رسیدن به آرامش

جمعی از راهنمایان DST در مشارکت خود در خصوص دستور‌جلسه «عدالت؛ آیا همه افراد در کنگره۶۰ با هم برابرند؟ » این‌چنین بیان کردند:

راهنما همسفر زهرا؛
عدالت در کنگره۶۰، به معنای یکسان‌سازی افراد نیست. همه اعضا از نظر ارزش انسانی، حق آموزش و امکان حرکت در مسیر درمان و رشد برابر هستند؛ اما به دلیل اینکه هر فرد در مرحله‌ای متفاوت از سفر قرار دارد، طبیعی است که جایگاه، مسئولیت و نتیجه‌ی او با دیگران یکسان نباشد. بنابراین معیار کنگره۶۰ ظاهر افراد نیست، بلکه عمل، رعایت قوانین و حرمت‌ها، میزان تلاش، کوشش و حرکت هر فرد برای رسیدن به درمان و حال خوش است.

عدالت به معنای قرار گرفتن هر چیزی در جایگاه خودش است. شخصی که فرمان‌بردار است، به‌موقع در جلسات حاضر می‌شود، سی‌دی‌ها را می‌نویسد، در چارچوب قوانین و حرمت‌های کنگره۶۰ حرکت می‌کند، روزهای جمعه در ورزش کنگره شرکت می‌کند و برای جسم خود ارزش قائل است، با کسی که به این موارد اهمیت نمی‌دهد، متفاوت است. بنابراین عدالت یعنی: جایگاه هر فرد متناسب با عملکرد و مسئولیت‌هایش تغییر می‌کند.

شرایط کنگره۶۰ از جمله راهنما، آموزش‌ها، متد DST و فضای کنگره برای همه برابر است و همه فرصت یکسان دارند تا از اعتیاد رها شوند و به صلح و آرامش برسند؛ اما در پایان نتایج متفاوت است، به دلیل میزان خواست، فرمان‌برداری و تلاش برای تغییر، در افراد متفاوت است. کنگره۶۰ برای همه یکسان عمل می‌کند؛ اما این عملکرد خود افراد است که نتیجه را رقم می‌زند.

راهنما همسفر مهین؛
دستور جلسه «عدالت، آیا در کنگره تمام افراد با هم برابرند؟»
در کنگره۶۰، عدالت به معنای برابری مطلق نیست؛ بلکه به معنای قرار گرفتن هر چیز در جایگاه خود بر اساس شایستگی و عملکرد آن شخص است. نخست نیرویی که در سکوت کار می‌کند، همان خواست است. در کنگره، هیچ‌کس به زور به جایی نمی‌رسد؛ زیرا صلاح عشق و محبت برای تمامی افراد وجود دارد.

با این حال، آنچه یک مسافر را به جلسه می‌رساند، آنچه باعث می‌شود یک راهنما ساعت‌ها برای دیگران وقت بگذارد، چیزی نیست جز همان خواست درونی که در دل هر شخصی وجود دارد و آدمی را به سمت آموزش‌ و خدمت سوق می‌دهد. کسی که خواسته دارد، بدون اینکه کسی او را مجبور کرده باشد، خود را در مسیر قرار می‌دهد.

در کنگره، هیچ اجباری در کار نیست؛ هیچ‌کس مجبور به ماندن، رفتن، تلاش کردن یا پذیرفتن خدمت نیست. این اختیار، به صورت خاموش در تمام لحظات جاری است. هر فرد در هر لحظه، میان ده‌ها راه مختلف، یکی را برمی‌گزیند و این انتخاب‌ها هستند که سرنوشت او را در کنگره رقم می‌زنند. جالب اینجاست که بیشتر افراد حتی متوجه نمی‌شوند که از اختیار خود استفاده می‌کنند؛ آنها فکر می‌کنند صرفاً کارهایی را که باید انجام دهند، انجام می‌دهند، در حالی که در واقع در هر گام، آزادانه تصمیم می‌گیرند.

قسمت دوم دستور جلسه؛ آیا تمامی افراد در کنگره با هم برابرند؟ چیزی که به خوبی در کنگره آموزش گرفته‌ایم این است که افراد بسته به تلاشی که داشته‌اند در جایگاه‌ها مختلف قرار می‌گیرند و این عین عدالت است. کسی‌ که قدردان این مکان و سیستم است درمان شده و با رسیدن به تعادل  یاری‌رسان افرادی می‌شوند که در تاریکی اعتیاد دست و پا می‌زنند؛ بنابراین عدالتی که برای او رقم می‌خورد حال خوب و تعادل است؛ بنابراین اگر غیر از این بوده باید در عملکرد خود بازنگری داشته باشیم.

راهنما همسفر نجمه؛
دستور جلسه این هفته «عدالت، آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابرند؟» می‌باشد. این دستور جلسه از دو قسمت تشکیل شده است.

قسمت اول عدالت، هم‌خانواده تعادل و به معنی پایداری است و به این معناست که هر چیزی در جای خودش قرار داشته باشد. شاید اولین برداشتی که از عدالت داریم، برابری و یکسان بودن باشد؛ اما عدالت در همه جا به مفهوم برابری نیست.

در کنگره۶۰ بسیار به موضوع عدالت اشاره می‌شود و بنیان کنگره می‌خواهد انسان به این نقطه برسد. عدالت بدون مقدمه به وجود نمی‌آید؛ بلکه از کسب معرفت، دانش و آگاهی آغاز می‌شود و با رسیدن به عمل سالم، در نهایت عدالت پدیدار می‌گردد. کنگره۶۰ معتقد است که درمان اعتیاد زمانی اتفاق می‌افتد که اضلاع مثلث درمان، یعنی جسم، روان و جهان‌بینی، به تعادل رسیده باشند و حرکت ما در مسیر رسیدن به تعادل، مفهومی از عدالت است.

در موضوع اعتیاد و درمان قطعی آن، رسیدن به تعادل یکی از موضوعات بسیار مهم است. فرد با کسب آگاهی و دانش جهان‌بینی، یا روش درست زندگی کردن، به عمل سالم می‌رسد. در نتیجه، قدمی به سمت تعادل و عدالت برمی‌دارد. کنگره۶۰ معتقد است: «درمان، فوق ترک و تعادل، فوق درمان است.»

عدالت در کنگره۶۰ به این صورت است که افرادی که برای درمان اعتیاد به کنگره می‌آیند، همه فقط یک نام کوچک دارند و کسی به شخصیت بیرونی افراد کاری ندارد. از هر فرقه یا مذهبی که باشند، ثروتمند یا فقیر، باسواد یا بی‌سواد، تفاوتی ندارد؛ همه از امکانات و آموزش‌های یکسان برخوردارند و به همه احترام گذاشته می‌شود. در واقع، از این نظر همه با هم برابرند.

در مورد قسمت دوم دستور جلسه، آیا همه اعضا در کنگره۶۰ با هم برابرند؟ در پاسخ باید گفت: آیا نادانان با دانایان برابرند؟ آیا کسانی که فساد می‌کنند با کسانی که به مردم خدمت می‌کنند، برابرند؟ خیر، با هم برابر نیستند.

جایگاه‌ها در کنگره با یکدیگر متفاوت هستند. به عنوان مثال، جایگاه یک سفر اولی که تازه به کنگره آمده و روی برنامه است، با یک سفر اولی که سال‌هاست به کنگره می‌آید و هنوز درمان نشده، متفاوت است. همچنین جایگاه یک سفر دومی که در کنگره خدمت نمی‌کند، با یک سفر دومی که خدمت می‌کند، تفاوت دارد. هر کس با توجه به سطح دانایی و عملکرد خود، جایگاه خاص خودش را دارد.

جایگاه افراد را معرفت و خدمتشان تعیین می‌کند. هر شخصی بیشتر خدمت کند، خوش‌برخوردتر و مردم‌دارتر باشد، از احترام بیشتری برخوردار است. بنابراین اگر می‌بینیم برخوردها با افراد یکسان نیست، ناراحت نشویم؛ برخوردهایی که با ما می‌شود، نتیجه جایگاهی است که خودمان برای خودمان فراهم کرده‌ایم.

خدمت کردن در کنگره حال افراد را بهتر می‌کند. همه دوست دارند راهنما شوند؛ اما کسب معرفت، دانش و آگاهی همچنین تجربه درمان، برای رسیدن به این جایگاه لازم است. هر کس با توجه به تلاش و کوشش، دریافت آموزش‌ها و عملکرد خود، به این جایگاه دست پیدا می‌کند. کسی که در این جایگاه قرار می‌گیرد و در صراط مستقیم حرکت می‌کند، مورد احترام، محبت و دوست داشتن دیگران قرار می‌گیرد و این، عین عدالت است.

رابط خبری: راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
عکاس: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)، نگهبان‌سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)