برقراری عدالت با سطح جهانبینی رابطه مستقیم دارد

جلسه دهم از دوره پنجم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره 60 نمایندگی لواسان با استادی مسافر ایمان و نگهبانی مسافر حسام و دبیری مسافر مهدی با دستور جلسه "" عدالت ، آیا همه افراد در  کنگره باهم برابر هستند؟ مورخ 17 مرداد 1405 راس ساعت 17 آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان، ایمان هستم، یک مسافر.

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان. خداوند را شکرگزارم بابت فرصتی که دوباره به من داد تا به‌صورت حضوری در کنگره حضور داشته باشم. بعد از دو هفته تعطیلی و تعطیلات، دوباره آغاز به کار کردیم و با قدرت کار را ادامه دادیم. خیلی خوشحالم که دوباره همه شما را می‌بینم و این دیدار برای من بسیار لذت‌بخش است.

امیدوارم تعطیلات خوبی را پشت سر گذاشته باشید و توانسته باشید به کارها و مسائل عقب‌افتاده خود رسیدگی کنید.

در مورد دستور جلسه ابتدایی بعد از تعطیلات، یعنی «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟»، باید بگویم که برداشت ما از عدالت، بستگی زیادی به جهان‌بینی ما دارد؛ یعنی اینکه من در چه جایگاهی قرار گرفته‌ام و از چه نقطه‌ای به عدالت نگاه می‌کنم.

عدالت معناهای مختلفی دارد؛ می‌توان درباره عدالت از دیدگاه حضرت علی(ع)، پیامبران، فلاسفه یا حتی اقتصاددانان صحبت کرد. اما از دیدگاه من و بر اساس تجربه‌ای که در کنگره به دست آورده‌ام، عدالت دقیقاً شبیه خورشیدی است که به همه می‌تابد. این بستگی به من دارد که کجای این فضا ایستاده‌ام و چقدر از نور خورشید بهره می‌برم و آن را می‌بینم.

نمی‌توان گفت تمام جهان سرشار از عدالت است؛ چون برای وجود هر چیزی، اضداد آن هم باید وجود داشته باشد. نور و تاریکی، خوبی و بدی و عدالت و بی‌عدالتی در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.

نور خورشید برای رشد است و عدالت هم می‌تواند وسیله‌ای برای رشد، تزکیه و پالایش انسان باشد.

اگر گیاهی نور را ببیند و خودش را به سمت نور هدایت کند، حتی اگر زیر آسفالت باشد، آسفالت را کنار می‌زند و خودش را بیرون می‌کشد. اگر زیر یک تخته‌سنگ باشد، مسیرش را کج می‌کند و به سمت نور حرکت می‌کند. چرا؟ چون نور را دیده و به سمت رشد حرکت می‌کند؛ حتی اگر بداند عمرش کوتاه است و شاید یک ماه، یک سال یا ده سال دیگر از بین برود.

برای من، عدالت هم همین‌گونه است. ممکن است من در جایگاهی ایستاده باشم که دائماً بی‌عدالتی را ببینم؛ چون خودم را از نور دور کرده‌ام و در تاریکی قرار گرفته‌ام. ممکن است عدالت وجود داشته باشد، اما من به دلیل جایگاهی که در آن قرار گرفته‌ام، آن را نبینم.

در این سیستم نمی‌توان انسان‌های ناعادل یا بی‌عدالت را حذف کرد؛ همان‌طور که نمی‌توان اضداد را از جهان حذف کرد.

نکته دیگری که برای من در مفهوم عدالت وجود دارد، جزا و پاداش است. هر کاری که انسان انجام می‌دهد، حتی به اندازه یک ذره و یک ارزن، نتیجه و بازتاب خودش را خواهد داشت. این موضوع به گذشته و عملکرد خود انسان نیز ارتباط دارد؛ اینکه در گذشته چه کرده‌ام و چه مسیری را طی کرده‌ام که امروز در جایگاهی قرار گرفته‌ام و احساس خاصی نسبت به عدالت یا بی‌عدالتی دارم.

در نهایت، همه این اتفاقات می‌تواند برای تصفیه، پالایش و رشد انسان باشد.

اما درباره بخش دوم دستور جلسه، یعنی اینکه «آیا همه افراد در کنگره با هم برابرند؟»، به نظر من پاسخ این است که خیر، همه افراد از نظر جایگاه و عملکرد با یکدیگر برابر نیستند.

هر شخص به اندازه جایگاهی که دارد، مسئولیت و بهره‌مندی خاص خودش را دارد. مطمئناً کسی که سفر درست و منظمی دارد، با کسی که سفرش دچار مشکل است، یکسان نیست.

کسی که داروی خود را رأس ساعت مصرف می‌کند، با کسی که پنج دقیقه تأخیر برایش اهمیتی ندارد، در یک جایگاه قرار ندارد.

کسی که دارو، OT یا شربت تریاک را به‌عنوان یک دارو و وسیله درمان می‌بیند، با کسی که آن را به‌عنوان یک ماده محرک یا نشئه‌کننده نگاه می‌کند، قطعاً حال و جایگاه یکسانی نخواهد داشت.

همچنین جایگاه یک مرزبان یا فردی که مسئولیتی در کنگره دارد، با جایگاه یک تازه‌وارد یا یک سفر اولی برابر نیست.

بنابراین، هر چیزی که من در کنگره تجربه و احساس می‌کنم، تا حد زیادی به جایگاهی بستگی دارد که در آن قرار گرفته‌ام و به اندازه عملکرد و تلاشم از آن بهره می‌برم.

امیدوارم در کنگره آموزش‌های لازم را گرفته باشیم تا حتی مسیرها و اتفاقاتی را که گاهی به نظرمان ناعادلانه می‌آیند، بتوانیم به‌عنوان یک آموزش ببینیم و از آنها درس بگیریم و در جهت تحقق عدالت حرکت کنیم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، متشکرم.

تایپ و بارگزاری: مسافر پیمان

عکس و ویرایش: مسافر علیرضا