مشارکت مکتوب مسافر حامد رهجوی راهنما مسافر محمود با موضوع: "وادی پنجم و تأثیر آن بر روی من"

سلام دوستان حامد هستم یک مسافر.

"در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه توأم با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید."

ما در وادی‌های قبل یاد گرفتیم برای هر اقدامی قبلش تفکر کنیم

چون با تفکرکردن هست که ساختار زندگی‌مان و هر آنچه که به آن مربوط است، شکل می‌گیرد. بدون تفکر تمام هستی‌مان روبه‌زوال و نابودی می‌رود.

در مراحل بعدی یاد می‌گیریم که به افکارمان جهت بدهیم، به عبارتی دیگر نحوه تفکر درست را یاد می‌گیریم، چون اگر تفکر بکنیم؛ اما مسیر را اشتباه برویم باز هم سر از ناکجاآباد در می‌آوریم. وادی پنجم به ما می‌گوید؛ درست است که تفکر کرده‌ای و درست هم بوده است، اما بدون اقدام و عمل تمام آن تفکرها بیهوده و بی‌ارزش می‌باشند. تفکرات ما توأم با رفتن یا همان عمل‌کردن است که ارزش پیدا می‌کنند وگرنه تفکر خالی که فایده‌ای ندارد. ما بنشینیم تمام اوقات را تفکر کنیم؛ اما هیچ اقدامی نداشته باشیم، انگار که اصلاً هیچ کاری نکرده‌ایم. پس تفکر زمانی ارزشمند می‌شود که اولاً در جهت مثبت باشد و دوما همراه با رفتن و رسیدن. حتی اگر اقدامی بکنیم؛ ولی باز نصفه‌ونیمه رها کنیم باز هم بیهوده‌ست. مثلاً مسافری که در کنگره فکر می‌کند و اقدام به سفرکردن، ولی وسط راه سفر را ناتمام می‌گذارد انگار که هیچ کارنکرده است، چون به مقصدی نرسیده و کار را تمام نکرده است. اینجاست که وادی پنجم می‌گوید؛ تفکرمان توام با رفتن و از همه مهم‌تر رسیدن، آن‌را کامل می‌کند.

نگارش: مسافر حامد از لژیون دوم

ویرایش: مسافر حسین

ارسال: مسافر مصطفی

مرزبان خبری: مسافر مرتضی

نمایندگی عصارزاده