آرامش یعنی توانایی زندگی در لحظه. کسی که در لحظه زندگی می‌کند، می‌تواند تفکرش را به عمل تبدیل کند

جلسه سوم از دور اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ با استادی راهنما مسافر عماد، نگهبانی مسافر مرتضی و دبیری مسافر جواد با دستور جلسه «وادی پنجم و تاثیر آن روی من» در روز سه‌شنبه مورخ ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود. سلام دوستان عماد هستم، یک مسافر.

قبل از هر چیز، خدا را شاکرم که امروز در این لحظه کنار شما هستم و می‌توانم آموزش بگیرم. امروز درمورد وادی پنجم و دستور جلسه‌ی هفتگی صحبت می‌کنم. در جهان ما، تفکر قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه ‌توام با رفتن و رسیدن کامل می‌نماید. ما سال‌ها در جهان ذهنی خودمان زندگی کرده‌ایم؛ تفکر می‌کردیم، درست فکر کردن را می‌آموختیم، اما یاد نگرفته بودیم که به چه چیز فکر کنیم و چگونه ساختارهای ذهنی را به ساختارهای عملی تبدیل کنیم. راهنماها همیشه گفته‌اند که وادی پنجم، وادی بسیار کاربردی و مهمی است. امروز نشستم و برای خودم مرور کردم و دیدم که چقدر در انتخاب‌هایم، در تصمیم‌هایم، در مسیر سفرم، نیازمند همین وادی هستم. برای هر کار سفر، درمان، خرید، تغییر مسیر زندگی ابتدا باید ساختار ذهنی ایجاد شود. تصویرسازی، مسیرسازی، برنامه‌ریزی ذهنی… اما آیا این کافی است؟ نه. تفکر بدون حرکت، فقط یک خیال است. برای عملیاتی کردن ساختارهای ذهنی، باید حرکت کرد. اما حرکت زمانی ممکن می‌شود که از چند مانع عبور کنیم: اضطراب، ترس، عدم اعتماد به نفس، ناامیدی و سایر نکات منفی. وقتی از این‌ها عبور کنیم، تازه وارد مرحله‌ی آرامش می‌شویم. آرامش یعنی توانایی زندگی در لحظه. کسی که در لحظه زندگی می‌کند، می‌تواند تفکرش را به عمل تبدیل کند. آقای مهندس همیشه می‌گوید: درمان یعنی رسیدن به آرامش. نشانه‌هایش چیست؟ خواب خوب، نبودِ وسوسه، تعادل در بیوشیمی بدن، بازسازی جسم، برگشتن قوای جنسی، سلامت روان و رفتار. وقتی این‌ها باشد، فرد در لحظه زندگی می‌کند و حواسش جمع است. یک‌بار همراه آقای امیرحسین در پخش غذای افطاری بودیم. به یک فرد نیازمند غذا دادیم، اما او گفت: «ده دقیقه پیش شام خوردم، سیرم.» همین یک جمله، برای من از صد تا سی‌دی و صد تا نوشته اثرگذارتر بود. فهمیدم که عمل، جایگاه واقعی انسان را نشان می‌دهد؛ نه حرف و نه دانسته‌ها.

در تعطیلات پانزده‌روزه، خیلی‌ها از مسیر خارج می‌شوند. اما اگر قناعت را درست بفهمیم کم مصرف کردن، درست مصرف کردن، لذت بردن از داشته‌ها می‌توانیم مسیر را حفظ کنیم. صبر یعنی تحملِ تلخیِ مسیر، اما با امید به مزد بزرگ خداوند. خودداری یعنی نگه‌داشتن خود در لحظه‌ی حساس. امیدوارم همه‌ی ما بتوانیم تفکر را به عمل تبدیل کنیم و در مسیر آرامش قدم برداریم. ممنون که به من توجه کردید.

عکس: مسافر عرشیا لژیون یکم

تنظیم و ارسال: گروه سایت 

کنگره ۶۰ نمایندگی شاهین‌شهر