عدالت یعنی ما ثمره‌ی تلاش‌هایمان را می‌بینیم نه آنچه می‌خواهیم

همسفر مریم:

عدالت، آیا همه افراد در کنگره‌۶۰ با هم برابرند؟ اگر بخواهیم به این سوال پاسخ کوتاهی بدهیم؛ باید بگویم خیر، وقتی شخصی وارد کنگره می‌شود شروع به سفر و طی کردن مسیر خود می‌باشد و خودش تصمیم گیرنده است که آیا سفر خود را منظم طی کند؟ داروی خود را به موقع مصرف کند و فرمان‌بردار راهنما خویش باشد؟ یا با بی‌نظمی تمام سفرش را به پایان برساند؟ قطعاً نتیجه سفر؛ این دو شخص با هم تفاوت دارد و هر شخص به نتیجه‌ای می‌رسد که برای رسیدن به آن تلاش کرده باشد و قطعاً این دو شخص با هم برابر نیستند و اگر بخواهیم به طریقه سفر کردن یک سفر دومی هم اشاره داشته باشیم همین‌طور است که شخصی که رها شده با تلاش و اشتیاقی که در کنگره دارد به آن جایگاه که می‌خواهد می‌تواند دست پیدا کند و این ‌گونه نیست که در یک موقعیتی متوقف بماند، سی‌‌دی‌هایش را به موقع ننویسد، هر وقت که می‌خواهد در کنگره حضور داشته باشد و انجام خیلی کارهای دیگر و انتظار داشته باشد خدمت به سراغش بیاید و قطعا این تفکر اشتباه است.

من همسفر اگر خواستار جایگاهی هستم؛ باید برای رسیدن به آن جایگاه تلاش کنم، از خدمت‌های کوچک شروع کنم و نقطه‌ تحمل خود را بالا ببرم تا بتوانم برای خدمت‌های بزرگ آماده باشم و هر خدمتی که به سراغ من می‌آید با جان‌ودل پذیرای خدمت کردن باشم؛ نه این که اعتراضی داشته باشم که من این خدمت را دوست ندارم یا این که این خدمت در شأن من نمی‌باشد و اگر بخواهم این‌گونه رفتار کنم از منیت و جهالت من است؛ باید بدانیم همین خدمت‌های کوچک به ما درس می‌دهد و می‌آموزد.

در طبیعت و هستی هم، همین‌طور است هر چیزی بر مبنای عدالت پیش می‌رود اگر می‌بینم شخصی در زندگی خود موفق است نباید اسم این موفقیت را شانس بگذاریم و بگوییم خدا به او شانس داده است، این‌گونه نیست ما می‌دانیم انسان چیزی نیست مگر آنچه تلاش کرده باشد، ما فقط موفقیت و خوشبختی او را می‌بینیم؛ ولی سختی‌ها و تلاش‌هایی که برای رسیدن به آن جایگاه کرده است را ندیده ایم. در حیوانات هم همین‌طور است، موجودی که فقط خورده و خوابیده باشد قطعاً یک موجود ضعیف در هستی است و این فرق دارد با موجودی که تلاش و حرکت می‌کند و اگر این موجود در هستی از بین برود عین عدالت است و عدالت یعنی همین که ما ثمره‌ی تلاش‌هایمان را می‌بینیم نه آنچه که می‌خواهیم.

همسفر زینب (ا):

عدالت، در واژه به معنای برابری همانند مساوات گرفته شده است. امام علی (علیه السّلام) فرمود: «جامعه را به گشاده‌رویی بپذیر، خواه در محکمه تو بیایند، خواه تو در جامعه.» نتیجه می‌گیریم که هر چه مشکلات برای‌مان پیش می‌آید نباید ناراحت شویم و بگویم چرا من؟! مشکلات برای همه هست، حال امروز برای من، فردا برای شما، وقتی مسافرم مصرف کننده بود با خود می‌گفتم چرا من؟! و به خود گفتم احساس کن که مریض است و تو باید دارو و درمانش کنی و ستون زندگی به دوش تو است، بیماری‌اش خوب می‌شود و به خدا توکل کردم زیرا درمان در کنگره‌‌‌۶۰ آخرین مرحله بود.

وقتی که وارد کنگره شدم صحنه‌ای که با لب خندان‌، صورتی با آرامش و آغوش گرم استقبال کردند به آرامش رسیدم. تصوری که از عدالت داشتم با ورود به کنگره تغییر کرد، متوجه شدم تاریکی که مسافرم را در بر گرفته بود مانع از تفکر عقلی می‌شد؛ وقتی مسافرم به رهایی رسید و در مسیر کنگره و تلاش خود، عدالت بر پایه نظم و انضباط در زندگی جاری شد. یاد گرفتم عدالت یعنی؛ هر شخص باید با تلاش و کوشش خود بتواند به جایی برسد، چه دکتر باشد و چه معلم و همه در کنگره یکسان هستند.

در کنگره سه ضلع درمان اعتیاد؛ جسم، روان و جهان‌بینی باید هم زمان با هم رشد کنند، پس ما با افکار و عمل درست گوش به فرمان راهنمای خود و آموزش‌ها، شرایط درست زندگی کردن و ایستادن در مقابل سختی‌ها و خدمت، این سه پارامتر را سرلوحه کارهای خود کنیم و ذره‌ذره آگاهی خودمان را بالا ببریم. به اعتقاد افلاطون، عدالت رشته‌هایی است که افراد جامعه را به هم پیوند می‌دهد و یا وحدت افراد میان کنگره‌۶۰ به منظور هماهنگی و عدالت و اختیارات یکسان بر پا داشتن مساوات است، دانشی که در کنگره۶۰ آموختیم به طوری که هر کسی سهم مورد استحقاق خویش را دارد تا به مقام راهنمایی، ایجنت و مرزبان و یا رهجو برسد، پس عدالت خودمان هستیم که چگونه انتخاب کنیم و چه باشیم.

رابط خبری: همسفر راحله رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی طارم