تفاوت صبر و سکون

جلسه هشتم از دوره سی‌وهفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره‌۶۰ نمایندگی کاسپین قزوین به استادی همسفر فاطمه، نگهبانی همسفر سحر و دبیری همسفر نسرین با دستور جلسه «وادی پنجم و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۹ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خداوند را شکر می‌کنم که امروز توفیق این را دارم تا در کنار شما باشم. از مرزبانان و راهنما همسفر فاطمه تشکر می‌کنم که به من اعتماد کردند و اجازه دادند اولین مشارکت را داشته باشم.
دستور جلسه امروز «وادی پنجم (در جهان ما تفكر؛ قدرت مطلق حل نيست؛ بلکه توام با رفتن و رسيدن، آن را كامل می‌نمايد.) و تأثیر آن روی من» است. در وادی‌های اول تا چهارم تفکر کردن را آموختیم، اینکه اولین قدم برای هر کاری تفکر است؛ باید مسئولیت‌های زندگی خود را بپذیریم و آن‌ها را به خداوند یا دیگران واگذار نکنیم.
اکنون با آموختن وادی‌ها می‌دانیم به چه چیزهایی باید فکر کنیم یا به چه چیزهایی نباید فکر کنیم و در فکر کردن چه موضوعاتی را الویت قراردهیم؛ اما وادی پنجم می‌گوید تنها فکر کردن ما را به نتیجه نمی‌رساند، بلکه باید آن‌ها را عملی کنیم. زمانی من به نتیجه می‌رسم که در پی مشکلات خودم تلاش و کوشش کنم. عملی کردن خواسته‌ها کار آسانی نیست؛ باید از یکسری چیزها‌ و مسائل منفی مثل ترس، ناامیدی و عدم اعتماد به نفس که هر کدام مثل گره‌ای به دست و پای ما وصل شده‌اند خود را خلاص کنیم تا بتوانیم خواسته‌های خود را به مرحله اجرا درآوریم.
ترس، تفکر را می‌خورد و انسانی که ترس از روبه‌رو شدن با مسائل را داشته باشد، نمی‌تواند درست فکر کند. ناامیدی باعث می‌شود انسان خودش را در حصاری نامرئی حبس و نخواهد چیزی را تجربه کند. زمانی که از این بند‌ها و گره‌ها خارج شویم و بتوانیم اخلاق و رفتار خود را تغییر دهیم در نتیجه تفکر ما سالم خواهد شد، زمانی که تفکر ما سالم باشد گفتار ما هم سالم می‌شود و در ادامه کردار و عمل ما نیز سالم خواهد شد و تبدیل به انسانی متعادل می‌شویم.
آقای مهندس حسین دژاکام برای خروج از مسائل منفی هفت پله را بیان کرده‌اند. پله اول برگشت از ضد ارزش‌ها است یعنی اگر من در مسیر ضد ارزش‌ها قرار دارم ابتدا باید در آن پله توقف کنم و مسیرم را به سمت ارزش‌ها تغییر دهم. پله دوم خود‌داری است، زمانی که نمی‌دانم انجام کاری ارزش یا ضد ارزش است عقل سلیم حکم می‌کند که آن کار را انجام ندهم. پله سوم قناعت است، ما باید یاد بگیریم از چیزهایی که در اختیار داریم بهترین استفاده را کنیم مانند طبیعت که از حداقل امکانات بهترین‌ها را به وجود می‌آورد. پله چهارم صبر است، صبر به معنای پشت‌ سر گذاشتن، طی کردن یا تحمل زمان همراه با تلاش و کوشش لازم برای رسیدن به اهداف تعیین شده است. گاهی صبر بسیار سخت و طاقت‌فرسا است و صبر با سکون فرق می‌کند.
من چند سال پیش مریض بودم، افسردگی شدید داشتم، خودزنی می‌کردم و در آخر که خودکشی کردم من را در بیمارستان ۲۲ بهمن بستری کردند که آنجا من را قرصی و سیگاری کردند. زمانی که از بیمارستان مرخص شدم همه به من می‌گفتند صبر کن خوب می‌شوی و زمان همه چیز را درست می‌کند، درست است که زمان مرهم دردها است؛ ولی مرهم درد من نبود، چون اصلاً حرکت نمی‌کردم.
گاهی که عصبانی می‌شدم دیگران به من می‌گفتند قرص‌هایت را خورده‌ای؟ این حرف‌ها حال من را خراب‌تر می‌کرد، گریه می‌کردم و همان‌ زمان داروها را بیرون ریختم و تصمیم گرفتم دیگر داروها را استفاده نکنم. به برادرم گفتم دیگر دارو نمی‌خورم، همیشه به من می‌گویید صبر کن؛ اما من از همه کس و همه چیز بیزار شده‌ام و همیشه در رخت‌خواب می‌خوابم.
وادی پنجم می‌گوید شما باید حرکت کنید، من نیز حرکت و تلاش کردم که قرص‌ها را کنار بگذارم و  برایم بسیار سخت بود. وقتی که به جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ آمدم کمی اعصابم ناراحت بود، قرص کلونازپام می‌خوردم و چند روز می‌خوابیدم؛ ولی خدا را شکر با ورودم به کنگره۶۰ و آموزش‌های راهنمایان توانستم از آن قرص‌ها رهایی پیدا کنم.

اهدا لوح تقدیر به مسئول امتحانات دوره قبل راهنما همسفر نازنین توسط ایجنت همسفر ندا انجام شد.

مسئول امتحانات دوره جدید راهنما همسفر مرضیه از مسئول دوره قبل راهنما همسفر نازنین تقدیر و  قدردانی کرد.

دبیر دوره جدید همسفر نسرین از دبیر دوره قبل همسفر پریسا تقدیر و قدردانی کرد.

مرزبانان کشیک: مرزبان همسفر مریم و مرزبان مسافر رضا
عکاس: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر حمیده (لژیون پنجم)
تایپیست: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر شهربانو (لژیون دوازدهم)
ارسال: همسفر مریم مرزبان خبری
همسفران نمایندگی کاسپین قزوین