از تفکر تا حرکت و رسیدن به رهایی

سومین جلسه از دوره پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی اردبیل، به استادی مسافر نظامعلی ، نگهبانی مسافر بابک  و دبیری مسافر مالک با دستور جلسه «وادی پنجم: در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛بلکه توأم با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید» سه‌شنبه 30 تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، نظامعلی هستم، یک مسافر. خدای خودم را شاکرم که در جمع شما عزیزان هستم. از نگهبان جلسه، مسافر بابک، تشکر می‌کنم که فرصت استادی جلسه را به من دادند تا بتوانم آموزش بگیرم و خدمت کنم. از بودن در کنار شما عزیزان بسیار خوشحالم و امیدوارم حال همه شما خوب و سرحال باشد.

این اولین باری است که در جایگاه استادی جلسه قرار می‌گیرم و سخنران خوبی نیستم؛ امیدوارم جلسه خوبی داشته باشیم و صحبت‌های من باعث خستگی شما نشود. دستور جلسه امروز، وادی پنجم است.

به نظر من، وادی پنجم یکی از مهم‌ترین وادی‌هاست؛ چون به ما می‌آموزد که بعد از تفکر و پیدا کردن راه، باید حرکت کنیم و آنچه را آموخته‌ایم، در زندگی به اجرا دربیاوریم.

ما در وادی‌های قبل یاد گرفتیم که «با تفکر، ساختارها آغاز می‌گردد.» یعنی زندگی مانند یک صفحه سفید نقاشی است و ما با افکار و تصمیم‌های خود، تصویر زندگی‌مان را روی این صفحه به وجود می‌آوریم.

هیچ‌کس بیهوده به دنیا نیامده و هیچ انسانی بی‌ارزش نیست؛ حتی یک برگ کوچک روی شاخه درخت هم جایگاه خودش را دارد. همچنین یاد می‌گیریم که هیچ‌کس بیشتر از خود ما نمی‌تواند به فکر زندگی و آینده ما باشد. خداوند به ما اختیار داده است تا مسیر خوب و بد را خودمان انتخاب کنیم و مسئولیت کارها و انتخاب‌های خود را بپذیریم.

اما وادی پنجم به ما می‌گوید: تا اینجا هرچقدر فکر کرده‌ای، کافی است؛ بلند شو و حرکت کن. از تو حرکت و از خدا برکت.

حتی با قدم‌های کوچک می‌توانیم ناامیدی را کنار بزنیم و به زندگی خود نظم بدهیم. برای این کار باید اصول و پله‌های وادی پنجم را رعایت کنیم:

۱. برگشت از ضد ارزش‌ها
۲. خودداری
۳. قناعت
۴. صبر و استقامت
۵. قضاوت و تجسس نکردن
۶. پس‌انداز
۷. توکل، رضا و تسلیم

هرکدام از این پله‌ها، به‌تنهایی و در کنار یکدیگر، می‌توانند به بهتر شدن سفر و زندگی ما کمک کنند.

اما چیزی که من در این سفر و در وادی پنجم ارتباط بیشتری با آن برقرار کردم، صبر و استقامت است.

اگر صبر و استقامت نباشد، سفر یک مسافر کامل نمی‌شود. در روش DST نیز باید زمان لازم سپری شود تا جسم بتواند به تعادل برسد و مسیر درمان به نتیجه برسد.

برای مثال، وقتی بذری را در خاک می‌کاریم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم فردای آن روز محصول بدهد. باید فصل‌ها بگذرند؛ برف و باران و سرما بیاید و بعد گرمای خورشید باعث شود بذر از دل خاک بیرون بیاید، رشد کند و در نهایت محصول خوبی به ما بدهد.

به نظر من، این همان سختی‌ها و مشکلاتی است که در مسیر زندگی و سفر با آن روبه‌رو می‌شویم و با صبر و حرکت درست می‌توانیم از آن‌ها عبور کنیم.

در سفر یک مسافر نیز ممکن است با سختی‌هایی مانند قطع مواد، بدخوابی، بی‌حوصلگی و مشکلات دیگر روبه‌رو شود؛ اما باید صبر کنیم و با حرکت درست در مسیر روش DST به تعادل و رهایی برسیم.

صبر و استقامت باعث می‌شود منِ مسافر فرصت تزکیه و پالایش پیدا کنم و بتوانم با آرامش و آگاهی بیشتری حرکت کنم و سفر خود را ادامه بدهم.

در پایان، برای تمام مسافران و همسفران عزیز آرزوی سفری خوب، آرام و پربار دارم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، از همه شما سپاسگزارم.

ممنون و سپاسگزارم.

تهیه و ارسال گزارش: مسافر یاشار مرزبان خبری