عدالت قانون حکیمانه هستی

عدالت در نگاه اول به‌معنای برابری و یکسان بودن است؛ ولی در اصل عدالت یعنی هرچیزی در جایگاه خودش قرار داشته باشد. انسان‌ها هرچند از نظر آفرینش، برخورداری از موهبت‌ها و نعمت‌های خداوند با یکدیگر برابر هستند و شرایط اولیه برای همه یکسان است؛ اما جایگاه هر انسان بسته به تلاش و کوشش، ظرفیت و خواسته، نهاد و پیشینه او متفاوت می‌باشد و قرار نیست همه از جایگاه یکسانی برخوردار باشند. در قرآن کریم هم آمده است: لَیسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى؛ برای انسان جز آن‌چه سعی و تلاش کرده، بهره‌ای نیست. بر این اساس، هر انسانی نتیجه انتخاب‌ها و اعمال خود را دریافت می‌کند، نه این‌که همه از نتایج یکسانی برخوردار باشند و این قانون در کل جهان هستی صدق می‌کند.

ما انسان‌ها هرگاه همه‌چیز به خوبی پیش می‌رود و در زندگی و کارهایمان به موفقیت و پیشرفت دست پیدا می‌کنیم، می‌گوییم: عدالت درمورد ما اجرا شده و این حق من است که نتیجه توانایی، تلاش و کوشش خودم را ببینم؛ ولی زمانی‌که با سختی و مشکلات مواجه می‌گردیم، آن را حق خود نمی‌دانیم و معترض می‌شویم که چرا این شرایط دشوار برای من پیش آمده است؛ درحالی‌که تمام سعی و تلاش خود را به کار گرفته‌ام؟ پس این چه عدالتی است؟ در کنگره آموخته‌ایم که زندگی بر اساس خواست، تقدیر و فرمان الهی می‌باشد. آن‌چه امروز با آن مواجه هستیم، نتیجه و تقدیر اعمال دیروز ما است و هر خواسته‌ای که امروز داریم و مسیری که برای رسیدن به آن طی می‌کنیم، تقدیر فردای ما را می‌سازد؛ هرچند درنهایت باید فرمان الهی صادر شود.

گاهی با وجود آموزش، حرکت، خدمت و عمل سالم نتیجه‌ای که انتظارش را داریم، در زمان دلخواه ما به‌دست نمی‌آید که این موضوع به‌معنای بی‌عدالتی نمی‌باشد؛ زیرا همه عوامل مؤثر بر سرنوشت انسان برای ما آشکار نیست. گذشته و پیشینه وجودی انسان، ظرفیت و نهاد او، شرایطی که برای رشدش لازم است و جایگاهی که در مسیر تکامل باید به آن برسد، همگی می‌توانند در سرنوشت و نتیجه نهایی نقش داشته باشند؛ بنابراین عدالت الهی فقط به آن‌چه امروز می‌بینیم محدود نمی‌شود؛ بلکه در گستره‌ای وسیع‌تر از حیات انسان معنا پیدا می‌کند. از این‌رو ممکن است نتیجه مطلوب با تأخیر یا به شکلی متفاوت از انتظار ما ظاهر شود؛ اما هیچ عمل سالمی در نظام هستی بی‌اثر نمی‌ماند.

در کنگره۶۰ هم قوانین و اصول برای همه برابر است و تمام افراد از آموزش‌های یکسانی برخوردار می‌شوند؛ ولی هرکس متناسب با خواسته و تلاش خود ‌می‌تواند از این فرصت‌ها استفاده کند و نتیجه بهتری به‌دست آورد؛ درواقع خدمات و آموزش‌های کنگره مانند نور خورشید است که به همه یکسان می‌تابد؛ اما هر شخص بنا به عملکرد خود از این نور بهره‌مند می‌شود و جایگاهش را رقم می‌زند؛ بنابراین در کنگره‌۶۰، همه با هم برابر نیستند؛ جایگاه‌ یک تازه‌وارد، راهنما، مرزبان، ایجنت، دیده‌بان و... متفاوت است و هر جایگاه، مسئولیت خاصی را برعهده دارد. در کنگره هرچه آموزش‌ها را بهتر فرابگیریم، به آن‌ها عمل کنیم و خدمت خالصانه‌تری داشته باشیم، به همان اندازه رشد، آرامش و حال خوش بیشتری نصیبمان خواهد شد و این همان اجرای عدالت در مسیر تکامل انسان است.

این دستور جلسه به من می‌گوید: در هر جایگاهی قرار دارم عین عدالت می‌باشد و چیزی که اهمیت دارد عملکرد من در لحظه حال است. در سی‌دی مسئولیت، استاد امین می‌گویند: بایستی در کارهایمان انصاف و عدالت داشته باشیم تا پیشرفت کنیم؛ پس من نیز باید ابتدا در رفتار و کردارم مجری عدالت باشم. برای این‌که بتوانم عدالت را اجرا نمایم؛ اول باید به معرفت، یعنی شناخت و آگاهی دست پیدا کنم و در درون خودم تعادل را برقرار سازم؛ سپس به تشخیص تفاوت عمل سالم از عمل نیک برسم و عمل سالم را انجام دهم، در این صورت به عدالت نزدیک خواهم شد.

درپایان، امیدوارم در کنگره و زندگی شخصی، از فرصت‌های برابری که در اختیارمان قرار گرفته است، بیشترین استفاده و برداشت را داشته باشیم و جایگاه خود را در مسیر تکامل، بهتر و شایسته‌تر رقم بزنیم.

رابط خبری: راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم)
نویسنده و ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد