بزرگ و سخاوتمند مثل کوه

زمانی‌که اسم کوه را می‌شنوم؛ اولین تصویری که به ذهنم می‌رسد، ایستادگی، صلابت و محکم بودن است. با‌ وجود این‌که ظاهری سنگی و خشن دارد؛ ولی آرامش خاصی به انسان می‌دهد، گویی امنیت می‌آورد. فکر می‌کنم به‌ همین دلیل می‌باشد که وقتی در زندگی به یکی دلگرم هستی و می‌دانی اگر به مشکلی برخوردی به‌قول‌ معروف «می‌شود روی او حساب باز کرد» یا مطمئن هستی که یاریت می‌کند، می‌گویی: فلانی مثل کوه پشت‌سرم ایستاده است.

‌شاید دلیل آن این باشد که در مقابل حوادثی که اطرافش اتفاق می‌افتد به‌راحتی از‌ جا تکان نمی‌خورد و به سختی تغییر می‌کند. یک کوه در دل خود انبوهی از رحمت و برکات مانند معادن، سنگ‌های قیمتی و گیاهان دارویی خاص دارد. آب‌های زیرزمینی شیرین را ذخیره و تأمين می‌سازد؛ حتی برای ساخت بناهای مهم و محکم از آن مصالح استخراج می‌کنند. اطراف کوه مکان خوبی برای تفریح و لذت بردن از طبیعت می‌باشد؛ همچنین هوای اطرافش تمیزتر از همه‌جا است و انرژی خاصی به‌ انسان می‌دهد که در قرآن هم بارها از آن به‌عنوان نعمتی بزرگ اشاره شده‌است.

‌شاید کسی در نگاه اول پی به اهمیت آن نبرد‌؛ ولی عامل مؤثری برای پیشگیری از لرزش زمین است؛ همانند میخی، زمین را محکم نگه داشته و پناهگاهی برای طوفان‌های سخت می‌باشد. ابرها را متوقف ساخته و باعث نزول باران می‌شود. به‌ همین دلیل از زمان قدیم انسان‌ها هرجا که کوه بود در کنار آن مستقر و زندگی خود را با خیالی آسوده می‌ساختند. ‌مخصوصاً اگر کوه‌ها در کنار هم یا به اصطلاح رشته‌کوه بودند؛ چراکه این کوه‌ها از یکدیگر بازتاب نور می‌گیرند و دمای خوبی را فراهم می‌کنند و جای مناسبی برای کشاورزی و کاشت انبوهی از درختان خواهد بود؛ ‌مانند انسان‌هایی که وقتی در کنار هم قرار بگیرند، حتی اگر در تاریکی فرورفته باشند از هم انرژی گرفته و به حال خوب می‌رسند.

هنگامی که انسان‌ها درطول زمان صور پنهانشان رشد پیدا می‌کند؛ مانند کوه به ارتفاع می‌رسند و هرچه انرژی، علم و القائات الهی در اطراف‌ خود دارند را دریافت می‌کنند و به دیگران هم بازتاب می‌دهند‌؛ اما رسیدن به این ارتفاع نیاز به پالایش، تزکیه و همچنین تلاش و کوشش‌ دارد. هرکسی نمی‌تواند به این مرحله برسد و صد البته آنان‌که به این جایگاه رسیده‌اند، نامشان در صفحه‌ روزگار مانند کوه‌های معروف ماندگار خواهد‌ شد و همه آن‌ها را خواهند شناخت. رسیدن به این جایگاه هرگز اتفاقی نیست، باید سختی کشید، تلاش کرد و همه توان خود را برای رسیدن به ارتفاع و بزرگ شدن گذاشت.

مهمتر از این، توانایی بازتاب علم و انرژی به دیگران است و به‌دست آوردن این توانایی نیاز به داشتن محبت در درون شخص دارد. در‌ غیر این‌ صورت قادر به انجام این‌ کار نخواهد بود و فقط سختی و سنگینی این خصلت را به دوش خواهد کشید؛ پس باید مثل کوه بزرگ و سخاوتمند شد. همه‌ آرزو و تلاش من این است که در زندگی برای دیگران مانند کوه باشم؛ پربرکت، پر‌انرژی و درعین‌حال ‌محکم و استوار، تا دیگران بتوانند به‌ من تکیه کنند که از این‌ کار انرژی خواهم گرفت؛ مثل کوه که وقتی درونش فریاد می‌زنی بازتاب آن را می‌فهمی و از شنیدن آن لذت می‌بری.

نویسنده: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
ویرایش: رابط خبری همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون اول)
ارسال: همسفر فروزنده رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد