تفکر، نقشه‌ی راه است؛ اما مقصد، تنها با قدم نهادن در مسیر پیدا می‌شود.

در جهان ما تفکر، قدرت مطلق حل نیست؛ بلکه با رفتن و رسیدن، آن را کامل می‌نماید.

این جمله شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما یکی از بنیادی‌ترین اصول رشد و تکامل انسان را در خود جای داده است. وادی پنجم به ما می‌آموزد که تفکر، نقطه‌ی آغاز هر تغییر است، اما هرگز پایان آن نیست.

از دیدگاهی علمی، مغز انسان زمانی یادگیری واقعی را تجربه می‌کند که دانستن با تجربه‌ی زیسته و عمل مستمر پیوند بخورد. انباشت اطلاعات به تنهایی، هرگز رفتار را تغییر نمی‌دهد. تغییر زمانی در تار و پود زندگی ما جان می‌گیرد که آگاهی، بارها در میدانِ عمل تکرار شود تا به عادت و سپس به رفتار درونی تبدیل گردد. به همین دلیل است که بسیاری از ما می‌دانیم چه کاری درست است، اما تا زمانی که قدم در مسیر اجرای آن نگذاریم، تغییری در زندگی‌مان حاصل نمی‌شود.

در کنگره ۶۰ نیز همین اصل، ستون درمان و رهایی است. هیچ‌کس تنها با مطالعه‌ی کتاب یا شنیدن آموزش‌ها به درمان نمی‌رسد. درمان، لحظه‌ای آغاز می‌شود که آموزش‌ها در بستر زندگی جاری می‌شوند؛ یعنی نظم در ساعت‌ها، فرمان‌برداری از راهنما، صبر در برابر ناملایمات، رعایتِ حرمت‌ها و استمرار در سفر. این همان رفتن است که وادی از آن سخن می‌گوید.

به باور من، تفاوت انسان‌های موفق در میزان دانش انباشته‌شده‌شان نیست، بلکه در ظرفیت تبدیل دانسته‌ها به عمل مؤثر است. ممکن است دو نفر آموزش یکسانی دریافت کنند، اما کسی که حرکت می‌کند، نتیجه‌ای متفاوت و درخشان کسب خواهد کرد.

نکته‌ی دیگر این وادی، درس حرکت تدریجی است. گاهی تصور می‌کنیم برای رسیدن به مقصد باید جهشی بزرگ و یک‌شبه داشت؛ در حالی که طبیعت، معلم صبوری است که به ما می‌آموزد هیچ درختی یک‌شبه تنومند نمی‌شود و هیچ رودخانه‌ای با یک قطره شکل نمی‌گیرد. هر پدیده بزرگی، حاصل حرکت‌های کوچک اما مستمری است که در بستر زمان، به ثمر می‌نشینند.

گاهی نیز ترس از اشتباه، زنجیر دست‌وپای ما برای شروع می‌شود. دوست داریم همه‌چیز را کامل بدانیم و بعد قدم برداریم، اما این وادی به ما اطمینان می‌دهد که بسیاری از پاسخ‌ها، نه پیش از شروع، بلکه در دل مسیر پیدا می‌شوند. انسان هنگام حرکت است که تجربه کسب می‌کند، خطاهایش را صیقل می‌دهد و به دانایی مؤثر نزدیک‌تر می‌شود.

در نهایت، برداشت من از وادی پنجم این است که خداوند قدرت اندیشیدن را به ما هدیه داده، اما مسئولیت ساختن زندگی را بر عهده‌ی خودمان گذاشته است. تفکر، نقشه‌ی راه است؛ اما هیچ‌کس تنها با نگریستن به نقشه به مقصد نمی‌رسد؛ باید قدم در راه نهاد.

امیدوارم آنچه در کنگره می‌آموزیم، تنها در حافظه‌مان نماند و به رفتار و سبک زندگی‌مان تبدیل شود؛ چرا که ارزش واقعی هر آموزشی، تنها در عمل کردن به آن است.

نویسنده: ایجنت همسفر مرضیه
ویرایش و ارسال: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر نازنین (دبیر سایت)
همسفران نمایندگی شوشتر