وادی‌ها دروازه‌ای برای رسیدن به آرامش و آسایش

نهمین جلسه از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ‌۶۰ نمایندگی صبا به استادی مسافر رامین، نگهبانی مسافر امین و دبیری مسافر مجتبی با دستورجلسه «وادی پنجم(در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست بلکه توام با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید) و تاثیر آن روی من» دوشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان رامین هستم مسافر؛ از آقا ابراهیم، گروه مرزبانی و ایجنت تشکر می‌کنم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. دستور جلسه وادی پنجم است. در این مدت که در کنگره آموزش می‌گیرم، متوجه شدم وادی‌ها دروازه‌ای هستند برای به آرامش و آسایش رسیدن. من در کنگره چگونه زندگی کردن را آموزش می‌گیرم. در کنگره بدون آن‌ که قضاوت بشوم، مسیری برایم فراهم می‌شود که بتوانم آموزش‌هایی که می‌گیرم را کاربردی کنم. در ۴ وادی قبلی مهندس دژاکام بحث چگونه فکر کردن را باز می‌کنند، تا من مسافر چگونه فکر کردن را یاد بگیرم. تفکر اولین وسیله‌ای است که به واسطه آن می‌توانم شو شود را در ذهن خود به تصویر بکشم. به قول مهندس با حلوا حلوا گفتن دهان آدم شیرین نمی‌شود. من قبل از کنگره راجع به خیلی از مسائل برنامه‌ریزی و تفکر می‌کردم ولی در آخر به بیراهه می‌‌رسیدم. در کنگره با فرمانبرداری از راهنما توانستم صفحه ذهنی خود را که تصویر درهمی بر روی آن نقش بسته بود را پاک کنم و به یک صفحه سفید برسم و با گوش دادن و نوشتن سی‌دی‌ها و آموزش گرفتن، توانستم نقش زیبایی را بر روی آن صفحه ترسیم کنم. در ابتدای سفر یک مدت زمانی طول کشید تا بتوانم با کنگره هماهنگ شوم و از حاشیه‌ها دور شوم. در آن زمان راهنمای عزیزم آقا اردلان به من می‌گفتند باید آموزش‌هایی که می‌گیرم را کاربردی کنم تا بتوانم زندگی‌ام را تغییر دهم.

این وادی به من می‌گوید که تا امروز تفکر کرن را آموخته‌ای، از الان باید این تفکرات را در زندگی‌ات کاربردی کنی. اگر من نتوانم این آموزش‌ها را کاربردی کنم هیچ فایده‌ای ندارند. اگر این آموزش‌ها را کاربردی نکنم مانند قاطری است که صدها کتاب روی آن بار زده شده است. باید از خودم بپرسم آیا این آموزش‌ها را توانستم کاربردی کنم و در زنگی اجرایشان کنم. تمام چیزی که این وادی می‌گوید تبدیل قوه به فعل است. این وادی به ما می‌گوید که اولین قدم برای کاربردی کردن آموزش‌ها دوری از ضد ارزش‌ها است و باید آن کارهایی که قبل از کنگره انجام می‌دادم را کنار بگذارم و این ابتدای مسیر کابردی کردن آموزش‌ها می‌شود. در کنگره یک فضای آرام و به دور از قضاوت فراهم شده است ولی آیا بیرون از کنگره که فضا متفاوت است می‌توانم خودم را کنترل کنم تا به نقطه آشوب نرسم؟ باید در این شرایط خودم را محک بزنم تا این آموزش‌ها باعث تغییر در من شود. خداوند به مهندس و خانواده محترمشان عمر با عزت بدهد تا بتوانیم از سایه‌شان بهره‌مند شویم. ممنون از این که به صحبت‌های من گوش کردید.

عکس: مسافر ابوالفضل
تایپ و ارسال: مسافر مجتبی
خدمتگزاران سایت نمایندگی صبا