یکسان بودن و برابری همیشه به یک معنا نیست.

دهمین جلسه از دوره هشتم کارگاه‌های آموزشی، عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی رازی به استادی راهنمای محترم مسافر علی‌رضاو نگهبانی مسافر عباس و دبیری مسافر حمید با دستور جلسه " عدالت‌،آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟ " در روز شنبه مورخه 1405/05/17 رأس ساعت 17:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.من خیلی خوشحالم که دوباره این جایگاه را تجربه می‌کنم. امیدوارم تعطیلات خوبی را پشت سر گذاشته باشید، از این تعطیلات برداشت خوبی کرده باشید و با انرژی به اعضای خانواده خودتان برسید. همین اول کار می‌خواهم یک توصیه‌ای داشته باشم. می‌دانیم که وقتی کنگره تعطیل می‌شود، ممکن است انرژی بعضی از بچه‌ها کم شود و متأسفانه بعضی از آن‌ها از مسیر خارج شوند. بنابراین، بهترین فرصت همین ابتدای کار است که رهجوها با قدرت و انرژی بیشتری ادامه بدهند. اگر قرار است کار درست را انجام دهند، همین موقع است؛ و اگر این کار را انجام بدهند، مطمئن باشند که نتیجه آن مثبت خواهد بود. اما اگر کارها را پشت گوش بیندازند، متأسفانه ممکن است نتایج خوبی نگیرند. در جلسه امروز بحث «عدالت» مطرح شد؛ اینکه آیا همه اعضا با هم برابر هستند یا خیر؟ اکثر ما اگر بخواهیم در مسیر درمان اعتیاد به نتیجه برسیم، باید روی «جهان‌بینی»، جسم و روان خودمان تلاش کنیم تا بتوانیم به هدف برسیم.

ما موضوع «مسافر» را خیلی جدی می‌گیریم و به نظر من، این هم قسمتی از همان عدالتی است که درباره آن صحبت می‌شود. شاید اولین بار که هرکدام از ما با مفهوم عدالت روبه‌رو می‌شویم، به دنبال «یکسان بودن» یا «برابری» باشیم؛ اما به نظر من، یکسان بودن و برابری همیشه به یک معنا نیست، بلکه در شرایطی که «هم‌سطحی» وجود داشته باشد، معنا پیدا می‌کند. اگر بخواهم مثالی بزنم: رهجویی که کارش را درست انجام می‌دهد، داروی خود را به‌موقع مصرف می‌کند، گزارش سی‌دی‌هایش را درست می‌نویسد و تمام وظایفش را به‌درستی انجام می‌دهد، با رهجویی که وظایفش را درست انجام نمی‌دهد، آیا برابر هستند؟ خیر، برابر نیستند. 

من خودم در سفر اول با این سؤال درگیر بودم. می‌دیدم که بعضی از رهجوها یک‌جور رفتار می‌کنند و بعضی دیگر جور دیگری. این تفاوت‌ها هم به واسطه تلاش‌هایی که هرکدام از ما برای تعیین جایگاه و شخصیت خودمان در طول سفر انجام می‌دهیم، ایجاد می‌شود، بسیاری از کسانی که به کنگره می‌آیند، با این سؤال که «برابری یا عدم برابری؟» درگیر می‌شوند. به نظر من، این افراد باید به درون خودشان نگاه کنند و به تلاش‌هایشان دقت کنند؛ به قول معروف، ایراد را در خودشان جست‌وجو کنند. اگر بخواهم به این سؤال پاسخ بدهم که «آیا همه با هم برابرند؟» باید بگویم: تا قبل از اینکه وارد کنگره شویم، اکثر ما در «مصرف‌کنندگی» با هم برابر هستیم. فرقی نمی‌کند مصرف‌کننده باهوش باشد یا بی‌سواد؛ در قضیه مصرف، با هم برابر هستیم، بدون در نظر گرفتن جایگاه اجتماعی. اما وقتی وارد کنگره می‌شویم و فرآیند درمان شکل می‌گیرد، آنجاست که تلاش‌ها و جایگاه‌ها متفاوت می‌شود. شاید بتوان این‌طور پاسخ داد: بله، همه در «حق رسیدن» برابرند. همه امکان ورود دارند، همه باید کار درست را انجام دهند و همه فرصت دارند. در این مرحله، همه برابرند. اما از آنجایی که جایگاه‌ها به دست می‌آیند، شرایط متفاوت می‌شود. ما به اینجا می‌آییم تا گره‌های درمانی را باز کنیم. این درمان فقط محدود به اعتیاد نیست؛ ما اینجا یاد می‌گیریم که چگونه «عمل سالم» داشته باشیم. انجام دادن یک عمل سالم، خودش به‌صورت خودکار عدالت را برقرار می‌کند. کسی که عمل سالم انجام می‌دهد، می‌داند که عدالت یعنی هر کس باید در جایگاه واقعی خودش قرار بگیرد. بنابراین، تعریف من از عدالت این است:«عدالت یعنی هر چیزی و هر کس، در جایگاه درست خود قرار بگیرد.» احترامی که ما برای هر کسی قائل می‌شویم، به واسطه تلاش و جایگاه اوست.از اینکه به صحبتهای من توجه کردید از همه‌ی شما دوستان سپاسگذارم

عکس: مسافر مسلم

تایپ و ویراستاری: مسافر فاضل

بارگذاری: مسافر مسلم

مرزبان خبری: مسافر مهدی

مرزبان کشیک: مسافر رضا