همه‌چیز ابتدا به فکر کردن است

جلسه یازدهم از دور سوم جلسات لژیون سردار همسفران نمایندگی دامغان به استادی راهنما همسفر فرانک،نگهبانی راهنمای تازه واردین همسفر نسیم و دبیری همسفر اکرم با دستور جلسه «وادی پنجم (در جهان ما تفكر، قدرت مطلق حل نيست؛ بلکه توأم با رفتن و رسيدن آن را كامل می‌نمايد.) و تأثیر آن روی من»» در روز دوشنبه ۱۴۰۵/۰۴/۲۹ رأس ساعت ۱۵:۴۵ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
در مورد وادی پنجم و تأثیر آن بر ما؛ من متوجه شده‌ام که دستور جلسه‌ها مدام در کنگره تکرار می‌شوند، مانند نمازهایی که ما در شبانه‌روز می‌خوانیم. این تکرار برای ما هر بار آموزش‌های جدیدی را به ارمغان می‌آورد و بار معنوی زیادی به دنبال دارد، اما هرگز تکراری نمی‌شود.

این وادی می‌گوید: «همه چیز ابتدا به فکر کردن است و این فکر کردن باید به حرکت دربیاید.» در گذشته‌ها، ما این وادی را پیش از آمدن به کنگره، در زندگی‌مان اجرا می‌کردیم؛ زمانی که مسافرمان با اعتیاد دست‌ و پنجه نرم می‌کرد، ما مدام دنبال راه حل می‌گشتیم یا برای حالِ خراب خودمان راهکاری می‌یافتیم و پس از فکر کردن برای پیدا کردن درمان، به حرکت در می‌آمدیم. در آموزه‌های وادی‌ها آمده است که ما در کوله‌پشتی خود، وادی‌های اول، دوم، سوم و چهارم را داریم و امروز، وادی پنجم است که «حرکت» را برای ما به ارمغان آورده است. شاید ما از همان روزِ ازل هم حرکت می‌کردیم؛ از همان گذشته‌ها در زندگی پیشینیانمان، آن حرکت را داشتیم و این وادی را از «قوه به فعل» در می‌آوردیم.

اما این تکرار در کنگره چرا برای ما این‌چنین پیش می‌آید؟ همان‌طور که در خودمان طیفی وجود دارد، در آموزش‌ها نیز یک طیفی وجود دارد؛ مثلاً ما می‌توانیم از وادی پنجم، مقداری بلد باشیم یا بسیار زیاد؛ و این بستگی به تلاش، برداشت و حرکت ما دارد. اصلاً هستی هرگز بدون حرکت نیست، اما میزانِ آن تلاش و برداشت، به شخصِ ما برمی‌گردد؛ اینکه در چه بستری قرار بگیریم و در چه جایگاهی باشیم، همگی به تلاش ما بستگی دارد.

خدا را شکر که در کنگره قرار گرفتیم و آموزش‌های بسیار ناب و کاملی را دریافت کردیم، اما حرکت ما در کنگره باید به چه شکل باشد؟ اگر من با حالِ خراب به اینجا آمدم، نباید فراموش کنم که یک روزی در چه جایگاهی بودم و با چه وضعیتی به اینجا رسیدم؛ و امروز در چه جایگاهی هستم، بستگی به آن حرکت و میزانِ فرمانبرداری من دارد تا بتوانم در راستای اهداف کنگره پیش بروم.

در کنگره، شخصی که سعی می‌کند در تمام زمینه‌ها «صدِ خود» را بگذارد، با شخصی که گاهی در این لژیون است و گاهی در آن، یا در کارگاه آموزشی دیر یا زود می‌رسد، یا در قسمت امتحانات شرکت می‌کند و یا نمی‌کند، اصلاً یکی نیستند.

داشتم فکر می‌کردم که شخصیت انسان هرگونه که باشد، در تمام بخش‌ها همان‌گونه است؛ اگر در کنگره به گونه‌ای فکر می‌کنیم، در زندگی و شغل‌مان نیز همان‌گونه هستیم. اگر من در زندگی ضعیف پیش می‌روم، این نشان‌دهنده شخصیت من است و در زندگی نیز همان‌گونه رفتار می‌کنم. برخی کند پیش می‌روند و برخی سریع‌تر؛ و آن طیفی که هر یک از ما از تک‌تک آموزش‌ها می‌گیریم، به میزانِ حرکت و برداشت خودمان بستگی دارد. هر کس می‌تواند طیف خود را بسازد و بر این اساس، صعود یا سقوط داشته باشد.

ممنون که به صحبت‌های من گوش دادید.

عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم ( لژیون اول )

تایپ: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر مریم ( لژیون اول )

ویرایش و ارسال: همسفر شقایق رهجوی راهنما همسفر وحیده ( لژیون پنجم )

همسفران نمایندگی دامغان