش برود؛ در صورتی که عدالت همیشه به این معنا نیست. خیلی وقت‌ها اتفاقی برای ما می‌افتد که اصلاً مطابق میل ما نیست. ناراحت می‌شویم، گلایه و فکر می‌کنیم در حق ما بی‌عدالتی شده؛ اما بعدها می‌بینیم که همان اتفاق در نهایت به نفع ما بوده و برایمان سودمند شده است.

مثلاً همین اعتیاد مسافران و مسیری که ما را با کنگره‌۶۰ آشنا کرد. درست است که روزهای تلخ و تاریکی را پشت سر گذاشتیم؛ اما در نهایت با کنگره‌۶۰ آشنا شدیم، به نظر من ارزش تمام سختی‌هایی را که کشیدیم داشت. اگر بخواهم عدالت را در یک جمله خلاصه کنم می‌گویم: عدالت یعنی پذیرفتن مسئولیت‌های خودم، انجام درست وظایفم، احترام گذاشتن به قوانین و ایمان داشتن به این‌که هر عملی، بازتاب مناسب خودش را خواهد داشت. بارها زمانی که به دانشگاه و درسم فکر می‌کردم با خودم می‌گفتم: «عدالت این نبود. من نباید الان اینجا باشم.» اما امروز وقتی نتیجه مسیر و حال خوبم را می‌بینم و جایگاهی را که در آن قرار دارم نگاه می‌کنم با خودم می‌گویم که شاید همان چیزی که آن روزها فکر می‌کردم بی‌عدالتی بوده، در نهایت بخشی از مسیر  زندگی من بوده است. امیدوارم من پریسا بتوانم عدالت را ابتدا در خودم، در کارم، در خانواده‌ام و سپس در کنگره۶۰ اجرا کنم.

مرزبان کشیک: همسفر سودابه
تایپیست و عکاس: همسفر پریسا
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر پریسا
همسفران نمایندگی بروجرد